Robert en Ellen

Sometimes you just need to quit your job and go traveling! Hello South America!
  • Day376

    Twelve down, we are coming home!

    October 2, 2017 in the Netherlands

    Het zit erop, een jaar lang hebben we Zuid-Amerika onveilig gemaakt en nu zijn we alweer onderweg naar het koude Nederland. We hebben bijna alle landen in Zuid-Amerika gezien op één na, namelijk Venezuela, omdat het ons toch niet veilig genoeg leek. We hebben zelfs een beetje gesmokkeld, omdat we ook Centraal Amerika hebben aangedaan (Aruba) en Europa (Frans Guyana). Daarnaast hebben we natuurlijk het fantastische continent Antarctica mogen zien wat zeker één van de highlights van de reis is geweest.

    We zijn zo ontzettend blij en gelukkig met alle indrukken die we het afgelopen jaar hebben opgedaan en het zal vast nog wel een tijdje duren om echt alles te bevatten. Maar vooral zijn we heel erg blij dat we allebei gezond en veilig zijn gebleven. Op een kater na, en die van Ellen liegen er niet om, is er niet bijzonders (medisch en qua veiligheid) gebeurd. Hoeveel kilometer we in totaal hebben afgelegd dat weten we niet exact, maar om van A naar B te reizen hebben we gebruik gemaakt van allerlei vervoersmogelijkheden. Zo hebben we 26 gedeelde taxi's gepakt, 15 privé taxis (wat een luxe!), zijn we 14 keer met een Ferry overgestoken, hebben we twee keer een 'cruise' gedaan en zijn we 2 keer op de fiets van A naar B gegaan. Het grooste deel hebben we met de bus gereisd, namelijk 63 keer. Laten we het aantal uur maar even achterwegen, al zal het gemiddelde rond de 10 uur zijn geweest. De grote stukken zijn we gaan vliegen, wat maar liefst 21 vluchten waren (excuus voor de luchtvervuiling). Om bij te komen van het reizen en om de mooiste uitstapjes te kunnen doen, hebben we tot slot in 126 verschillende ho(s)tels geslapen.

    De tijd is super snel gegaan, maar toch ook weer niet. Als we nu terugdenken aan het begin van de reis, moeten we er de blog ook alweer bijna op terug slaan om te herinneren wat we allemaal hebben gezien. Nu snappen we natuurlijk ook dat we iedereen hebben gespamd met de blog updates, dus indien je al een half jaar geleden bent afgehaakt, bij deze (zoals verzocht) een executive summary van het afgelopen jaar aan de hand van de meest gestelde vragen van afgelopen jaar:

