Guatemala
San Pedro La Laguna

Here you’ll find travel reports about San Pedro La Laguna. Discover travel destinations in Guatemala of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

39 travelers at this place:

  • Day612

    Op de valreep voor Cuba

    April 18, 2017 in Guatemala

    Morgen vertrekken we naar Cuba. Daarmee is ook definitief een stap huiswaarts ingezet. Waarschijnlijk hebben we niet heel veel toegang tot internet op het land van de rum (Ron in ’t Spaans) en Reggaeton dus vanaf Isla Mujeres een voorlopig vogelvluchtperspectief van onze laatste belevenissen.

    Het is alweer een week geleden dat we Niek, mijn broer, hebben uitgezwaaid. De zeven dagen zijn als het knipperen van de ogen voorbij gevlogen. Ik moet diep in mijn geheugen graven wanneer de laatste keer was dat de tijd zo is weggeglipt. Zonder dat je bewust bent van het hoe en waarom. We hebben sinds lange tijd heel veel operationele tijdverslinders gehad. Regelzaken is voor mij met afstand nummer 1 in hoe tijd verdwijnt als zand dat door je vingers glipt.

    Drie weken hebben we met Niek rondgereisd in Yucatan, Mexico. In diezelfde tijd zijn wij broers ook weer blootgesteld aan wonen met elkaar. Aan leven met elkaar. Het is verbluffend interessant om te zien hoe snel je in ‘oude’ patronen duikelt. Ook al heb je meer dan 17 jaar niet voor een lange periode de dagdagelijkse zaken met elkaar gedeeld. Stel je voor om drie weken lang met je broer, zus, vader, moeder of een samenstelling hiervan weer het leven te delen. Dat is een kans voor verdieping die er wellicht nooit is geweest en het is een uitdaging om te zien hoe samenleven gaat zijn. Het belangrijkste dat ik hierin heb gemerkt is dat het managen van verwachtingen, wensen en grenzen de basis is voor elke verbinding die je hebt. Misschien nog wel meer met familie. Onbewust worden familiepatronen gedoogd danwel wat onder het tapijt weg gemoffeld. We willen namelijk geen stront aan de knikker, toch?

    Tussen de bedrijven door; zwemmen in Cenotes, dobberen in de Carribean Sea, Maya cultuur bestormen, in tenten slapen, in hangmatten overnachten, op een tropisch eiland chillen, bedbugs ontvluchten, op plavuizen crashen en hebben we goede gesprekken gevoerd. Pittige gesprekken gevoerd. Gelachen en hebben we elkaar beter leren kennen. Waarvoor dank. Bruder und Moppie.

    Ik tik nu met flink wat tijdsdruk. Er is nog maar 1 uur voordat we Isla Mujeres gaan verlaten en een nachtje old school airport tegemoet gaan. Voordat we ons in de foetushouding kunnen nestelen moeten we ook nog 10 kilogram havermout op de kop tikken. Op Cuba is het namelijk niet zo makkelijk om lekker te eten en budget te reizen. Een communistisch systeem dat aan het wankelen is en op barsten staat vertoont grappige kuren. Als een kat dat de meest acrobatische sprongen der tijden uit zijn hoed tovert. Waarom dan die havermout? Nou alleen maar rijst en bonen kan gaan vervelen..

    Een kleine sprong terug in de tijd betekent voor ons en jullie dat we nog een volle maand in Guatemala hebben rondgedwaald. Iets wat je wel weet of dat je nog niet weet. Om ons trouwe leespubliek te blijven waarderen voor het lezen van onze blog moeten we ook hierover woorden en zinnen dichten.

    Het is niet eenvoudig om met een tikkende klok een wervelend stuk te schrijven dat goed genoeg is door mijn oogleden van perfectionisme heen en dat een plek verdient op Findpenguins. Maar goed soms is loslaten de enige remedie. Ben je waar je bent. En zijn de zaken zoals ze zijn. Dus de bijna 37-jarige man legt zich neer bij wat er is.

