Joined July 2016 Message
  • Day4

    2de dag van kwarantyn

    November 28 in Canada ⋅ 🌧 11 °C

    Ons het opgestaan en lekker ontbyt gemaak. Matthew en Paul is toe sokker toe en ek en Bets het rondgesit en gesels. Dit was 'n baie rustige dag.
    Ons het 'n menu uitgewerk en ons gaan die week klomp goed maak wat Paul en Bets my gaan leer. So kookklasse elke dag.
    Hierdie penguin is maar kort, want dit was 'n heel rustige dag. Ek het nie eers foto's nie. Môreoggend vroeg gaan ons brood bak.
    Read more

    Sarie Botes

    Marise, jy weet nie hoe verlig en dankbaar is ons dat jy wel heelhuids by Bets en Paul uitgekom het nie!!! Mag jy darem op die eiland rondbeweeg?

     
  • Day3

    Port Angeles na Victoria

    November 27 in Canada ⋅ 🌧 9 °C

    Ek was al vroeg wakker en het klaar gemaak en gepak. Ek probeer toe Uber kry (ek het gisteraand gekyk of daar Ubers beskikbaar is maar dit wou nie een bespreek vir vanoggend nie weens 'technical error'. Ek dink toe ek sal vanoggend weer probeer en as dit nie werk nie sal ek net weer die taxi bel. Verrassing. Uber werk toe nie en die taxi antwoord nie. Ek google toe ander taxi's in Port Angeles en die enigste ander nr vir 'n taxi het geantwoord en na ek gepraat het sê die man net f-off. Ek neem aan hy is nie meer 'n taxi diens nie. Ek begin toe stap (maar ek weet nie presies waarheen nie, maar ek weet darem in watse rigting). Ek bel toe die ferry kantore want die ou wat gisteraand daar gewerk het het my mooi gehelp. Die vrou wat toe antwoord, Tamara, sê daar is nie ander taxi's in die dorp nie en sy ken nie rerig mense in die dorp wat my kan oplaai nie. Ek besluit toe maar om vinnig te stap en as ek dit nie maak nie sal ek op die 14:00 ferry klim. Die volgende oomblik stop 'n rooi kar by my en die vrou klim uit en begin my tasse in haar kar pak - Tamara. Sy vat my toe vinnig na die ferrykantore toe, vra of al my dokumente reg is en laat my vinnig 'n kaartjie koop en vat my na die ferry toe, wat toe net vir my wag. Die ferry man help toe om my tas te dra en daar is ek oppad Victoria toe.
    By Victoria laat die doane beampte my eers in 'n area sit en wag en 'n ander beampte kom toe en vra klomp vrae en sê hulle gaan met hulle gesondheidsbeampte moet praat om te hoor wat om te doen, maar ek gaan moontlik kan ingaan en kwarantyn by Betsie-hulle. Hy sê toe ek kan solank vir Bets-hulle laat weet dit gaan nog 'n rukkie wees, maar ek het nie sein nie en daar is nie wifi in daardie area nie. Hy vra of is hulle daar, want hy sal gou met hulle gaan praat en wat is hulle name nou weer. Ek sê toe Paul en Betsie en hulle sal 'n pakkie Hortons by hulle hê. Hy vra wat sal hulle by hulle hê, ek sê Hortons doughnuts want ek het gesê hulle beter nie opdaag sonder 'n maple syrup doughnut nie (almal in die wêreld moet dit minstens een keer eet in hulle lewe). Paul sê toe na die tyd dis omdat hulle dit Timmies noem (die regte naam is Tim Hortons - persoonlik dink ek Hortons klink beter, maar ok, when in canada...). Hy gaan verduidelik als mooi vir Bets-hulle en sê 'I'll take those (die doughnuts)', Betsie wou dit glo eers nie gee nie, maar eventually kry ek my doughnuts, Betsie-hulle wag in die kar, Terry (die beampte) bel klomp mense en op die ou einde laat hulle my vry met 2 'home test kits' vir covid en ek moet 14 dae kwarantyn by Betsie-hulle. Hulle was heeltyd super vriendelik en het met my gesels.
    Ons gaan laai toe vir Matthew by die skool op waar hy basketball gespeel het en Chrissa kom sê vinnig hallo. Daarna gaan koop ons A&W vir middagete en gaan huis toe. Paul sê hy kon nie slaap die vorige aand nie en het elke uur wakker geword en geworry oor my. Cute. En hy sê net elke kort-kort I'm so glad you're here.
    By die huis kuier ons en vang bietjie op en ek skeduleer my home test kit tyd. Hoe dit werk... mens maak 'n afspraak, dan skakel jy in op microsoft teams en iemand (Brenda - sy was voorheen in die polisie) vat jou dan deur al die stappe om te toets vir covid en dan stuur jy die sample met die pos (daar is 'n courier sticker wat mens opplak en in die week kom laai hulle dit op by jou huis, maar oor naweke moet jy dit na 'n poskantoor vat). Binne maksimum 72 uur kra jy dan jou uitslae. Op dag 8 doen mens weer dieselfde. Hopelik, as dag 8 se sample negatief is, word ek dalk vroeër vrygelaat. Ons sal maar sien.
    Paul wys vir my sy werkskamer, waar hy biltong, droëwors, chilli bites en boerewors maak. Dis baie indrukwekkend. Als is super skoon en netjies en daar is temperatuur kaarte vir die yskas en als. Maar hy is 'n sjef, so wat kan mens verwag. Sy boerewors verskyn ook nou op 'n fancy restaurant op die eiland se nuwe menu, so hy doen baie goed. Sy besigheid is net aanlyn en hy het 4 maande terug eers begin, maar elke kort kort ping sy foon met nuwe bestellings. Hy gebruik net goeie gehalte produkte en als word mooi verpak so sy naam is goed. Ek dink Biltong Canada gaan nog baie groot word.
    Bets maak vir ons baie lekker kos en ek kan nie meer my oë oophou nie so dis slaaptyd.
    Read more

