Mongolia
Ulan Bator

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.

91 travelers at this place

  • Day56

    First steps in Mongolia

    May 23, 2019 in Mongolia ⋅ 🌬 29 °C

    Pause administrative d'une semaine à Oulan-Bator, beaucoup trop long à notre goût. Pas grand chose à dire sur la ville à part l'air très pollué, les nombreux restaurants coréens, les galères administratives, mais heureusement la grande gentillesse des mongols.

    JOUR 1 - 17 mai : Arrivée vers 19h à la guesthouse. Les collines et steppes ont remplacé nos bouleaux russses. Un rapide restau coréen trouvé grâce à un local qui nous arrête dans la rue pour nous aider le tout dans un français parfait et hop au dodo.

    JOUR 2 : Petite balade dans la ville qui est piétonne pour la journée à l'occasion de la naissance du bouddha. Stands, musique, danse, marathon et procession bouddhiste au programme. Puis spectacle traditionnel, canard laqué dans un bon restaurant chinois pour fêter mon anniversaire. Final arrosé de vodka avec les voyageurs rencontrés à la guesthouse.

    JOUR 3 : Gueule de bois. Heureusement on a réservé un hôtel sympa pour les 29 ans donc on peut souffrir confortablement. Petite sortie nocturne pour se subsenter et retour sous la couette. (Merci aux loulous belges pour le petit skype surprise)

    JOUR 4 : La galère administrative commence. Après une première tentative dans une clinique pédiatrique on arrive à se faire vacciner contre l'encéphalite à tiques (potentiellement dangereux ici). Sur notre lancée on tente aussi l'extension du visa mongol, mais le trafic infernal aura raison de nous (3 heures pour 8km).

    JOUR 5 : Rebelote pour l'extension du visa mongol. Cette fois c'est la bonne : bim 30 jours supplémentaires ! Pas le temps de chômer, on enchaîne avec la préparation du visa chinois. L'ambassade n'ouvrant que les lundi, mercredi et vendredi de 9h30 à 12h, pas question de se louper si on veut éviter de se retrouver bloquer plus longtemps.

    JOUR 6 : 7h30 au taquet dans l'une des deux files (ce qui y ressemble en tout cas) des visas chinois. 9h30 : certains commencent à entrer, on est optimiste ! Mais on déchante vite, ici c'est la guerre : coups de coudes, bousculades, cris. La foule se précipite devant la porte. Ça va être compliqué. Changement de tactique après une heure sans bouger : on abandonne la file pour tenter de se faufiler au milieu. Finalement après plus de 4 heures d'attente, de lutte et de frayeur (je prends plusieurs coups de coude dans les côtes et me retrouve plaqué contre la porte le souffle coupé), les portes se ferment définitivement. Déception, colère, incompréhension. C'est quoi cette organisation?!
    Tanpis c'est le jeu, on réessayera dans deux ou trois semaines à notre retour du roadtrip au nord. Pour le moment fuyons cette ville qui semble vouloir nous retenir à tout prix.

    Mais avant, black market l'après-midi avec Pietro et Christopher rencontrés à la guesthouse. Emplettes pratiques pour notre horse ridding (chapeau, réchaud, casserole). Puis dîner aux allures internationales avec les habitants de la guesthouse. On termine autour d'une vodka en apprenant le jeu typique du Shagai : chacun son tour les joueurs lancent des osselets de mouton (on vous rassure ils sont nettoyés avant et même polis). Chaque partie représente un animal différent (cheval, mouton, chameau et chèvre), le but étant d'obtenir le plus de chevaux possible pour faire avancer son pion.

    JOUR 7 : Enfin le départ ! Malgré le peu d'heures de sommeil on se motive direction la station de bus. Mais non, faux départ. Le point blanc apparu 5 jours plus tôt sur la gencive m'inquiète un peu et on préfère aller le faire checker dans la capitale plutôt que dans une yourte au fin fond des steppes. Donc demi-tour direction la clinique. Plus d'inquiétude que de mal, mais on perd une journée. On en profite pour prendre le maximum d'infos sur la région des Tsaatans les éleveurs de rennes dans le nord de la Mongolie. Il faut un permis pour s'y rendre sans tour opérateur. On se rend à l'office pour la protection des territoires. Nouveau fail : il faut venir accompagner d'un mongol qui se portera garant pour nous. Bon, fuck you Ulan-Bator, let's go to Moron.