    De entree van Mexico naar Guatemala was super overweldigend. Van plat naar bergen en enkel een grenspost, nauwelijks te spotten, die de aarde de lucht in lijkt te stuwen. Van strakke platte asfaltwegen nemen we plaats in de Chicken Bus. Het lokale vervoersmiddel voor de local. Dit zijn oude Amerikaanse schoolbussen die een tweede leven leiden in Guatemala. De chicken bus vervoert alles. Zowel in de bus als op de bus. Schouder aan schouder. Zweet aan zweet. Geur aan geur zit je geklemd op een brakke veel te lage bank waar minimaal drie personen je vergezellen. Met ons postuur is twee personen al meer dan oncomfortabel. Het leest wellicht onaangenaam maar dit zijn echt de beste reiservaringen die je kunt hebben. En het gave is dat het logistieke systeem zonder informatieborden, zonder nasale NS informatiemuppets op volle touren draait. Je snapt niet hoe al die verschillende bussen op elkaar aansluiten. Maar ze doen het toch. En je bagage komt ook nog eens keurig mee. De Guatamalees is namelijk een zeer professionele arbeidskracht. Dit betekent full service. Op de bus. En tussen de bussen.

    De eerste nacht slapen we in een keuken op een geïmproviseerd eenpersoonsbed in een hostel. Waar we keurig om 0500 ‘s ochtends worden gewekt door een knaap die de koelkast nodig had omdat hij een vulkaan moest beklimmen. Na wat heen en weer gemopper is het antwoord een besmeurd mes met Jam voor onze deur.Tot op de dag is het mysterie niet ontrafeld. Is het een grap? Heeft hij rekening proberen te houden? Iets in het midden? Of een onvoorzien alternatief? Wij hebben er in ieder geval keurig om moeten grinniken.

    Carlos. De eigenaar, de redder voor onze eerste nacht, is een inspiratiebron van ongekende orde. Hij is van origine psycholoog. Daar is hij mee gestopt want hij had geen zin meer om elke dag te douchen. En elke dag zich keurig te moeten aankleden voor een baas. Een fijn salaris is ingeruild voor het runnen van een hostel. Zijn eigen huis is geopend voor wildvreemde snuiters van over de hele wereld. Als ik aan hem vraag naar welk strand hij is geweest krijg ik het meest briljante antwoord in mijn leven retour.

    I don’t know if it was the Pacific of the Carribean. I do know how I get there!

    En daarmee is mijn ingetrainde Westerse systeem van denken weer eens lekker aan flarden gereten. Wat mij pleziert en ik in volle verbijstering nog sta na te vibreren op deze onverwachte invalshoek.

    De twee weken die volgen is een over-toeristisch Antigua. Waar buitenlandse investeerders de locals hebben verdrongen en onevenredig belachelijke tarieven hanteren voor accommodatie en etenswaar. Wij belanden in een hostel waar jezelf kan koken. Waar het een zooi is. Waar we afwas doen van andere mensen omdat ze te belazerd zijn om het zelf te doen. Budgetreizen betekent af en te offers maken. Dat is prima zolang de rek niet breekt…

    En de elasticiteit wordt op de proef gesteld doordat we ruzie krijgen met een mede gast in het hostel. Er zit een gat in de muur. Keurig afgedekt met een spaanplaat. Zeg maar op zijn Latijn Amerikaans opgelost. Er is dus nog steeds een gat en dat willen we graag dichten. Tot onze schrik worden we bedolven onder zeer dominante stem die ons van alles verwijt in het kapot maken van de muur. Dit escaleert naar brullen op de gang tegen een Hollander. Van alle mensen op de wereld staan wij mot te hebben in een gang in Guatemala met een Hollander. Uiteraard wordt dit vuurtje geblust en komen we elkaar op een andere plek nog tegen. Van wrijving naar vriendschap. Zo makkelijk is dat.