    Marise, ek is so bly jy is so ver! Die Here stuur goeie mense oor jou pad... Eet n stukkie biltong en ontspan nou! 😝 [Lize-Mari]

     
  • Day2

    NYC na Vancouver eiland

    November 26 in the United States ⋅ ⛅ 9 °C

    David, wat toe nie Owen se vriend is nie, maar ook ge'airbnb' het, is 'n elektriese ingenieur in Costa Rica en werk met goed wat AC na DC omskakel sodat mens min van die opgewekte krag oor baie ver afstande verloor. Indrukwekkend. Kan Eskom asb die man aanstel? Hy moes ook 07:00 vlieg, so ek en hy ry toe sommer saam in 'n taxi 04:30 na Newark lughawe waar ek met Alaska Airlines vlieg tot in Seattle. Die vlieënier sê, toe ons ons veiligheidsgordels moet aansit agv turbulensie 'in an abundance of caution we are switching on the seatbelt signs' en dit was so oulike uitdrukking. Ek is nie 'n abundance of caution tipe mens nie, inteendeel. Maar daar is dinge waarmee mens eerder abundance of caution moet hê, en ek dink ons het dit soms nie genoeg nie, veral met ander mense. Ek dink ons is soms baie hard en moet eerder ons veiligheidsgordel vasmaak oor ons mond wanneer ons met ander mense werk, selfs al is dit eenmalige, vinnige kontak. Mens weet nooit hoe erg die turbulensie in iemand anders se lewe is nie.
    By Seattle lughawe kry ek die bus (na vele gesukkel) na Port Angeles, waar ek op die ferry moet klim. Die busbestuurder kaptein mens sê ek moet asb in die vervolg aanlyn bespreek, maar hy sal die rit vandag vir my gratis gee - oulik. Hy bring ook snacks en water ens. Ons ry vir lank, wat onder andere 'n rit in die bus op 'n ferry insluit. Uiteindelik kom ons in Port Angeles aan, maar intussen het ek uitgevind Kanada laat van vanmiddag af nie meer Suid-Afrikaners toe nie agv die nuwe covid variant. By die ferry vind ek ook uit die laaste ferry ry al 14:00 die middag. Ek bespreek toe maar 'n airbnb by 'n motel en die vriendelike mens wat by die ferry kantoor werk reël vir my 'n taxi. Die taxibestuurder sê die motel is bietjie verdag, want daar bly mense wat dwelms gebruik, ens. Ek gee nie baie om nie, ek wil net slaap êrens sodat ek more die doane kan probeer oorreed om my te aanvaar. En ek meen toe in my brein, ek kom van SA af, die mense kan nie gevaarliker wees nie. Die motel het wel duvets met brandmerke in.
    Ek het natuurlik nog nie geëet vandag nie so ek stap toe Wendy's toe soos 'n regte Amerikaner. Dit bly vir my een van die lekkerste dinge van oorsee gaan... om veilig, alleen in die aand te kan stap waar ek wil wees. Of in die dag. In elk geval, terug by Wendy's... agv inenting reëls is hulle net oop vir drive thru. Ek stap toe maar agter die karre aan, maar toe ek wil bestel vra sy nie 'welcome to Wendy's can I please take your order' nie. Ek vra toe die vrou agter my om nader te ry sodat die welcome to wendy's kan aktiveer. Dit gebeur darem en na ek die arme 'can I please take your order' tannie se verwarring uitgesorteer het kry ek my kos en stap terug motel toe. Ek wou nie rerig in die kamer kom eet nie so ek ontdek toe 'n busbankie reg langs klomp bome en 'n riviertjie, waar ek my aandete geniet terwyl ek na die naglewe van Port Angeles kyk. Terug by die hotel bel arme bekommerde Bets en Estee bied aan dat hulle familie het by wie ek kan gaan bly in Denver want hulle is nie tans by hulle huis in Indianapolis nie. Maar ons sal more kyk wat gebeur en dan besluit hoe verder. Either way, dis 'n avontuur. Nou gaan ek eers nog 'n stukkie jetlag afslaap.
    Read more