    * Wat zullen we weer terug in Nederland gaan missen: de vrijheid om te doen en laten wat je wilt, om heen te gaan waar je wilt. Daarnaast zal het ook raar zijn om niet meer 24/7 bij elkaar te zijn. Het klinkt klef, maar erg fijn was dat wel!
    * Waar zijn we compleet klaar mee: Het wachten, altijd maar wachten. Op de bus, op het vliegtuig, de taxi, op de tours, op een reactie van iemand.. En ga maar door. En natuurlijk het leven uit een backpack. Maar vooral het wachten!
    * Wat was het leukste land: Colombia, door de extreem lieve mensen, de indrukwekkende geschiedenis en de mooie natuur.
    * Wat was het meest verassende land: Sowieso Bolivia! Hier hadden we geen idee van voor we de grens over gingen en keer op keer heeft dit land ons verrast.
    * Het land wat het meest tegenviel: Het zijn twee landen maar door de naam kan dit toch als een genoemd worden, namelijk beide Guyanas! Het is te duur, vies, en we voelde ons (in de steden) niet heel erg veilig.
    * Wat waren de leukste mensen: De Surinamers! Wat hebben we hard moeten lachen om hun uitdrukkingen en wellicht zullen we er af en toe in Nederland ook een mooie Surinaamse one-liner doorheen gooien.
    * Wat waren de leukste dieren: Sowieso de pinguïns op Antartica en de zeeleeuwen op de Galapagos eilanden. Naar deze dieren kijken zal nooit gaan vervelen.. Helemaal niet als je er mee kan zwemmen! Naast de leukste dieren moeten we ook de meest speciale dieren noemen, want hierbij kan de jaguar niet ontbreken! Net zoals de hamerhaai eigenlijk.. Wat we alleen nog steeds niet begrijpen is de reden waarom muggen en zandvliegen op de wereld zijn.
    * Wat was de leukste activiteit: De jungle trek tour naar Macchu Pichu staat hierbij het hoogst op dit lijstje. Hierbij is echt te veel gebeurd om nogmaals te benoemen dus dan moeten we toch echt naar de desbetreffende blog verwijzen, maar we denken er met een grote lach op terug.
    * Wat was het meest spannende moment: Was voor Ellen de busrit van Tarija naar Potosi in Bolivia. Waarschijnlijk staan haar nagels nog in het been van Robert omdat de chauffeur als een gek over de haarspeldbochtweg heen racete. Robert's spannende moment was hier niet ver vandaan, maar in de zilvermijn in Potosi tijdens het klimmen door de smalle openingen van de mijn..
    * Waar is het lekkerste eten: Sowieso in Peru! Aangezien we afgelopen jaar waarschijnlijk 600 keer 'uit eten' zijn geweest waarvan zo'n 450 maaltijden uit kip en rijst bestonden, was het heerlijk om in Peru wat meer gevarieerd te eten, met als hoogtepunt de ceviche.
    * Wat waren de mooiste stranden: Ook al ligt het niet in Zuid-Amerika, Aruba heeft echt prachtige stranden. Maar, het strand in NP Pan de Azúcar, waar we met Lotte en Rick waren, was ook wel verrassend mooi (en enorm uitgestrekt). Het meest mooie afgelegen strandje, was het strand in Nationaal Park Tyrona in Colombia waar je na 3 uur hiken terecht komt en waar we bijna helemaal alleen waren.
    * Wanneer misten we Nederland het meest: Ellen toen kleine Saar geboren werd, dan wil je gewoon even naar Nederland vliegen, een knuffel te geven, en om gelijk weer terug te keren naar Zuid Amerika. Robert daarentegen heeft Nederland eigenlijk niet echt heel erg gemist....
    * Welke nieuwe eigenschap hebben we van elkaar ontdekt: Ellen kan óók enorm 'hangry' zijn. Helemaal omdat we hier niet altijd konden eten (tenzij het super vet of ongezond was) en wanneer ze hangry is dan lukt het niet bepaald om haar woede onder controle te houden wanneer je bijvoorbeeld wordt opgelicht door een autoverhuurbedrijf. Robert kan daarentegen, als het echt moet, rustig blijven en normaal communiceren zelfs als hij boos is.
    * Het meest indrukwekkende stuk reizen: het roadtrippen in Patagonië. De natuur is hier zo mooi en indrukwekkend, dit gecombineerd met de vrijheid van de auto was echt heel erg gaaf.
    * Welk liedje hebben we het meest gehoord: Wellicht niet meer onbekend, maar 'Despacito' hebben we vanaf Bolivia werkelijk OVERAL gehoord. Stiekem worden we hier nog steeds ook wel blij van.. Zelfs alle andere reggaeton muziek zijn wij ( ja wij) gaan waarderen.
    * Welke geur staat ons het meeste bij van de reis: Meest vieze geur waren de marktgeuren van het hangende vlees en lekkende kippen.. Ellen krijgt er nog kokhalsneigingen van.
    * Welke grenzen hebben we verlegd: Robert heeft zijn planningsdrang los kunnen laten en het allemaal op zijn beloop laten gaan. Ellen probeert zich steeds minder druk te maken over kleine dingen waar je toch niets aan kan doen. We zullen niet meer mopperen op de NS wanneer er iets wat vertraging is!
    * Wat waren de indrukwekkendste musea: In Arequipa waren we naar een museum waar het 'ijsmeisje' was opgebaard. Dit meisje was door de Inca's geofferd boven op de vulkaan en zij is door bergbeklimmers per toeval ontdekt. Voor Ellen was dit het meest indrukwekkende. Voor Robert is dit het museum in Nieuw Amsterdam (Suriname) en de rol die de Surinamers in de Tweede Wereldoorlog hebben gespeeld, omdat vrijwel niemand weet dat zij ook keihard hebben gevochten voor Nederland.
    * Wat is de leukste stad: Allebei hebben we aan Medellin een super leuke herinnering en de sfeer die de stad uitstraalt is heel erg fijn. Maar Robert kiest toch Santiago, de hoofdstad van Chili. Ook deze stad leeft enorm en heeft een goede vibe. Ondanks dat we er geen gebruik van hebben kunnen maken, maar de mogelijkheid om dezelfde dag te skiën en 1,5 uur later op het strand te liggen zijn wel echt uniek. Zouden we er dan kunnen wonen? Voorlopig blijft Amsterdam genoeg trekken om niet te hoeven verhuizen.
    * Waar was de mooiste zonsondergang: Ondanks dat we in de auto zaten en geen mooi uitzichtpunt hadden voor de perfecte foto, was de zonsondergang in Puerto Madryn wel de allermooiste. De lucht hebben we daarna niet meer zo krachtig rood, paars, oranje, roze gezien.
    * De meest indrukwekkendste natuurverschijnsels: Dar was eigenlijk wel Antarctica in het algeheel. Je voelt je dan zo klein en nietig tussen al het ijs. Maar ja, gesmolten ijs is dan ook wel heel erg gaaf en de Iguazu Falls komen daarom ook wel erg hoog bovenaan deze lijst.