    Ruzie met oude mannen is een soort metafoor voor Guatemala en wellicht wel voor mezelf. De tweede keer ruzie was met een Franse Canadees die tegen ons uit het niets begint te schreeuwen dat we alleen maar praten en dat dat verschrikkelijk is. Al dat praten. Want ja met praten ben je tot last. Heel erg tot last. Dus stop met praten. Stom praatstel.

    Om in zijn eigen woorden te illustreren: “Never respond to drama”.

    Dat hebben we dus gedaan. Niet gereageerd op drama. Niet lekker voor de sfeer wel lekker voor leren: Hoe ga ik om met idioten?

    De beste tijd die we hebben gehad in Guatemala is rondom Lago Atitlan. Een prachtig meer omringd met vulkanen waar we twee weken hebben gewoond. Waar we dagelijks naar de lokale markt gaan om verse aardbeien te kopen. Vijftig cent voor een halve kilo. Waar we heerlijk hebben gezwommen in het meer. Waar we heerlijk papas fritas gulzig met mayo naar binnen hebben gesluisd. Waar we hard hebben gewerkt aan nieuwe online projecten. Waar we dus ruzie hebben gemaakt omdat we teveel praten. Waar we beiden ziek zijn geworden van zeer goedkope drank. Les: Drink nooit goedkope drank. Too good to be true isn’t true..

    En nu gaan we dus morgen naar Cuba. ga ik dit stuk afronden om ook nog te kunnen douchen. Om de kans te verkleinen dat ik met een Cubaanse oude man op straat sta te ruziën omdat ik stink. En stinken is nooit goed.
    Read more

  • Day402

    Goodbye lake Atitlan!

    September 6 in Guatemala

    Tomorrow we are leaving our beautiful house and lake Atitlan. We had such an amazing time here and I am so glad that we started our trip with Guatemala. The people are so friendly and it feels safe! We also managed to plan our trip during this last week 🎉

  • Day14

    Weaving demonstration

    February 13 in Guatemala

    I went to see a weaving demonstration organized by the school. We were shown the process from picking the cotton, which grows on trees here, rather than bushes, spinning it into thread, dying it with all natural dyes from plants, through to the weaving on a backstrap loom. It's an incredible amount of work. And the fabrics are beautiful.

    *please leave your name when you comment if you don't have an account. Otherwise the comments are anonymous to me. Thanks!Read more

  • Day129

    San Pedro, Guatemala (Part 1)

    February 23, 2017 in Guatemala

    Back to school amigos!

    I concede, english can't cut the mustard in every country we visit so let's give this spanish a crack.

    Guatemaya Language School is located in the tiny town of San Pedro (popn 14,000) by lake Atitlán in the south of Guatemala. We're here for one week (20hrs) of spanish school and as many cultral experiences as we can get our hands on. We're staying with two seperate homestay families. Cat and I are with Char's teacher, Javier, his lovely wife Lola and their six year old handful of a daughter, Magda. Mike and Char are nearby with Chema and Conchita, their two young kids and a baby. There is one other guest room in each house; ours occupied by Jack, and elderly Canadian and Mike and Char's is occupied by Ana, and american lady. Speaking on behalf of everyone - we're loving this experience!

    We get our own rooms in the casas and spend time with the family during meals and in the afternoons/evenings. Guatemalans don't do 9-5s like us gringos and the children's schools only do half days so there are always people about. Days revolve around mealtimes (a family affair) and accordingly a lot of time is spent sourcing and preparing food. Perfect.

    The school itself is nestled into the steep hillside overlooking the lake. It is tiny. There are four teachers and there are rarely more than four students at a time. It has one indoor classroom with a lean-to common area and three very much outdoor "classshacks". The air is fresh, the view is impressive and the teachers are excellent. We're in the morning slot from 8-12 where Mike and I share a teacher and the girls are taught one-on-one. There is unlimited, free, locally grown coffee which we heartily consume at break along with a tasty new local treat each day. Not far from a perfect learning environment.