    Leoné Malherbe

    Goeiste Kabout! Ons hoop jy kom reg!♡♡♡

    Love die adventures en geniet dit….!!* [Margerite]

    Annette Malherbe

    abundance of caution....eks net nog nie oor dit nie

    Niggels! Wat n avontuur! Ek sien jou al in die "Drive through" baan! Hehehe! Hoop jy het nie drama met doeane nie! Hou ons op hoogte... ons toer saam!!! [Sarie]

     
  • Day1

    Reis tot in New York

    November 25 in the United States ⋅ 🌧 10 °C

    Dis eintlik lekker om te reis in covid tyd. Die lughawens is nie so vol nie, so jy staan nie so lank in toue nie. Dit help veral as mens n rugsak, laptopsak, kamerasak, duty free shopping sak én n portret oral moet saamdra. En elke keer belowe ek myself om volgende keer minder handbagasie te vat, want ek kon seker helfte van die goed gelos het, of beter gepak het. Maar terwyl ek so loop en staan met al die swaar goed, en die kamerasak se band wat in my nek knaag, dink ek dis maar 'n bietjie soos die lewe ook... dit kan baie eenvoudiger en ligter wees as ons nie klomp onnodige goed saamdra nie. Ok, maar klaar gefilosofeer...
    In Turkye se lughawe besef ek dis die ander lughawe, want hy is baie groter en lyk glad nie soos verlede jaar se lughawe nie. Dis ook maar goed, want mens verlang altyd na die mense wat voorheen saam met mens herinneringe gemaak het as mens weer op 'n plek kom.
    In New York aangekom bespreek ek eers vir my blyplek vir die aand - ek kry nogal n oulike plek op AirBNB, 2 blokke van Central Park af. Die ander persoon wat in die woonstel bly (Owen) en sy vriend (David), wat oorspronklik van Kanada af kom, maar nou in Puerto Rico werk gesels toe lekker en ons drink een of ander blikkie iets so op Thanksgiving dag. Hulle sê toe as ek net 1 ding vanaand kan doen moet ek ten minste times square toe gaan.
    Ek is toe met die subway times square toe. Dis net soos in die flieks, maar groter in die regte lewe. Oral loop mense. Daar loei permanent êrens 'n sirene. Die stad word nie stil nie. Ek gaan eet toe 'n stuk kaaskoek by Junior's, want hulle is bekend vir hulle kaaskoek, en wat sal 'n aand in New York wees sonder 'n sny New York pizza uit 'n straatwinkeltjie? Oral loop boemelaars rond, maar hulle is nie so lastig soos in Suid-Afrika nie, daar is oral jongmense wat lyk of hulle sou kon doen met rigting, die ou en meisie oorkant my op die trein maak die treindeur oop en skop die spuit en naald uit op die spoor terwyl die trein ry, en raak toe in 'n rusie betrokke.
    Dit lyk of almal hulle eie gang gaan, of hulle gerieflik is met hulle lewens, maar tog wonder ek of is dit nie maar alleen nie?
    Daar is 'n raccoon wat in die asblik grou by central park, en ek dink vir myself... die plek stel nie teleur nie.
    Ek jetlag nou lekker, so gaan vroeg slaap.
    Read more

