Bolivia
Provincia Oropeza

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.

19 travelers at this place:

  • Day82

    Ab in die Höhe

    December 20, 2017 in Bolivia ⋅ 🌙 21 °C

    Wir hatten am Vormittag noch ein wenig Zeit, um durch Santa Cruz zu gehen und somit auch Steffi die Highlights des gestrigen Tages sehen konnte. Dabei konnten wir das städtische Treiben genauer beobachten und die Einheimischen beobachten. Das Wetter war immer noch heiss und wir hatten uns leider durch das runtergekühlte Zimmer eine kleine Erkältung zugezogen. Bei dem Gang durch die Stadt trafen wir dann auch auf die fehlenden Ärzte (die gestern nicht im Krankenhaus waren) sondern heute demonstrierten. Am Mittag nahmen wir dann ein Taxi zum Flughafen, wo wir nach Sucre eincheckten. Wir konnten dabei auch schon einmal einen Eindruck von dem Flughafen Santa Cruz bekommen, von dem es in knapp 10 Tagen dann auch zurück nach Europa gehen sollte. Da wir noch eine Menge Zeit am Flughafen hatten, mussten wir uns ein wenig die Zeit totschlagen. Wir nahmen eine kleine Maschine und hatten einen kurzen Flug nach Sucre (knapp 30 Minuten). Da Sucre ziemlich hoch liegt, landeten wir dann auch buchstäblich auf einem Berg, was wirklich vom flugtechnischen etwas besonderes war. Relativ schnell bemerkten wir den Höhenunterschied von knapp 400 Metern auf über 2.800 Metern, woran wir uns erstmal gewöhnen mussten. Der Flughafen selbst war recht klein. Im Gegensatz zu Santa Cruz ist hier alles wesentlich traditioneller und ärmer. Wir fuhren mit dem Kleinbus vom Flughafen in die Innenstadt. Dabei ging es an den zahlreichen Bergstraßen entlang. Die Landschaft war recht kahl und staubig. Auf dieser Höhe wächst nicht mehr allzu viel. Wir fuhren vorbei an Rohbauten und Strassenhunden und vielen Bolivianern mit der traditionellen bunten Kleidung und den obligatorischen Hüten. Sucre selbst ist eine Kolonialstadt und so bemerkte man recht schnell die entsprechende Architektur, die den Spaniern entlehnt es. Der erste Eindruck der Stadt war aber sehr gut, vieles wirkte auf uns fremd und ungewöhnlich (wir stellten auf der ganzen Reise fest, dass uns das ungewohnte und neuartige immer am meisten gereizt hatte; auch die Tatsache eine Sprache nicht zu sprechen, macht die ganze Sache auch irgendwie spannender). Zudem lagen die Temperaturen hier bei angenehmen 19 Grad, was uns nach den heissen letzten Wochen dann doch entgegenkam. Im wirklich tollen Hotel angekommen, welches auch dem Kolonialstil entspricht, gingen wir dann Abends auch etwas Essen (was unglaublich günstig war). Bei Steffi stellte sich jedoch schon bald eine schlimmere Erkältung ein, sodass sie bereits früher wieder ins Hotel ging.Read more

  • Day63

    Auf den Spuren der Dinosaurier

    March 4, 2017 in Bolivia ⋅ ⛅ 21 °C

    Wer kennt sie nicht: Die 1994 entdeckten Spuren der Dinosaurier in Sucre, Bolivien. Ziemlich viele nicht, wie sich herausstellte. Wir also heute aufgrund des Tipps unseres gestrigen Stadtführers mit dem lokalen Bus hingefahren. Umgerechnet 60 Cent für 3 Leute für eine top Stadtrundfahrt durch gefühlt alle Straßen der Stadt. Die kleinen Busse halten überall an, wo jemand seine Hand rausstreckt und so saßen wir ca. 40 Minuten mit Einheimischen im Bus Nummer 4 und haben einiges von der Stadt gesehen.