    Our spanish is progressing quite rapidly and we are all throughly enjoying the learning. We also enjoy using our spanish with the families and friendly locals, especially the children with whom we trade patience; them with our language and us with their relentless games and energy.

    Outside of school, we're making the most of our live-in experience. We've dabbled in homemade tortillas, briefly, as it's extremely difficult and we can only handle so much embarrassment in one day. We've cooked the barbie and made the salsa. We've spun (or tried to spin) cotton. We've witnessed weaving. We've participated in shopping for ingredients and various aspects of cooking and I've played more "shop" with Magda than I have in real life. We've toured Javier's coffee farm and corn fields, and learnt a lot about both comodities (or more accurately in this instance - staples). We even watched Chema's team play football at the most lavish artificial turf I've seen since UCLA. We've ridden in tuk tuks and in the boot of a taxi and dodged both on the street many many times per day. We've learnt that jeans are appropriate attire for farming, running, teaching, dancing and football. We've eaten corn or corn derivatives in every meal, and given up sugar almost completely (not by choice). Almost. Mike even worked a day on Chema's farm. On top of this we also have our daily homework and study to complete, and a run if we have time - who said holidays were relaxing?

    The best part of this experience is that we have been given the opportunity (at last!) to understand the culture. We understand the duties of each family member, where they go and what they do each day. We've learnt how they make money, where they spend money and where they can't afford to spend money. We've been shown the garden and the farm and understand the farm to table processes, and the relative values of their staple foods. We've been told of difficulties we didn't know existed financially, physically and mentally and also learnt of corruption and misdemeanor.

    Live-in spanish school is an activity I can most definitely recommend! The best part is that this week of the trip is costing me less than $35NZD per day, including treats. Ka-ching!

    ...continued in Part 2...
    Read more

  • Day173

    Lac Atitlan

    August 7 in Guatemala

    Le lac Atitlan est un des plus beau lac du monde. C'est pas moi qui le dit, mais je peux comprendre pourquoi il est jugé aussi. Si la couleur du lac n'a rien d'extraordinaire, le fait qui soit entouré de volcans le rend époustouflant. En passant en bateau d'un village à un autre, je peux profiter des différentes vues sur les volcans. De Parachene, on voit très clairement les deux volcans les plus grands. De San Pedro, nous sommes face au noze, une montagne en forme de nez. À San Marco, la ballade au bord de l'eau est très reposante. À San Juan, on visite une des nombreuses associations de femmes. Ici, on file le coton, on le teint avec des colorants naturels (camomille, indigo, estragon, betteraves, hibiscus, ...) et on fabrique tout sorte de vêtements.
    En plus de déguster le café local, nous décidons de monter au sommet du nez pour le levé de soleil. Il apparaît de l'autre côté du lac, face à nous. Encore une journée qui commence bien !
    Read more

  • Day5

    Lago Atitlán

    March 4, 2016 in Guatemala

    Yesterday I arrived at San Pedro la Laguna, one of the surrounding villages of Lago Atitlán. It's really small and consists of tiny streets, around half of them looking as if you couldn't even walk there. It's impossible not to get lost there - first of what I did this morning, since my hostel is pretty far away from everything else. However, therefore it has a terrace with an incredible lake view and jacuzzis.
    I didn't do so much today. After walking a bit through San Pedro I took a boat to the nearby town Santiago Atitlán with Bruno from Paris. We did a Tuk-Tuk tour to the main sights, including a view point over the lake, the coloured cemetery and the point of the lake were Maya women keep the tradition of washing their clothes by hand. In addition, we saw a religious ceremony of a Maya priest.
    After that, I passed most of my afternoon in the jacuzzi and just went out later to have some drinks with Bruno. On my way back I met a really nice English couple who walked me back to my hostel, since I couldn't find a Tuk-Tuk to take me there
    Read more