    Natuurlijk is een jaar niet samen te vatten in een kort verhaaltje dus we kijken gewoon erg uit om weer met iedereen een borreltje te gaan drinken! We sluiten hier af met een lekkere caipirinha en tot snel allemaal!!!!
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day374

    Rio de Janeiro

    September 30, 2017 in Brazil

    Wow, en dan is dit echt de allerlaatste locatie van onze trip. Met dubbele gevoelens schrijven we deze blog over de allerlaatste locatie, nl. Rio de Janeiro. Maar, we bewaren dan ook wel een enorm gave stad voor het laatste! Wanneer we de stad binnenrijden merken we al gelijk hoe groot het is. Het duurt bijna een uur voordat we aankomen bij de juiste buurt, en elke buurt is een stad op zich. Het mooie aan Rio is dat het tussen verschillende bergen ligt, in het regenwoud ligt én aan het strand, waardoor je ook echt het idee hebt elke keer op een andere plek te zijn.

    De eerste paar dagen slapen we in Santa Teresa. Dit ligt op een berg vlak bij het centrum en was ooit een hele exclusieve wijk. Nu is het meer een kunstenaarswijk en deels favela.. Dat de lokale overheid de veiligheidssituatie niet helemaal onder controle heeft, is een kleine understatement. Na de olympische spelen van vorig jaar is de stad bijna failliet en dus is het geweld enorm toegenomen. Op dit moment is er één van de grootste militaire acties gaande in de favela's, maar gelukkig merken wij hier ( op wat geweerschoten die we in de verte horen) helemaal niets aan. We worden wel constant gewaarschuwd om op te letten en Uber is ook onze grootste vriend. We lopen alleen kleine stukken overdag en de rest doen we braaf met de taxi. Daarnaast hebben we in onze zakken een oude telefoon zitten en een nep portemonnee met nep pasjes en een klein beetje geld. Om de buurt wat beter te leren kennen, beginnen we traditiegetrouw met een free walking tour. We zien een deel van het centrum van Rio en ook van Santa Teresa. Het valt ons op dat de stad nog best veel historische gebouwen heeft en het doet ons een beetje denken aan Buenos Aires. Allebei noemen ze zichzelf graag het Parijs van Zuid-Amerika, maar Buenos Aires wint deze strijd met gemak. We sluiten de tour af bij de beroemde trappen van Rio, gemaakt door een Chileense kunstenaar die vanuit de hele wereld tegeltjes heeft verzameld om de trap mee te versieren. Nog niet heel lang geleden is hij overleden op de trap zelf, maar het is nog een raadsel hoe hij aan zijn einde is gekomen. Op de trap spotten we meerdere Delfts blauwe tegeltjes. Helaas was het zo enorm druk op de trap dat we snel een paar kiekjes hebben gemaakt, om later hier terug te komen. (Maar... we zijn niet meer teruggekomen, want het strand riep nét iets harder).