    Nun aber zum Event: Wir kommen beim "Jurassic Park" an, 4 Euro Eintritt pro Nase und los ging es mit einem Film (abwechselnd auf spanisch und englisch) über die Dinosaurier und ihren Tod. Dann kam ein sehr freundlicher, kleiner Guide und fing direkt an auf englisch sich und den Park vorzustellen. Im Park drin standen eine ordentliche Menge an nachgebauten Dinosauriern in ihrer tatsächlichen Lebensgrösse (bis 30 m). Das war echt der Hammer. Geile Tiere. Um 12 Uhr bekamen wir alle schicke rote Helme und sind mit dem Guide ein bisschen auf Steinen runter gewandert und dann durch ordentlich Schlamm gewatet (Schuhe sahen aus, herrje). Aber gelohnt hat es sich, denn wir standen direkt neben Dinosaurierspuren, die Millionen von Jahren alt sind. Das Verrückte: Die Spuren sind an einer in den Himmel laufenden Steinplatte aus unterschiedlichen Sedimenten, denn durch die Verschiebung der Erdplatten, haben sich hier riesige Flächen aufgetürmt und sind nun nicht mehr waagerecht, sondern senkrecht zum Erdboden. Wie verrückt ist das denn?! Somit guckt man eine Wand hoch und sieht die Fußspuren von Dinosauriern, die sich in den unterschiedlichen Sedimenten aufgrund von Witterungsbedingungen noch nachweisen lassen. Die Spuren sind tierisch groß. Ein tolles Erlebnis! Danach den matschigen Weg wieder zurück und noch in das kleine Dinosaurier Museum zum Abschluss. Dann glücklich und ein wenig in die Kindheit zurück versetzt ab in den Bus zurück zur Innenstadt. Dinos sind cool.
    Read more

  • Day7

    Footprints from the past

    October 6, 2017 in Bolivia ⋅ ☀️ 24 °C

    We saw many tracks from 4 different species of dinosaurs all over the raised wall. The biggest one was 1 mt across. The whole place was a crisscross of tracks from different eras belonging to both the herbivores and carnivores dinosaurs.

  • Day7

    Parque Cretacico

    October 6, 2017 in Bolivia ⋅ ⛅ 28 °C

    We got off at the last stop of the micro. The parque Cretacico was inside the compound of the concrete company that was digging the limestone in the area when they found the footprints. One can see the uplifted base of the lake that has the footprints as a vertical wall now.

  • Day90

    Cal Orcko

    January 19, 2015 in Bolivia ⋅ ⛅ 13 °C

    's werelds grootste paleontologische site volgens de Footprint gids. Jammer dat de regen de wandeling naast de dinovoetafdrukken in het water heeft doen vallen, want die zagen er toch wel geweldig uit!

  • Day319

    Potolo

    March 19, 2010 in Bolivia ⋅ ⛅ 21 °C

    Zo...we zijn weer terug in Sucre. Afgelopen twee dagen zijn we naar Potolo geweest...een heel klein dorpje in de bergen ongeveer twee uur rijden van Sucre.....als alles goed gaat.