    A venir 7 jours de cheval depuis l'immense lac Khоvsgol jusqu'à Tsagaannuur, camp de base des éleveurs de rennes.
    Read more

  • Day59

    Mongolia

    May 21, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 19 °C

    We komen net terug van een 9 daagse reis door Mongolie, wat we nu het liefst willen doen is douchen. Op de steppen van Mongolie komt het enige stromende water uit de rivier en niet uit de douchekop. Het maakt eigenlijk helemaal niet uit, want het land en de levenswijze is prachtig en inspirerend!

    We slapen bij de nomadenfamilies. Zij onderhouden zichzelf volledig van hun eigen dieren, zonder stromend water en electriciteit. Niks wordt weggegooid, alles wordt optimaal gebruikt. Ze hebben in de ger een kachel, die de ger verwarmt en waar ze op koken. Als er bomen in de buurt staan koken ze op hout, anders ook geen probleem, dan gebruik je toch gewoon gedroogte poep... Elke nomadenfamilie heeft dieren, de dieren ( yak, schapen, geiten, paarden en soms kamelen ) onderhouden zichzelf van het gras. Overal waar je bent, lopen de dieren dus vrij rond.

    Wij rijden rond in een oude russische jeep, met onze chauffeur en gids. Ze zorgen goed voor ons, de chauffeur zorgt dat we kunnen blijven rijden, hij heeft wel 6 x zijn band geplakt en de gids zorgt voor ons eten en vertaling.

    Ons dieet bestaat uit melkthee, noodles, rijst ( soep ) schapenvlees en soms een wortel of een aardappel ertussen, de boullion wordt getrokken uit alles wat voorhanden is, bijvoorbeeld een geitenhoofd. De wc is in de buitenlucht, je hebt dus elke keer mooi uitzicht als je bezig bent, wij hebben wc papier meegenomen, wat wij vervolgens verbranden om niet achter te laten, maar wat de mongolen gebruiken als wc papier blijft voor ons een mysterie... we hebben het wel voorzichtig aan onze gids gevraagd, die moest hard lachen en gaf uit eindelijk het antwoord ' other things '. Als jullie hier een verbeelding bij hebben, dan horen we het graag :-)

    Ondanks dat er geen luxe is het wel een super luxe trip, we hoeven nergens aan te denken we kunnen dus genieten van het landschap en de dieren. De dieren zijn eigenlijk allemaal half wild, dus niet te vergelijken met de geiten op de kinderboerderij of een manage paard. We zitten in totaal 3 dagen op een paard en komen op plekjes waar de auto's niet kunnen komen, het landschap en het weer is divers en verbaasd ons elke keer weer. Sab waagt zich nog aan een galopje over de mongoolse steppen en Vir zijn paard doet vrolijk mee, wie had gedacht dat Vir als ervaren ruiter deze trip zou afsluiten. Nu op naar Zuid Korea!
    Read more

  • Day28

    Van stad naar helemaal niets

    September 12, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 17 °C

    En daar gaan we onze eerste grens over - over land. Eerst Rusland uit. Dan Mongolie in. Alle tassen moeten tot twee maal toe de bus uit. Een dansende Mongoolse hond ruikt aan onze tas op zoek naar drugs. Mongoolse douanebeambten zijn een stuk gezelliger dan de Russische. Ze lachen zelfs. Het vingerafdrukkopieerapparaat werkt niet zo goed, onze vingers worden stevig tegen het glas gedrukt door de man achter het loket.

    En daar rijden we Mongolie in! Het land was ongeveer 800 jaar geleden het grootste wereldrijk tot zover in de geschiedenis onder leiding van de legendarische Chinggis Kaan. Nu al adembenemende landschappen. Door het gebonk van de bus, de lange rit, worden we onverbiddelijk gegrepen door de slaap. Dag landschap.