    De middag gaan we naar de suikerberg van Rio waar we blijven om de zonsondergang te zien. Je gaat met twee kabelbanen omhoog waar je vanaf de top van de berg bijna de hele stad kan zien en je uit kijkt op het nationale vliegveld waar de vliegtuigen onder ons opstijgen. Met de bezoekersaantallen viel het gelukkig deze keer heel erg mee en wat is het mooi om de zon achter het meeste iconische beeld van de stad te zien verdwijnen. Vlak bij Santa Teresa is ook de buurt de uitgaansbuurt Lapa. Helaas zijn we hier op de minst drukke uitgaansavonden, dus het is hier nog niet erg druk. Maar ja, deze oudjes redden het ook niet om tot 01:00 uur wakker te blijven om dan pas de club in te duiken, want rond deze tijd begint het pas echt. De laatste dag in Santa Teresa vertrekken we naar de bekendste bezienswaardigheid van Rio, namelijk Christus de Redenador of te wel, de verlosser. Dit Christus beeld staat op een andere berg en met een treintje vol toeristen worden we de berg op gereden. Eenmaal boven de op de berg staan we samen met alle andere toeristen om een selfie te maken met Jezus, maar genieten we ook vooral van het prachtige uitzicht over de stad. Aan het einde van de dag wagen we ons naar boven in de Santa Teresa buurt en kunnen zelf een stukje meerijden met de Bonde, een oude tram die hier nog steeds heen en weer naar boven rijdt. Helaas is het hier ook nog best rustig en na een hapje eten laten we ons weer door de Uber afzetten in het hostel. Het is zo jammer dat je in deze buurt de hele tijd op je hoede moet zijn en in het donker eigenlijk altijd een taxi moet nemen.

    Onze tweede stop in Rio is aan Ipanema Beach. We slapen hier in het hostel waar schrijver van het beroemde nummer, the girl van Ipanema, heeft gewoond. De buurt leeft hier al veel meer en we lopen al een stuk ontspannender over straat (maar nog wel met onze lok portemonnee en telefoon). Ellen verkent de lagune tijdens een rondje hardlopen en Robert zoekt nog voor de laatste keer een Zuid Amerikaanse Crossfit box op. Verder vermaken we ons heerlijk op het strand met mensen kijken, beach ball en caipirinhas drinken van Axel. Deze jongen verhuurt stoeltjes en verkoopt hier dranken, maar ondertussen probeert hij zo veel mogelijk talen te leren van de toeristen. Hij spreekt al een aardig woordje Nederlands (naast Duits, Engels, Spaans, Portugees en zelfs Hebreeuws) en hij kan zelfs al wat woorden lezen uit Ellen haar boek. De eerste dag hadden we gelukkig lekker veel zon en is het Robert gelukt om zelfs met insmeren alsnog te verbranden. Daarna hebben we de zon helaas weinig gezien, maar het is nog droog, in tegenstelling tot de dag erop. Ohhh en dan moeten we de tas voor voorlaatste keer inpakken. Hier zijn we wel heel erg blij mee! Maar niet voordat we een deel van onze kleren hier achterlaten voor de mensen in de Favela.

    Onze echte allerlaatste locatie verwennen we ons zelf lekker en hebben we een luxe hotel geboekt waarbij we bij aankomst in stijl welkom werden geheten met een glaasje bubbels. We kunnen Rio natuurlijk niet verlaten zonder Copacabana te hebben bezocht. Helaas regent het wel bij aankomst en dus moeten we even wachten tot na de regen om de buurt te gaan verkennen. Maar dat kon Ellen er niet van weerhouden om snel nog een stukje langs het strand te gaan hardlopen.
    Om reis het helemaal goed af te sluiten, zijn we 's avonds naar de luxe restaurantwijk Leblon gegaan en hebben we heerlijk gegeten en afgesloten met lekkere cocktails. Robert kan nu zelfs cocktails met tabasco aan! Wat is dan ook fijn als om 00:30 uur de supermarkt nog gewoon open is en dus hebben we direct maar het halve schap met water leeg gekocht om de kater voor de laatste dag proberen te verkleinen. En gelukkig viel het allemaal reuze mee! De zon die schijnt weer volop en dus kunnen we ons opmaken voor een laatste dagje op het strand en langs het zwembad. Heerlijk relaxed stappen we zo de taxi in naar het vliegveld en in het vliegtuig naar huis!!!!
    Read more

  • Day369

    Paraty - de foto's

    September 25, 2017 in Brazil

    Hierbij een selectie van de foto's vanuit Paraty!