    Woensdagmorgen zijn we vroeg vertrokken met twee kleine rugzakjes met kleding en wat andere noodzakelijke dingen. We hadden dinsdag nog even een zakje of tien met coca ingeslagen en ballonnen en stuiterballen voor de kinderen. De rugzakken hebben we achtergelaten in ons hostel. Met de taxi zijn we naar de Parada salida Aeropuerto (vraag de taxi chauffeur naar de vertrekplaats van de bus naar Potolo) gebracht waar we om acht uur een plaatsje moesten boeken voor de bus. Vijf over acht waren we er.....en met uitzondering van twee plaatsjes naast de chauffeur zat de bus vol. We hebben kaartjes gekocht en zijn wat ontbijtspulletjes bij elkaar gaan sprokkelen en zijn op twee groenten kistjes gaan zitten in afwachting van het vertrek.....dat werd uiteindelijk 10.00 u....of nee, nog een half uur later omdat de chauffeur nog uitgebreid ging zitten eten in één van de kraampjes. Er werd hier en daar al wanhopig ¨vamos¨ geschreeuwd vanuit de bus die nu tot aan de deur volstond met mensen.....lekker warm in het zonnetje. Eindelijk kwam er beweging in het afgeladen werkpaard..
    We reden het dorp uit en de bergen in.....en stonden om 11.00 stil voor een slagboom. Wegwerkzaamheden! De weg was enkel toegankelijk tussen 12.00 en 13.00...en tussen 19.00 en 7.00. Wachten dus...een uurtje....en iedereen stapte uit en ging eten kopen bij de kleine kraampjes langs de weg. We raakten in gesprek met de enige andere buitenlander aan boord...een Francaise Cyrine....en spraken af bij aankomst samen op zoek te gaan naar accommodatie. Om een uur of half twee reden we Potolo in....een klein dorpje van ongeveer 1400 inwoners waarvan 700 kinderen/jongeren....waar de tijd stil heeft gestaan...waar de transistor radio helemaal in is....waar verder helemaal niets is. Potolo staat bekend om het mooie handwerk....en om een museum over traditionele geneeskunst met planten, de sleutel was echter al een maand of drie kwijt wisten een aantal bouwvakkers ons te vertellen...museum gesloten dus.. We gingen gedrieën op zoek naar een slaapplek...en dat viel nog niet mee. Er bleek één hostal te zijn, maar daar was niemand thuis. Na een aantal mensen gevraagd te hebben....en enkele straten het centrum uitgelopen te zijn kwamen we uit bij Pablo...de sleutelhouder van Las Cabañas....mooie huisjes welke gebouwd zijn door Duitse vrijwilligers....en zo leuk hadden we in geen tijden gezeten! Ook van dit huisje was maar één sleutel....dus Pablo was voorzichtig.
    We hebben onze zooi neergegooid en zijn het dorp ingegaan. De ballonnen, de stuiterballen en de coca viel in goede aarde en overal werden we binnen gevraagd om handwerk te komen bewonderen. We hebben wat gegeten in het enige ¨restaurant¨ van het dorp....en de hoofdstraat naast de kerk. Daarna hebben we een verkenningswandeling gemaakt en wat boodschapjes gedaan om ´s avonds in onze cabaña wat te eten. Er was in het hele dorp bijna niets te krijgen! Ons cena bestond uit een blikje tonijn (zo droog als gort), zakje mayo en ketchup, een paar broodjes en twee flessen bier. We kochten voor de gezelligheid nog wat kaarsen...en dat kwam goed uit want bij thuiskomst (en de rest van de dagen) zaten we zonder stroom. We werden door een vrouw uitgenodigd om de volgende dag te komen lunchen op de boerderij. Leuk!
    Al vroeg lagen we in ons mandje om de volgende dag, na een ontbijt met jus en koekjes, op pad te gaan voor lapjes. We hadden om 9.30 een afspraak bij de bankjes op het schoolplein met de leraar van de school....hij zou ons naar een dame brengen voor een demonstratie weven...en waar we de mogelijkheid hadden om lapjes te kopen. Het was leuk! Interessant! En we hebben mooie lapjes gekocht. Daarna zijn we aan de wandel gegaan in de omgeving en hebben we ons gemeld op onze lunchafspraak bij Ramona en haar Carmelo. Het was even zoeken....want ze waren nog aardappels aan het rooien op het land. Een uurtje later zaten we onder een afdakje van takken naast het huis te genieten van aardappeltjes uit de oven, verse koeienmelk met stukjes meuk erin, kaas, een soort tuinbonen in de schil gepoft en ieder een halve gepofte calabas uit de oven. Het was gezellig...er werd gekletst en gelachen...en we gingen met ronde buikjes terug naar onze cabaña om even een tukje te gaan doen. Inmiddels was onze aanwezigheid in het hele dorp bekend....en kwam de één na de andere handwerkmoeder met stofjes aanzetten. We konden het niet laten om nog wat mooie dingen aan te schaffen welke betaald werden met harde munten, cocablaadjes en stuiterballen en ballonnen. Die avond hebben we een paar wortels, een tomaat en een blikje sardines weten te scoren. Met bier en kaarslicht was het weer een feestmaal. Ook nu lagen we er bijtijds in.
    Vanmorgen hadden we zowaar zitplaatsen weten te bemachtigen in de bus van 8.30 u. De rit terug naar Sucre ging redelijk voorspoedig.....een kapotte accu....en 1.5 uur wachten bij de wegopbreking....we zijn er inmiddels wel aan gewend! We hebben de tijd gevuld met kletsen!
    Bij aankomst hebben we een taxi genomen naar ons hostal.....Cyrine is geld gaan tappen en heeft een buskaartje gehaald voor de bus naar Cochabamba voor vanavond.....de meiden zijn nog wat foto´s laten ontwikkelen om naar Potolo te kunnen sturen als aandenken aan ons bezoek! Want de mensen zijn enorm vriendelijk en gastvrij!!

    Al met al twee bijzonder leuke dagen! Veel leuker dan een dagtour welke je kunt boeken in Sucre.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Provincia Oropeza

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now