    Aaah nig, ek is só opgewonde saam jou! Geniet elke tree en elke sekonde! [Sarie]

    Riekie Erasmus

    Marise dis so coooool ek wens ek kon saam jou lag weer ❤️

    Elsabe Nel

    Kabouta jy is fabulous! Gaan ek jou sien in Kanada? Kontak my 😊

    2 more comments
     
  • Day10

    Terug Istanbul toe

    November 30, 2020 in Turkey ⋅ ⛅ 13 °C

    Ons sou via Troy terug gery het, maar die kar moes vanaand terug wees so ons sou heeldag net ry. Ons besluit toe om terug te ry Istanbul toe en die volgende 2 dae net rustig daar te spandeer. Oppad terug trek ek ons af by 'n stil, groot parkeerplek, want Riekie moet darem een keer in haar lewe aan die regterkant van die pad bestuur... mens weet nooit wanneer mens dit weer nodig het nie, dan kan jou brein dit solank verwerk. Ek wens ek kon die video post... priceless. Terug in Istanbul kry ons 'n baie oulike plek op die 8ste vloer, met 'n mooi uitsig van die stad. Ons vat die aand die kar terug, maar was dit nou 'n storie. Die GPS het ons 3 keer op 'n pad wat nie bestaan nie laat afdraai en dan moet ons basies om die hele lughawe ry. Soveel so dat ons petrol ook toe nou op raak en ons 'n vulstasie moet kry. Die vulstasie is in die taxi hemel, soos ons dit genoem het, want oral waar jy kyk is net taxi's. Dit het ook 'n goeie 3 keer se om ry gevat voor ons die vulstasie se ingang kry. Uiteindelik het ons petrol in die kar gekry en die lar by die regte plek gekry en is huis toe om te gaan slaap.Read more

  • Day9

    Pamukkale en Ephesus

    November 29, 2020 in Turkey ⋅ ☁️ 14 °C

    Ons het wakker geword en ontbyt gaan eet in die restaurant areatjie op die boonste vloer van die hotel. Dis omring met vensters en kyk uit op die soutbaddens. Daar was 'n lugballon wat mense oor die soutbaddens vat. Ons het toe gestap na die ingang, maar agv lockdown maak hulle eers 11:00 oop. Riekie het al die rondloper honde aangeneem en hulle volg haar oral terwyl sy met hulle praat en vir hulle maniere leer - in Afrikaans nogal. Ons gaan pak toe ons goed en laai dit in die kar. 11:00 kon ons darem ingaan. Mens moet jou skoene uittrek om op dit te loop, maar jou voete vries af en dis nat. Van die poele is lekker warm en ander is yskoud. Aan die bokant lê die ruïnes van Hierapolis, met 'n hamam en 'n swembad wat die bron van die water van die baddens is, met stukke pilare en ander ruïnes op die bodem. Ons het rondgeloop en Riekie moes weer oral op haar hande staan vir foto's. Op een plek het die sekuriteitswag gekom en haar ook kom afneem - baie snaaks. Ons het toe afgegaan en geswem in een van die poele en toe teruggegaan en gery na Ephesus. Rondom middagete was ons al lekker honger, maar oral waar ons indraai is die plekke toe. Ons stop toe op die ou einde by 'n vulstasie met 'n restaurantjie. Die oom agter die toonbank kan nie Engels praat nie en roep toe iemand anders. Ek dink elke besigheid het iemand wat hulle kan roep om Engels te praat, want dit gebeur gereeld. In die vertoonyskas is net klomp vleis stews. Ons vra toe of hulle Pide het, want dis omtrent al wat ek kon onthou en daar is nie 'n manier wat mens daai Turkse menu sonder prentjies kan verstaan nie. Hulle het nie Pide nie, maar op die ou einde kry ons toe lekker kebabs. O, Annette sê my stories is nie so snaaks soos altyd nie, maar dis so moeilik, want die hele trip het basies bestaan uit lag en kos. Ek kan nie dink watter snaakse goed om te sê nie. Behalwe dat ons besluit het 'merhaba', wat 'hallo' beteken, kan gebruik word vir alles. So ons antwoord op enige vrae is merhaba. Daarsy Annette... dit was een van ons top grappies - is nog steeds. In elk geval, ons ry toe verder en kom laatmiddag aan by Ephesus. Dis uitgrawings van die stad aan wie Paulus die brief van Efesiërs geskryf het. Mens se brein kan dit nie begryp, as jy daar sit, in die amfiteater wat 24 000 mense kan vat, en afkyk op 'n hele marmerstraat met marmer pilare wat lei na die dorp, en dis werklik nie. My brein is te klein vir die omvang daarvan. Al die pilare het patrone wat uitgekerf is - sekerlik met die hand - wat alles dieselfde lyk, maar nie presies dieselfde groottes nie. Daar is ook die biblioteek van Celsus en die kerk van Maria - die eerste kerk in die stad. Dis iets wat mens self moet beleef om te waardeer. Ons is na donker daar uit en was die enigste mense oor. Ons gaan toe na die blyplek waar ons die vorige aand sou bly, Ephesus Palace in Sirinçe, en kry 'n massiewe kamer, met 4 beddens. Die spieël in die badkamer is ook die venster na buite, so as jy die 'spieël' oopmaak kyk jy uit op die straat.Read more