    Ulaan Bataar (UB) is de hoofdstad van Mongolie en er wonen 1,3 miljoen mensen. Dat is terug te zien in de 1,3 auto's die zich een weg persen door de stad. Na lang wachten mogen voetgangers eindelijk oversteken en zelfs dan schieten auto's alle kanten langs je.

    In UB heerst onder de toeristen de tourkoorts. "Welke tour ga jij doen?" "Ik ga voor de Gobi en paardrijden in centraal Mongolie." "Het is niet mogelijk om hier zelfstandig te reizen, zo weinig infrastrucuur." "Niet te betalen die tours!" Ook wij zijn snel gegrepen.
    En zo vinden we onszelf drie dagen lang terug in UB - wachtend op Duitse medetourgangers die niet op komen dagen, mailtjes uitsturend naar tourorganisators (aansluiten bij anderen maakt het goedkoper), pratend met andere reizigers, en verlangend naar die stad uit gaan.

    Dag vier is het zover. Beladen met kilo's aardappels, wortels, uien, sigaretten en verzorgingsproducten om weg te geven aan de ger families waar we gaan slapen, stappen we de minivan in naar Bat-Ulzii. Geen tour maar met openbaar vervoer. Die vans zitten iets voller dan de gemiddelde tourvan. Gelukkig zit hij naar een uur vol genoeg en kunnen we vertrekken. Tien minuten later komen er nog twee autobanden bij. En ja hoor drie jongens lukt ook nog wel. Nee hoor, vijf dozen geen probleem. Op het hoogtepunt tellen we 34 mensen in de kleine bus.

    Pijnboompitten pellen en eten is goed tijdverdrijf voor onderweg. Jandaan zit heerlijk ingeklemd tussen een alcoholistenechtpaar dat tegen hem aangekruld ligt te slapen.
    Wat me opvalt is de bijna totale afwezigheid van hekken in t landschap. Overal lopen beesten - paarden, geiten, koeien en en een paar varkens - en ze kunnen gaan waar ze willen. Als ze op de weg lopen stuift de bus luid toeterend op ze af.

    We verheugen ons op rond etenstijd aankomen, met de familie van de horseman waar we vier dagen mee gaan rondtrekken te eten, en te ervaren hoe het is om met zo'n familie in een ruimte te slapen.

    Om 1 uur 's nachts komen we aan na een finale die zich laat beschrijven als een opgepropte achtbaansrit over rotsen en zand.
    De beloning is een hemel vol met sterren van horizon tot horizon. En onze horseman Mongole die ons in een volgend busje zet. Om drie uur 's nachts eten we een welkomstmaal in de tent van de familie. Marleen heeft wel iets moeite met de lauwe yakmelk en pastasoep met aardappel, maar gelukkig wil Jandaan wel helpen met de kommen legen. We vragen ons af in welk bed wij moeten slapen. Op de grond ligt een klein meisje. Aan de overkant ligt de vermoedelijke moeder. En wij zitten voor het bed van het echtpaar. Verder geen bed te bekennen. Het antwoord komt snel. "Come I bring you to your ger".

    En nu zitten we hier. Dit stukje schrijvend op een matje voor onze ger. Het uitzicht bestaat uit met gras begroeide heuvels, een paar paarden, een kudde geiten die langs trekt, net gemolken yaks die aan de overkant van de rivier grazen op een heuvel en een paar witte ronde tenten. Blauwe hemel, wat roofvogels. Een Mongoolse ruiter drijft te paard vier paarden voor zich uit. Het geluid van water en wind. Wat lekker toch dat niets.
    Read more

  • Day46

    Ons kantoor

    September 30, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 5 °C

    Van vrijheid en elke dag anders, zijn we aanbeland in iets dat aanvoelt als een duidelijk ritme. Het kantoorgevoel van thuis maar dan haar 'Mongoolse gestrande toeristen' variant.

    Elke dag worden we rond negen a tien wakker in onze ruime kamer met Chinese lampen die pogen te doen voorkomen alsof ze uit Frankrijk komen. Het behang met goud-beige banen en de glimmende, met tulpen versierde, gordijnen ondersteunen deze sfeer.