  • Day368

    Paraty

    September 24, 2017 in Brazil

    De één na laatste stop in Zuid-Amerika is het koloniale stadje Paraty, wat tussen Rio de Janeiro en Sao Paolo in ligt. Na onze vlucht vanaf Fortaleza naar Sao Paolo zouden we redelijk soepel een bus naar Sao José dos Campos, en vervolgens naar Paraty kunnen nemen. Deel één van deze busreis was goed uitgedacht. Na een korte overstap zouden we dus bus twee naar Paraty kunnen nemen alleen... deze was vol. Gelukkig gaat de volgende 'maar' 4 uur later, dus na even tot tien te hebben geteld, gaan we braaf zitten en wachten we( met een McFlurry als troost) op de volgende bus. Op papier zou de laatste bus er 3 uurtjes over doen, maar inclusief de stops en de Zuid Amerikaanse 'slack time' zijn we 6 uur later EINDELIJK in Paraty. Deze informatie hadden we natuurlijk al wel kunnen weten van de vorige keer Brazilië, maar blijkt dat we dat zo ver mogelijk weg hebben gestopt. Als we dan toch een vergelijk maken met de vorige keer Brazilië dan valt vooral op dat de communicatie met de Brazilianen een stuk makkelijker gaat. Niet dat we lekker makkelijk volle gesprekken kunnen aangaan, maar in Portunol (of te wel zij spreken Portugees en wij Spaans) komen we een heel eind. Met de gedachte dat dit voorlopig de laatste lange reisdag is, rollen we alsnog met een soort van glimlach ons bedje in en kijken we uit naar wat Paraty in het daglicht te bieden zal hebben.

    In Paraty zijn we vooral van plan om ons vakantie gevoel voort te zetten en om zo weinig mogelijk te doen. Zo verkennen we een middagje het stadje, zoeken we wat eettentjes op en verslaat Ellen Robert eindelijk een paar keer met Rummikub. Paraty ligt in een baai omringd met hoge bergen en met vele eilandjes voor de kust. Vanuit hier worden er dan ook veel boottrips georganiseerd door de baai om verschillende eilandjes te zien en om eventueel te snorkelen. Iets anders wat we weer tegenkomen zijn de belachelijk vroege starttijden van de Brazilianen om te gaan drinken als ze weekend hebben of op vakantie zijn. Biertje bij het ontbijt, geen probleem. En dus moeten wij er ook aan geloven, want we zitten nog geen 5 minuten bovenop het dek van een boot met onze benen in het zonnetje en we krijgen een caipirinha in de hand gedrukt. Wat een rot leven...! Aan het eind van de middag varen we precies op tijd terug om nog lekker van de zonsondergang te kunnen genieten op de boot. Met dat vakantiegevoel zit het dus wel goed!

    Een andere dag bezoeken we een strand in Trinidade, een dorpje verderop. Hier zijn de stranden super mooi, is het water helder blauw en hier heb je ook de zogenoemde 'natural piscinas', oftewel natuurlijke zwembaden in een kleine baai. Onze planning is helaas minder goed, want we zijn hier in het weekend waardoor half Brazilië hier ook te vinden is. Eenmaal aangekomen bij de piscinas besluiten we dan ook maar snel onze lunch op te eten en om terug te keren naar het strand. Vanwege de hoge bergen is de zon na een paar uurtjes strand helaas al 'snel' vertrokken en we kibbelen nog even over hoe laat we de bus terug moeten pakken. Er gaat maar 1 bus in het uur en gezien het aantal mensen zal dit wel eens druk kunnen worden. We besluiten dus op tijd terug te lopen, maar we zijn te laat.. We sluiten namelijk aan in een ellenlange rij en net voordat wij aan de beurt zijn, gaan de deuren dicht en mogen we een uurtje wachten op de volgende bus.. Tijd voor een biertje en mensen kijken dus!