  • Day8

    Old city en roadtrip na Pamukkale

    November 28, 2020 in Turkey ⋅ ☀️ 13 °C

    Ons het opgestaan en ontbyt gaan eet, maar moes wag vir ons klere wat gewas is voor ons kon ry. Toe dit uiteindelik terug is het ons na die hek van Hadrian gegaan en rondgeloop in die ou stad, wat verskriklik mooi is. Van daar af is ons na Düden watervalle in die stad. Die watervalle het grotte agter hulle, wat in 'n oorlog gebruik was as 'n weermag basis omdat mens dit nie kan sien as jy voor die watervalle staan nie. Ons het toe verder gery en langs die pad by 'n restaurant gestop wat net sampioendisse bedien. Riekie het sampioen küfte geëet en ek het sampioenkerrie geëet - van die lekkerste kos op ons trip. O, en daar was natuurlik sampioenbrood ook. Ons het laatmiddag by Pamukkale aangekom en besluit om nie verder te ry nie, maar eerder hier te bly vanaand en more die soutbaddens te verken. Lekker vroeg aandjie.Read more

    Vanessa Wolmarans

    Lyk heerlik

    11/29/20Reply
     
  • Day7

    Rustige dag in Antalya

    November 27, 2020 in Turkey ⋅ ⛅ 17 °C

    Ons het opgestaan en gaan draf langs die see, waarna ons ontbyt gaan eet het. Ons het besluit om 'n rustige dag te vat na ons 'besige skedule' die laaste paar dae (haha). Ons het toe gaan swem in die see. Die water is so helder jy kan jou voete sien en dis lekker warm. Riekie het in die son bly lê (en geslaap op die strand) en ek het goed gaan uitsorteer by die hotel. Umit (die hoteleienaar) sê toe ek moet gaan kyk hoe lyk dit op die dak. Hy het aangebied om vir ons aandete op die dak te bedien. Die res van die dag het ons net rondgeloop en winkels besoek. 17:00 het ons gaan aandete eet (na ek uiteindelik my weg uit die parkeerplek kon vind en teruggaan hotel toe). Op die dak, bedien hulle vir ons klomp lekker kos (hulle eet baaaaie brood hier) en Umit wys ons hoe om tradisionele (ek is nie doodseker hoe tradisioneel drank in 'n, hoofsaaklik, Moslem land is nie, maar ons het dit so aanvaar) Rakı te drink. Dit proe soos liquorice en verander van kleurloos na wit as mens water bygooi (ja, ek het gesê dis 'n alkoholvrye jaar behalwe 'n glasie sjampanje by troues, maar daar was geen troues nie agv Covid, so ek het hierdie my uitsondering gemaak). Ons het weer langs die strand gaan stap en daarna kamer toe gekom en girls night gehou met gesig-, hand- en haarmaskers.Read more