    Omdat de Mongoolse huiskeeper op een tafel buitenshuis danst - haar bazen van het hoofdkantoor van ons guesthouse hebben haar niet in de gaten - lopen we elke dag na het aankleden 100 meter naar het hoofdgebouw om daar wel gevoederd te worden.

    Vier trappen omlaag. Erg langzaam om met het bot in Jandaan zijn kont rekening te houden. Schuin de speelplaats over, langs de wolkenkrabber waar ze 24/7 aan het bouwen zijn. De deur in op verdieping twee. Uit properheidsoverwegingen moeten de schoenen elke keer weer uit. Een flinke klus voor de patiënt met de grote bergschoenen die vastzaten in de stijgbeugel van het paard.

    We lopen naar de bank en gaan daar zitten tussen de andere reizigers. Per dag lijken het er minder te worden zo aan de rand van het seizoen. Vervolgens krijgen we onze in de pan gebakken boterham omwikkeld met een omelet. Dit hoofdgerecht wordt aangevuld met koekjes en boterhammen met jam.

    Vervolgens is het tijd om aan de staf te vragen om een taxi te bellen om ons naar het Intermed ziekenhuis te laten rijden. Steevast wordt ons verteld welke kleur de taxi heeft en hoeveel minuten we moeten wachten.

    Dan begint het grote onderhandelspel met de taxichauffeur. Soms gaat de meter aan en soms spreken we een prijs af. Voor ruim twee dollar lukt het wel daar te komen. Het is elke keer weer een avontuur om te zien welke route de taxi neemt en hoe vast het verkeer staat.

    In het ziekenhuis aangekomen lopen we meteen door naar boven. JD zijn fysio sluit zijn kont aan op het gloednieuwe radiation apparaat van Duitse makelij. Sinds gister gevolgd door tien minuten ultrasound behandeling. Erna kunnen we kiezen of we langs het Oostenrijkse stelletje lopen dat om dezelfde reden in het ziekenhuis vertoeft (zij slapen er wel) (bij hen is het meisje het paardenslachtoffer dat niet meteen los kwam van de beugel na de val), of meteen doorgaan naar de luxe Westerse koffiebar. Jandaan bestelt een dubbele espresso, of twee, en Marleen heeft sinds kort de warme chocolademelk ontdekt.

    Een optie in het programma is om daarna even te overleggen met de insurance manager van het ziekenhuis over de papieren rompslomp-de-verzekering-heeft-rapporten-nodig-om-uit-te-keren. Of we laten een taxi bellen om weer terug te keren in ons Ulaanbatarse huis.

    De rest van de dag bestaat uit veel rusten voor Jandaan. Een klein blokje om. Het weer bewonderen. Soepen en pasta's koken door Marleen. NPO gemist kijken. En doorligplekken voorkomen door Jandaan.
    Inmiddels gaat het wel al steeds beter en neemt de pijn af. Gelukkig.

    Langzaam leren we ook in ons ritme. Komt toch die consultant in ons boven.

    De eerste dag in het ziekenhuis maakten we de cruciale fout om daar al om tien uur te zijn. Wat duurt de dag dan nog lang als je om half een terug bent in je kamer en een beetje in en rond bed hangt!
    Ook hebben we ontdekt dat de tv in de dorm naast ons een HBO kanaal heeft met Engelstalige films, en hoe we het ding in de juiste instelling krijgen.
    En tot slot niet te vergeten, de halve liter Americano in het ziekenhuis is niet het goede ouwe Haagse bakje van thuis. Niet meer bestellen dus.

    Jullie horen het. Een groot spektakel.