    We sluiten de laatste dag in Paraty af met een dagje strand, maar dit keer wel op loopafafstand. Met een iets wat rood gekleurd huidje vertrekken we naar onze aller aller laatste stop in Brazilië én van deze geweldige trip, namelijk Rio de Janeiro!
    Read more

  • Day362

    Fortaleza en Cumbuco

    September 18, 2017 in Brazil

    Yeah, onze vakantie in de reis is begonnen en wat is het heerlijk om weer aan een mooi strand met blauw water te zitten, betaalbaar lekker te kunnen eten en om grote flessen bier te kunnen bestellen voor ongeveer twee euro. Het voelt echt als vakantie!

    De eerste twee dagen verblijven we in Fortaleza wat een gigantische stad aan het strand in het noorden van Brazilië is. Veel Zuid-Amerikanen en dus ook de Brazilianen komen hier om vakantie te houden, waardoor er een erg relaxed sfeertje hangt. Het waait hier lekker dus extreem heet voelt het niet aan, maar dat is natuurlijk wel verraderlijk in het zonnetje. Naast het zoeken van een pinautomaat, een rondje hardlopen en het strand bezoeken, doen we hier niet erg veel. Gedurende onze laatste avond gaan we de zonsondergang vanaf de pier bekijken en zien we enorm veel mensen op het strand. Leuk een festival denken we! Alleen als we tussen de mensen staan, is er geen podium waar de muziek vandaan komt, maar het zijn allemaal groepjes van mensen samen. Aangezien de groep heeeel divers is, gaan we lekker aan de rand van het strand op een stoepje zitten en mensen kijken. Totdat er vanuit het niets een deel van de groep wild om zich heen begint te rennen, zonder voor ons een duidelijke reden. Zo snel als de mensen kwamen, zo snel stopten het rennen ook, maar zo snel kwamen ook de eerste agenten. Voor we het wisten stond het plein voor ons vol met politie agenten. Welkom in Brazilië! Helemaal toen de politie de groep van het strand wilde krijgen en in de lucht begon te schieten. OK, tijd om te gaan.

    Natuurlijk kunnen wij niet langer dan 2 dagen stil op het strand zitten, dus we vertrekken vanaf Fortaleza naar Cumbuco. Dit is één van de beste kitesurf locaties van Brazilië vanwege de constante hard wind die vanaf de oceaan hier aan land komt. We verblijven hier een week en aangezien we er dan toch zijn, besluiten onszelf te trakteren op kitesurflessen! Na wat kitescholen af te zijn gegaan, kiezen we er één uit en staan we de volgende dag met knikkende knietjes te wachten voor wat komen gaat. Het lijkt ons namelijk enorm lastig, omdat je én een grote vlieger in de lucht moet houden, én op een board te blijven staan zonder te verdrinken. Vooral de kite onder controle houden is voor Ellen nogal wat lastig. De eerste dag ervaart ze namelijk hoe je jezelf kan lanceren en hoe hard het zand is als je met je gezicht als eerste weer naar beneden komt. Gelukkig was Robert net van een afstandje aan het observeren hoe de stand van zaken was bij Ellen, dus waarschijnlijk werd er wel een gniffeltje onderdrukt bij hem en zijn instructeur. Op dag twee moesten we ervaren hoe het is om te 'bodydraggen', oftewel de kite in het water onder controle te houden en je door de kite te laten voortslepen (zonder board) zodat je voelt wat voor kracht de vlieger heeft. Helaas betekent dit ook dat je door de branding heen moet met een hard trekkende vlieger, wat er voor heeft gezorgd dat we allebei genoeg zoutwater hebben gedronken voor aankomende paar weken.