  • Day6

    Roadtrip na Antalya

    November 26, 2020 in Turkey ⋅ ☁️ 4 °C

    Ons het vroeg opgestaan in die yskoue en op die dak van die hotel gaan sit om te kyk hoe die lugballonne (nie) opstyg. Die weer was ongelukkig nie goed genoeg vir lugballonne nie so hulle het toe nie opgestyg nie. Ons neem toe maar net klomp foto's op die dak. Na ontbyt het ons gepak en gery na Antalya, want dis 7 ure se ry. Ons het by 'n ondergrondse stad aangegaan, maar dit was toe - seker agv lockdown? Naby Konya het ons gaan kyk na die Saltanhanı waar mense gestop en oorgebly het met hulle diere en goedere op die 'silk route'. Ons het toe net verder gery tot by Antalya, oor groot berge met sneeu. In die stad was daar weer meer verkeer en mense ry maar sleg, eintlik maar net soos in Gauteng. Riekie maak of sy stres en nie wil kyk nie en sy sê sy het haar naels afgekou agv stres (maar sy jok - dit het gebreek toe sy haar tas van die band afhaal in die lughawe), haha. Sy sê, toe ons net in die stad inry, 'en hier... f@k my brein uit', as sy moes ry. In Antalya het ons by La Cactus hotel aangekom, en na ons ons goed afgelaai het, see toe gegaan en gaan koffie en straatkos koop en langs die strand geëet. Daar is 'n lekker buite gym en klomp oulike plekkies langs die strand. Ons het darem bietjie vroeër gaan slaap... 00:30.Read more

    Vanessa Wolmarans

    Love julle fodies

    11/28/20Reply
     
  • Day5

    Lugballon en fairy chimneys

    November 25, 2020 in Turkey ⋅ ⛅ 5 °C

    Ons skrik toe 05:50 wakker en moet 06:20 klaar wees vir die lugballonrit. Ons het alweer na 01:00 gaan slaap agv kletsery. Die Flower balloon company het ons kom haal en ons het gesien hoe 'slaan hulle die ballon op'. Ons het toe gery met die lugballon (dit was vrek koud) oor Cappadocia met sonsopkoms. Dit was asemrowend. Nie iets wat mens kan beskryf nie. Na die lugballon is ons terug hotel toe vir ontbyt, wat baie indrukwekkend was. Die toergids het ons na ontbyt kom haal vir North Cappadocia tour. Ons het eerste die open air museum gaan besoek waar daar klomp duiwe hokkies in die klip gekap is. Hulle het dit gedoen om die ekskrement te verkoop vir bemesting. Daar is ook oral grotte wat as kerke gebruik is in die Bybelse tyd, wat nog die storie van Jesus, ens geverf het teen die dakke en mure. Daar was 'n tydperk wat die kerk die mense verbied het om mense te teken, so baie van die prente se gesigte is uitgekrap. Dis ongelooflik om daar te kon loop en te kon ervaar. Daarna is ons na nog 'n kerk, Tokalı, toe, wat nog baie prente het en insig gee in die lewenstyl van daardie tyd. Ons het middagete gaan eet by die toermaatskappy se hotel omdat al die restaurante toe is met lockdown, en net wegneemetes kan gee. Eduardo is van Puerto Rica, maar werk in VSA. Hy was saam met ons op die toer - ons was die enigste 3 wat Engels praat, so ons het oral saam geloop en foto's geneem. Ons was by nog 'n paar plekke waar ons die fairy chimneys kon sien. Dis gemaak deur vulkaan aktiwiteit en jare se erosie. Die middag het ons 'n plek besoek waar hulle keramiekwerk doen. Hulle het vir ons gewys hoe hulle dit doen en ek kon toe probeer om self 'n pot te maak. Die arme man wat verduidelik het moes net heeltyd my pot red, want hy het maar baie wobbelrig uitgekom. Die 'fabriek' is al 4 generasies in hulle familie en als word op die tradisionele manier gemaak. Van daar af het ons na 'n wynkelder gegaan omdat Cappadocia bekend is vir wyn, maar hulle kon ons nie regtig baie wys nie, agv lockdown. Terug by die hotel, het ons Pottery hoender kebab bestel by Dibek restaurant, wat hulle kom aflewer het. Die kos word in 'n kleipot gaargemaak en dan oopgekap en uitgegooi voor ons. Dit was baie interessant.Read more

    Vanessa Wolmarans

    Love of my life

    11/29/20Reply
     

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android