    Hoe is het bij jullie op kantoor? Liefs van ons beide!
    Read more

  • Day51

    Een nieuw begin

    October 5, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 19 °C

    Het is vandaag de laatste dag dat ik het ziekenhuis van binnen zal zien. De therapie loopt af. Nog 1 keer en dan is er weer een nieuw begin. Er is nooit een einde enkel een nieuw begin. Uitgezonderd door de dood. Waar je ook van mening over kunt verschillen. Tegenwoordig lopen we naar het ziekenhuis. Mijn kont vertoeft zich in steeds betere conditie en de stappen beschrijven vooruitgang. De wandeling is niet plezierig. De uitstoot van uitlaatgassen verkorten onze levensduur waarschijnlijk met 1 maand per 10 meter. Buiten is buiten. Dat is dus goed. En de stuwende kracht om in beweging te komen is te hevig. De verkorte levensduur is een aangename consequentie voor zonlicht op onze wangen.

    De afgelopen twee weken hebben ons stevig in stilstand gedrukt. Vandaag is dus mijn laatste behandeling in het Intermed Hospital. Ons kantoor begint daarmee lanzaam te verschuiven. Geduldig opent een deur zich voor ons waardoor we stap voor stap weer activiteiten kunnen ondernemen. Veranderingen worden pas zichtbaar als je tijd hebt om die waar te nemen. In mijn beleving is de tijd in het regime der Nederlanden vaak moeizamer om beet te pakken. Het circus draait immers op volle toeren en de tour wacht op niemand. Zeker niet op tijd. Stilstaan. Het adagium van 'tijd is geld' verzegeld met oeroude, over na te denken, achterhaalde calvinistische waarden maken stilstaan een equivalent voor zwak. Dit is een gedachte die zomaar zonder dat ik dat kies voorbij komt vliegen. Zo volgen over diezelfde dam nog veel meer spinsels. Blijkbaar zit dit in mijn hoofd en er is nu ruimte om in de donkere kamers van de hersenen losgelaten te worden. Tegelijkertijd geeft het me ook richting om te doen en onderzoeken wat me drijft: schrijven. Ik lig op de behandeltafel. Met een halve blote kont en een koud apparaat dat golven mijn achterwerk instuurt. Voor versnelde progressie. Zachtjes worden mijn billen gemasseerd door een lief meisje dat elke keer blijmoedig start met de verkeerde behandeling. Grote witte billen met haar, zal ik maar eerlijk bekennen, brengen mij vermoedelijk ook wat aan het wankelen. Met de golven voor herstel wordt mijn brein ook geactiveerd met gedachten, overpeinzingen, ideeën en meer van dat soort spinsels. Langzaam stijg ik op van de tafel en beland ik in mijn brein. En zo vliegen in een relatief kort tijdsbestek allerlij thema's voorbij die ik graag zou willen uitpluizen, uitdenken en willen framen.

    'De veranderaar is niet gebaat bij verandering: De veranderaar is het infuus voor de huidige status quo;
    Hoogopgeleiden die dierlijk voor zichzelf kiezen (waarom hoogopgeleiden net zo goed apen zijn);
    De burger is als een kind, geef het een snoepje en het is even zoet.
    Democratie is als een verveelde, onverzorgde, obestitas burger uit de middenklasse. Ze barst uit haar voegen dus koopt ze ruimere kleding.
    Waarom Europa met haar calivinistische arbeidsethos zichzelf een blinddoek aanmeet voor verandering.
    De politiek bestaat uit de gratie om vooral bestaande rechten te verdedigen en niet bij het zoeken naar een nieuw moreel speelveld dat duiding creëert voor welk pad te volgen voor de toekomst.'

    Blijkbaar zit er meer politiek in mijn vezels dan dat ik had vermoed.
    Dagdromend word ik weer wakker.
    De therapie voor mijn achterste doezelt me elke keer weer zachtjes in slaap.
    'His ass is sweaty,'
    'Yesterday it was more.'
    Marleen en dokter Bolor kunnen er om lachen en zijn direct verbonden door mijn witte billen. Duidelijk geen heiligbeentjes.