    De dagen hierna zijn stukken leuker, want vanaf nu mogen we gaan oefenen bij een lagune iets verder uit het dorpje. Hier kan je gewoon in staan (dus de verdrinkingskans is iets minder groot) en het grootste voordeel is: het water is zoet! Helaas hoorden we wel dat er veel paardenpoep in dit water terecht komt maar tot op dit moment zijn we nog niet ziek geworden van het vele water wat we hebben 'gedronken'. Elke dag kregen we beetje bij beetje steeds vertrouwen, maar dat heeft helaas er wel voor gezorgd dat we allebei onder de blauwe plekken en wonden zitten, dat we allebei een kite hebben laten scheuren en Ellen het niet kon laten om nog een keer te gaan vliegen. Maar op de laatste dag is het toch echt gelukt om op het board te blijven staan en ECHT te kitesurfen! In werkelijk de allerlaatste seconde op de kite was Robert zo enthousiast en vol ongeloof over zijn eigen kunnen dat hij alles vergat en het zowel lukte om vanuit het water het strand op te vliegen. Uiteraard met het gezicht eerst vol op het zand. Eigenlijk zouden we hier nu wat langer moeten blijven om het nu zelf te gaan oefenen, maar moeders, we weten dat de dagen geteld worden voordat we thuis komen, dus we vertrekken morgen naar het zuiden, om hier Paraty (onze voorlaatste stop) op te gaan zoeken!
    Read more

  • Day350

    Kourou en Cayenne

    September 6, 2017

    Samen met Arjan, een Nederlandse jongen die op vakantie is in Suriname en als highlight naar de raket lancering gaat, reizen we naar Frans Guyana. Ons doel was om met de staatsbus (wat ongeveer € 1,- kost) naar de grens te rijden, maar blijkbaar moet je hier ook voor 05:00 uur in de rij staan, want alle bussen zijn om 07:00 uur al voor de hele ochtend vol. Helaas... We nemen een taxi naar een ander punt waar gedeelde taxi's rijden om hier een rit te regelen. Gelukkig heeft onze taxi-chauffeur verstand van zaken en hij biedt ons een rit aan naar de grens voor een redelijke prijs, dus we rijden heerlijk ontspannen door naar het grensstadje Albina. Eenmaal hier moeten we op zoek naar de douane, want blijkbaar steekt iedereen hier gewoon illegaal over. Men vind het zelfs vreemd dat we een 'uit'-stempel willen hebben. Maarja, aangezien we straks officieel met het vliegtuig Frans Guyana weer uit gaan, lijkt het ons wel verstandig om dit officieel te regelen.
    Vergeleken met de grensovergang in Guyana is het hier een oase van rust en voor we het weten zitten we in het bootje naar de overkant en betreden we Frankrijk! We zijn heel even terug in Europa, maar afgezien van de naam (en de prijzen), is er niets Europees aan. We moeten op zoek naar een bus of gedeelde taxi naar Kourou, onze eindbestemming voor vandaag. De schipper brengt ons wel even (voor veel te veel geld) en we stappen weer in de boot om letterlijk de hoek om te varen. Er staan hier meerdere busjes en we lachen om de prijs die ze vragen. Het lachen vergaat ons snel, want dit is toch echt de officiële prijs en blijkbaar is het hier allemaal extreem duur..

    Om de kosten te drukken hebben we in Kourou hangmatten gehuurd, omdat het goedkoopste hotel al bijna ons dagbudget is. Bij aankomst blijkt dat de hangmatplaats, zoals het op Booking.com beschreven staat, helaas voor 1 persoon is en onze hangmatplaatsten zien er iets anders uit. Onze hangmatten hangen onder een carport tussen de was, zonder muggennet, waar nul komma nul wind komt.. Zwetend leggen we onze spullen neer en denken aan ons doel hier, namelijk een Ariane 5 raket lancering! Deze raket heeft twee satellieten, één voor een nieuw GPS systeem in Europa, Noord Amerika en Afrika en de andere satelliet is voor TV systemen in Japan. Sinds dat we plannen hadden om naar de Guyanas te gaan, was Robert al bezig met de planning van de lancering en met een beetje passen en meten hebben wij dus ook onze planning hier op aan kunnen passen!