  • Day6

    Rainy San Pedro

    March 5, 2016 in Guatemala

    This morning me and two American guys explored the lake by kayak. You can rent them here on every corner and you don't have to be a bargaining genius to get them for only 2€ per hour. Probably you could achieve even a lower price, but in the end I feel bad to complain about prices that are already that low. We followed the route recommended by the rental to a beach on the other side of the lake, but it turned out that it wasn't a really nice place, so we headed back pretty soon. It also was better like that, since it started to get cold and to rain a bit (on the other hand, we were already wet anyway). However, it was really nice to see the landscape from another perspective.
    When we got back to the hostel, first of all we wanted to shower of the disgusting lake water (people wash her laundry here and there must also be any other kinds of dirt in there). Afterwards we still had time to grab some of the hostels Saturday brunch.
    The rest of the day I spent in the hostel, as in the afternoon the rain got really heavily and I didn't really take a trip to the village Panajachel in that weather.
    Read more

  • Day22

    Shikari

    September 25, 2017 in Guatemala

    Shikari ist Maya und bedeutet Hallo. Das hat uns ein Guide auf dem Weg zum Gipfel des San Pedro Vulkans beim Lago de Atitlan erzählt. Außerdem hat er berichtet, dass es in Guatemala über sechzig unterschiedliche Sprachen gibt, da mehr als die Hälfte der Guatemalteken indigene Maya Völker sind und die Stämme unterschiedliche Sprachen sprechen. Die Minderheit machen damit die sogenannten Mestizen (Nachfahren aus Indianern und Europäer) aus.

    Der See erinnert mich etwas an den Gardasee, nicht unbedingt der beste Spot zum Baden aber umringt von wunderschöner Natur, Bergen, Vulkanen und vielen kleinen süßen Dörfern. Negativ aufgefallen ist uns allerdings der viele Müll im Wasser und die allgemein schlechte Wasserqualität, da die meisten Abwasser anscheinend in den See laufen.
    Die Fahrt zum See war ebenso grausam, da wir vier Stunden auf Feldwegen mit heftigen Schlaglöchern Serpentinen gefahren sind. Guatemala ist eben ein sehr armes Land aber wie ich eben gelesen habe, sind die Menschen hier nach einer gallup Studie neben anderen lateinamerikanischen Ländern die glücklichsten der Welt. Deutschland liegt auf Platz 47 von 150. Also Leute, heute einfach mal eine ruhige Kugel schieben, sich vor Augen führen welchen Luxus man hat, sich an der Natur erfreuen und einfach lächeln :) Man braucht nicht viel für ein bisschen Glück - ich denke jetzt z.B. einfach an euch alle <3

    Übernachtet haben wir in San Pedro, in dem es wie in fast jeder Stadt hier täglich einen Markt mit frischem Obst und Gemüse sowie Klamotten und Co. gibt.

    Am ersten Tag haben uns Einheimische gezeigt wie man entlang der Klippen in den Nationalpark direkt am See gelangt, der momentan aufgrund der Regensaison eigentlich geschlossen ist. Super schön zum wandern und um von einer sieben Meter hohen Klippe zu springen. Am zweiten Tag haben wir eine Wanderung auf den Vulkan San Pedro gemacht. Auf dem Weg zum Gipfel konnte man Kaffee, Avocados und Mais ernten um sich für die Strecke von 1200 Höhenmetern zu stärken. Irgendwann war man umringt von Dschungel und inmitten der Wolken...das war beeindruckend. Begleitet wurden wir die erste halbe Stunde von einem Guide und die komplette restliche Zeit von zwei Hunden. In Guatemala laufen übrigens überall super viele Hunde frei rum - bisher waren alle friedlich :)

    Xoxo
    Cloud
    Read more

  • Day200

    San Pedro La Laguna (5)

    April 20, 2017 in Guatemala

    Heute machen wir einen kurzen Abstecher nach San Juan, dem Nachbarort 25 Minuten Fußmarsch von San Pedro entfernt. Dort werden viele Textilien noch selber gefertigt. Von der Baumwollernte bis zum fertigen Schal wird alles in Handarbeit hergestellt.

You might also know this place by the following names:

San Pedro La Laguna

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now