    Zo dwalen mijn gedachten af naar wat Mongolie heeft gebracht. Welke herinneringen in mijn netvlies zijn gebrand. Eindeloos uitgestrekte hoogvlakten beschilderd met hemelse witte gers. Dieren die in balans leven met een woeste natuur. Alcoholisme als nationaal probleem. De ergste luchtvervuiling die ik tot nu toe heb meegemaakt. Vermakelijke gesprekken met dokter Bolor. Een appartement dat langzaam verandert in een vuilnisbelt. Dansen op een Mongoolse bruiloft benevelt door teveel Wodka. Geiten die door de lucht vliegen als pakketten sorteren bij TNT. Het geslis van articulerende Mongolen. De lelijke schoonheid van Ulanbataar. Yakken die volbepakt ons voorbij schrijden. Verkeerspolitie om de ijzerfile enigszins in goede banen te leiden. Kinderen die met onze ballonnen, restant verjaardag, de blits maken op het schoolplein. Onbegrensde gastvrijheid op 't platteland. Mongoolse masculiniteit op een hengst; een filmster die in vertraging de set op komt galopperen. Afscheid van Moncho gehuld in melancholie en tranen. Sneeuw op Marleen d'r verjaardag en minutenlang staren uit ons raam naar die witte dalende lieve watjes. Workshop aanvragen bij de insurance manager van het ziekenhuis; Hoe krijg ik snel mijn geld van mijn verzekeringsmaatschappij.

    Een luidde piep verstoort mijn reflectie. De therapie is voorbij. Mijn kont wordt met papier schoongeveegd en voorzichtig maar competent wordt mijn boxer weer omhoog geschoven. Dit was de laatste keer. Ik voel me zelfs een beetje ontgoocheld. Het kantoor brengt ook rust. Een ritme. Dit was elke dag een leuk onderhoudend uitje. Langzaam kleed ik mezelf weer aan en rest onvermijdelijk het nemen van afscheid. Samen gaan we op de foto. Beiden rommelen we wat aan ons haar. Dokter Bolor vindt het wel vermakelijk en voorziet zichzelf nog van een nieuwe laag lippenstift. De foto is naar welbevinden en goedkeuring vrijgegeven. We wisselen elkaar een glimlach, wat ditjes en datjes toe. Zoals dat gaat bij afscheid.
    'Hello'
    'One cheesecake and one double espresso please?'
    In stilte zitten we in de koffiebar.
    Peuzelen gestaag de cake tot een einde.
    Stappen uit het ziekenhuis en wachten voor een stoplicht.
    'Ik heb zoveel zin in China'
    'Ik ook'
    Het licht springt op groen en onze stappen zetten richting een nieuw begin.
    Read more

  • Day25

    Ulaanbaatar (Mongolei 1/3)

    September 11, 2019 in Mongolia ⋅ ⛅ 20 °C

    Ulaanbaatar, die kälteste Hauptstadt der Welt, empfängt uns mit viel Sonnenschein und angenehmen Temperaturen um die 20°C.
    Die Stadt selbst hat nicht sehr viel zu bieten, außer unzähligen koreanischen Restaurants, Karaokebars, viel Verkehr und Smog.
    Die Mongolei, das am dünnsten besiedelte Land weltweit, hat nur ca 3 Millionen Einwohner, ungleichmäßig verteilt auf einer Fläche ungefähr vier Mal so groß wie Deutschland. Gut die Hälfte davon lebt hier, in der viel zu schnell gewachsenen und einzigen wirklichen Stadt.

    So machen uns am zweiten Tag auf zu einer neuntägigen Tour in die Wüste Gobi und die Zentralmongolei. Dabei verbringen wir viel Zeit in unseren russischen Kleinbussen und kommen Offroad nur langsam voran. Aber die Fahrt durch eine der größten Wüstenregionen der Welt lohnt sich.
    Die Landschaft verändert sich stündlich und wechselt zwischen Steppe, Steinwüste, Grasflächen und Bergen hin und her. Vereinzelt sieht man andere Tourbusse oder kleine Nomadenzelte (sogenannte Gers), aber vor allem sieht man eins: Natur so weit das Auge reicht. Unendliche Weite und große Tierherden von Ziegen, Pferden, Yaks und Kamelen, die frei und wild erscheinen, aber trotzdem zu den Nomadenfamilien gehören.
    Es ist unglaublich wie viel einsame und unberührte Landschaft dieses Land zu bieten hat. Die Nächte sind zwar kalt, aber sternenklar, und die Milchstraße zieht sich von Horizont zu Horizont deutlich über den gesamten Nachthimmel.