    De volgende dag moeten we ons om half 4 's middags melden en na wat wachten en een security check mogen we de bussen in, op naar het uitkijkpunt. Helaas rijden we het terrein zelf niet over dus we kunnen de raket niet van dichtbij zien, maar ach, we kunnen de lancering vast goed genoeg zien. Het uitkijkpunt is 7,5 km van de basis en vanuit de bus rent iedereen snel naar de rand voor een goed plekje. Echter duurt de lancering nog wel even dus we moeten geduld hebben. Iedereen is best zenuwachtig en alle camera's worden al klaargezet en getest. De schemering valt dus het is maar hopen of het licht nog goed genoeg zal blijven voor dé foto. Dan is het echt zover! Een halve minuut van te voren begint de countdown en we staan er klaar voor: 5, 4, 3, 2, 1... 1... 1... 1... Naast wat rook en een donderend geluid is er weinig beweging te zien en staat de raket toch echt nog op de grond. We hopen dat er misschien iemand zit te slapen die nog op een knopje moet drukken, maar ditmaal zijn we in Europa én de wereld kijkt mee, dus die kans zal klein zijn. Helaas, de lancering wordt in zijn geheel afgeblazen door een nog onbekende reden en na een excuus van de organisatie zit er niets anders op dan terug de bus in te gaan. Iedereen baalt enorm, maar we kijken naar Arjan in zijn nieuwe Ariane 5 Space t-shirt, waarbij het huilen helemaal nader staat dan het lachen. Hij mompelt nog van: "als het dan mis gaat, laat het ding dan tenminste ontploffen, dan zien we nog wat", en we lopen terug naar de bus. Vanaf het verzamelpunt krijgen we een lift van een Frans stel terug het centrum in, waar we nog een biertje mee drinken om ons bezoek in Kourou af te sluiten.

    Na een warme nacht in de hangmat hopen we nog heel even dat de lancering vandaag nog een tweede poging zal krijgen maar helaas. Mogelijk zal dit pas eind september zijn. We pakken dus de bus naar Cayenne en bij het station worden we opgehaald door onze AirBNB host Henry. We krijgen eerst een korte tour door de stad en horen waar we wel en niet kunnen lopen 's avonds om vervolgens aan te komen in zijn appartement. We moeten even slikken, want het appartement ziet er net zo uit als de buurt, wat er uit ziet als een Braziliaanse favela. We durven vrij weinig aan te raken, maar het bed is gelukkig schoon en er is stromend drinkwater uit de kraan. We eten 's avonds nog iets met Arjan en nemen afscheid, want hij gaat terug naar Suriname voor het laatste deel van zijn vakantie.

    Wij weten niet zo goed wat we de aankomende twee dagen hier moeten gaan doen. Voor de kust liggen een paar eilanden die vroeger gebruikt werden als gevangenissen, maar door de lancering zijn die zowel voor als na de lancering een paar dagen dicht. De overige tours zijn helaas voor ons een tikkie te duur, maar we lezen dat er een luiaard opvangcentrum is, net buiten de stad. Dieren kijken is altijd leuk! We vinden de weg door verschillende bussen te nemen en als we eenmaal voor de poort staan, hangt er een groot bord "gesloten". Wat beteuterd staan we er bij, helemaal omdat de bus terug waarschijnlijk voorlopig nog niet gaat. Leuk hier in Frankrijk! Gelukkig hoeven we niet extreem lang te wachten en het eerste busje brengt ons weer halverwege de stad in. We koelen even af in een winkelcentrum waar Robert een nieuwe zonnebril op de kop tikt (de vorige had het gooi en duwwerk van de buschauffeur in Guyana niet overleefd) en voor we het weten zitten we weer te 'wachten' in het appartement.

    De laatste dag lopen we kort door het centrum en concluderen dat we echt wel klaar zijn met deze stad én land. Frans Guyana en Guyana zijn niet echt onze landen gebleken, ondanks dat er vast genoeg mooie dingen te zien zijn. Maar met het gestelde dagbudget zijn de echt mooie plekjes gewoon net iets te duur voor ons. Ondertussen hebben we wel alle hostels geboekt voor de aankomende weken in Brazilië en tellen ditmaal af voor de vlucht naar Fortaleza, die wél op zal stijgen. Vanaf nu gaat onze vakantie beginnen!
    Read more

Never miss updates of Robert en Ellen with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android