    Wir kommen hauptsächlich in den Gast-Jurten bei Nomadenfamilien unter, die uns freundschaftlich empfangen und uns zur Begrüßung Schnupftabak und fermentierte Stutenmilch anbieten. Und da unsere Gruppe, die ausschließlich aus Europäern bestand, nicht unhöflich erscheinen möchte, schnupfen wir ordentlich Tabak, essen sehr intensiven Ziegenkäse und trinken wahlweise leckeren Milchtee oder auch fermentierte Milch.

    Wasser ist in der Wüste Mangelware, sodass die sanitären Einrichtungen vornehmlich aus einem Loch im Boden bestehen, immerhin mit einem Holzverschlag drumherum. Babytücher ersetzen das Waschbecken und die Dusche, und auch wenn dieser Zustand von der Gruppe schnell akzeptiert wird, kann sich bis zum Schluss so recht niemand daran gewöhnen.

    Dafür ist die unendliche Natur umwerfend und schön. Wir besteigen bei starkem Wind eine 40km lange und mehr als 300m hohe Sanddüne, die irgendwie nicht richtig dorthin passen möchte. Wir durchwandern schattige Täler, besuchen buddhistische Klöster und eine alte Haupstadt. Wir schwimmen in natürlichen Wasserfällen und reiten einen Tag durch das wunderschöne Orkan-Valley.

    Die Tour ist unglaublich intensiv, wunderschön aber auch anstrengend. Und während wir uns nun noch 3 Tage in Ulaanbaatar erholen, freuen wir uns auf Peking, die chinesische Mauer und die verbotene Stadt.

    PS:
    Wir haben den Footprint Mongolei in 3 Abschnitte unterteilt: Ulaanbaatar, Gobi und Zentralmongolei, da wir pro Punkt nur 10 Fotos hochladen können.
    Read more

  • Day1

    Hallo Mongolië!

    September 13, 2018 in Mongolia ⋅ 🌬 15 °C

    Het is hier even stil geweest doordat we weinig internetconnectie hadden in Mongolië. Hier is alvast een korte samenvatting, nadien volgen er meer verhalen en foto's!

    Op onze tour van 3 weken hebben we geweldig veel gezien van Mongolië.

    Dat hebben we vooral te danken aan onze touroperator Golden Gobi. Zij stelden last minute een mooi programma voor ons op en alles was dik in orde. Chauffeurs Max en Willy loodsten ons perfect over de hobbelige banen. Zonder gps en de auto van Max had zelfs geen 4-wiel aandrijving. Ze leerden ons ook allerlei Mongoolse muziek kennen, vingen vissen en marmotten voor ons en losten alle mogelijke autoproblemen op. Dankzij gidsen Maria en Gloria spreken we nu een mondje Mongools en kregen we inzicht in het traditionele Mongoolse leven.  

    Het reizen op zich valt niet te onderschatten. 3300km in de auto waarvan misschien 600 op asfaltwegen. De rest kan je geen wegen noemen, het zijn eerder 4x4 sporen waarop je soms helemaal door elkaar geschud wordt. Er waren dan ook meerdere kots-stoppen nodig. Sommige dagen zaten we tot 9 uur in de auto… dan heb je het wel gehad. Eens we terug in Ulaanbaatar waren, had iedereen 2 dagen nodig om terug te bekomen. En toch is het dat allemaal waard!

    We hadden nooit gedacht dat het dunst bevolkte land ter wereld (2 inwoners per km²) zo divers zou zijn. Prachtige geel-groene naaldbossen, ongerepte sneeuwlandschappen, de eindeloze groene steppe met hier en daar een ger, de diepe kloven en zingende zandduinen in de Gobiwoestijn, de miljoenen sterren aan de hemel ’s nachts, de kuddes yaks, schapen, kamelen, paarden, geiten, rendieren,… We voelen ons echt gelukzakken dat we dit allemaal gezien hebben.

    Er is zelfs nog veel om voor terug te keren. We zijn nog niet in het Altaigebergte in het Westen geweest, er zijn nog een paar nationale parken in de buurt van Ulaanbaatar die we links lieten liggen, een klooster dat het energiecentrum van de wereld wordt genoemd, Vé wil de rendieren graag zien,…

    Bi Mongolt herté! (Ik hou van Mongolië!)
    Read more

  • Day1

    Ulaanbaatar

    June 3, 2017 in Mongolia ⋅ ☀️ 23 °C

    Waarom Ulaanbaatar zo tof is: Heerlijk weer, een fijn schoon en ruim hostel, met ontzettend lief personeel, terrasjes, een mooi museum over de Mongoolse geschiedenis, een prachtig boeddhistisch klooster en een gigantische zwarte markt waar je werkelijk alles kan kopen. En wij zouden ons niet zijn als we niet heel veel lekkere eettentjes hadden uitgeprobeerd! Mongools, Koreans en verrassend veel veganistisch eten, voor hele lage prijzen. Top! Deze stad heeft ten onrechte zo'n slechte naam. Wij vonden het hier echt leuk en gezellig en hebben ons prima vermaakt.

    Morgenvroeg vertrekken we voor een 15-daagse tour door zuid- en centraal Mongolië. Geen douche, w.c. of stroom, maar wel woestijn, fluitende duinen, hot springs, meren, paardrijden en slapen in gers. Spannônd..
    Read more

  • Day26

    Kosten Mongolië

    October 8, 2018 in Mongolia ⋅ 🌬 0 °C

    Mongolië was een heel pak duurder dan de “stans” die we eerder bezochten. We verbleven 26 dagen in het land van Chinggis Khan en gaven gemiddeld 140 euro per dag uit.

    Het grootste deel daarvan ging naar onze 21-daagse tour. Die kostte ons ongeveer 50 euro per dag per persoon. We reisden in groep met andere toeristen en hadden een eigen chauffeur en een gidse die ook onze kok was. Alles van activiteiten, eten, transport,… was inbegrepen in de prijs. Enkel snacks (in ons geval vooral chocolade en vodka) moesten we zelf nog betalen.

    De tweede grote brok was de vlucht van Kirgistan naar Mongolië (360€ pp). De overige dagen verbleven we in de hoofdstad Ulaanbaatar. Een nacht in een kamer voor 2 personen vind je al voor 15€, ook lunchen met 2 kan je gemakkelijk voor die prijs. Daarnaast gaven we ons geld vooral uit aan souvenirs.
    Read more

  • Day96

    Ulaanbataar

    September 8, 2018 in Mongolia ⋅ ⛅ 18 °C

    Today it was our last day in Mongolia and we walked around through Ulaanbaatar. It is a very noisy, dirty city and definitely not a must see.

    An unserem letzten Tag in der Mongolei sind wir ein bisschen durch Ulan Bator gelaufen. Es ist eine sehr schmutzige und laute Stadt und definitiv keine Stadt die man gesehen haben muss.
    Lustig ist, dass jedes zweite Auto hier auf der Straße ein Toyota Prius Hybrid ist. An einer Kreuzung haben wir alleine 14 an der Ampel stehen sehen :D Dennoch stinkt es hier an vielen Ecken sehr nach Abgasen.

    Kapitel unnützes Wissen: Ulan Bator gilt als die kälteste Hauptstadt der Welt!
    Read more

You might also know this place by the following names:

Ulan Bator, Ulaanbaatar, ኡላዓን ባዓታር, أولان باتور, Улан Батор, ཝུ་ལན་བ་ཐུར, Ulánbátar, Ουλάν Μπατόρ, Ulaanbaataro, Ulán Bator, اولان‌باتور, Oulan-Bator, Ulán Bátor, אולן בטור, Ulánbátor, ULN, Úlan Bator, ウランバートル, 울란바토르, Ulan Batoras, Улаанбаатар, उलानबातर, Улан-Батор, Ułan Bator, Ulã Bator, Ulanbátar, อูลานบาตอร์, Ulan Batur, 乌兰巴托