Myanmar
Mon State

Here you’ll find travel reports about Mon State. Discover travel destinations in Myanmar of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

22 travelers at this place:

  • Day71

    Wir haben für heute erst den Bus um 11.30 Uhr gebucht, da wir das Hotel mit dem schönen Pool und dem Blick ins Gebirge noch etwas geniessen wollten.
    Das Hotel liegt schön im Grünen. Jede Menge Pomelo-,Mango-, Bananen und Papayabäume, Palmen und andere schön blühende Bäume umgeben das Hotel. Ich habe noch nie Pomelobäume gesehen. Und es gibt hier sogar frischen Pomelojuice....so lecker.
    Und dann ging es in fünf Stunden wieder zurück nach Yangon....am Anfang sind an der Straße jede Menge Verkaufsstände mit aufgetürmten Pomelo, wieder in der Ebene gibt es an den Verkaufsstanden riesige Wassermelonen und Honigmelonen.
    Angekommen auf dem Busbahnhof in Yangon, den wir nur an der Vielzahl der Busse erkannten, ging es wieder in unser altbewährtes Hotel Ruby Garden, wo auch unser restliches Gepäck ist.
    Und wir waren heute richtig gut italienisch im Sule Sqare essen.....das war extrem lecker. Und wir haben uns dort im Supermarkt Müsli, Joghurt aus der Schweiz und Pumpernickel gekauft....wir brauchen mal kurzzeitig Abwechslung zu Toast, Marmelade und kaltem Spiegelei.
    Read more

  • Day70

    Golden Rock

    January 5 in Myanmar

    Heute nun ging es weiter mit dem Bus in Richtung Kyaiktho. Kurz hinter der Stadt ist unser sehr schönes Hotel Thuwunna Bomi Mountain View mit einem Infinity Pool.

    https://www.tripadvisor.de/Hotel_Review-g612369-d2294089-Reviews-Thuwunna_Bumi_Mountain_View_Resort-Kyaikto_Mon_State.html

    Da wir unbedingt zum Golden Rock wollten, ging es nach dem Einchecken und Mittagessen mit dem Taxi nach Kinpun, dem Ausgangspunkt für die Fahrt zum goldenen Felsen. Angekommen wollten wir Tickets für die Weiterfahrt organisieren, wurden aber gleich rangewunken, um auf eine LKW Ladefläche mit 7 schmalen Sitzreihen zu steigen. Mit etwas ruckeln, zusammenrücken und schlängeln konnten wir uns noch in die schon mit Einheimischen vollbesetzten Reihen zwängen und ab ging die Fahrt, .... schnell, rasant, kurvenreich durch steile Serpentinen mit einigen Zwischenstopps, um den Gegenverkehr abzuwarten....und den Segen für eine unfallfreie Fahrt zu bekommen. Auf 1100 m Höhe angekommen, haben nicht alle die Fahrt so gut überstanden wie wir...
    Als erstes fielen uns die Sänften aus Bambusstangen und Tuch und die Korbträger auf. Wer nicht zum Golden Rock laufen mag, kann sich in einer Sänfte tragen lassen. Gepäck aber auch Kinder werden in Körben hochgetragen, zum Teil sogar im Laufschritt.
    Wir gehen zu Fuß und werden an einem Kontrollpunkt rausgewunken, da wir Ausländer sind und 10000 MKK Eintritt je Person zahlen müssen. Dafür dürfen wir jetzt ein Kärtchen um den Hals tragen. Vorbei an zahllosen Garküchen, Frauen, die lose Pfefferkörner verkaufen ( ach ja, hier wächst ja der Pfeffer), Ständen mit Wanderstöcken, Schirmen und Souvenirs und die letzte Strecke barfuß kommen wir dann bei dem vielbeschriebenen Felsen, den nur Männer berühren dürfen, an. Auf dem großen Platz davor campieren jede Menge Menschen in aus Decken gebauten Zelten oder nur auf Matten. Viele sind mit ihren kleinen Kindern da....der golden Rock ist ein buddhistischer Wallfahrtsort.
    Der Golden Rock ist beeindruckend und schön....und wir machen wieder Fotos, Fotos, Fotos....und auch der Ausblick auf die schöne Landschaft ist fantastisch.
    Und auch wir werden immer wieder um Fotos gebeten...Einheimische, die sich mit uns oder uns mit ihren Kindern fotografieren....Wir sind wohl als Touristen noch Exoten in diesem Land.

    https://de.m.wikipedia.org/wiki/Goldener_Fels

    http://www.wo-der-pfeffer-waechst.de/goldener-felsen-myanmar-pilgerfahrt-zum-golden-rock/

    Und nun geht's wieder rasant zurück bergab auf der Ladefläche....das geht nur mit ordentlichem Gegenstemmen....die LKWs haben gute Bremsen....trotzdem mag ich bei mancher Haarnadelkurve nicht mehr rausschauen....

    http://katetravels.de/golden-rock?osm=1

    Neu, seit ca. vier Wochen gibt es auch eine Seilbahn hoch zum goldenen Felsen.

    Zurück von Kinpun zum Hotel gab es kein Taxi und Grab funktionierte hier auch nicht....was tun?....überall sind die Einheimischen so freundlich und bemüht, auch wenn die Verständigung mehr mit Händen und Füßen läuft, so dass sie für uns gleich eine Mitfahrgelegenheit auf der Ladefläche eines Transporters besorgt haben....war gar nicht so ungemütlich...
    Read more

  • Day147

    Onze eerste stapjes in Myanmar

    January 9, 2016 in Myanmar

    Het is een feest om in Mawlamyine rond te lopen. Iedereen groet en lacht ons toe. De vrouwen met wit besmeurde gezichten. Zij wassen zich op straat met een kom water gehuld in een "douchejurk". Niets privacy nodig of beschikbaar.
    We drinken thee met vijf mannen bij hun vaste ontmoetingsstek. Indiase, Bengaalse, Pakistaanse en Birmese achtergronden bij elkaar aan tafel. Ook zij stellen de drie vaste vragen. "Waar kom je vandaan? Hoe oud ben je? Zijn jullie getrouwd?" En antwoord op de laatste vraag - ondanks de indruk die ons kerstkaartje wekte - is nee.
    Zoals veel mannen in Myanmar kauwen zij op kaan en hebben daardoor rode monden. In Nederland zou geen vrouw ze willen zoenen.

    Bovenop de berg bij de pagode is de lucht vol van spiritualiteit en rust. Myanmar voelt als een spiritueel land na het verderfelijke Bangkok waar alles mag maar vooral gebeurt. De zon gaat onder in de brede rivier. Ik denk met verwondering terug aan een paar uur geleden. Aan hoe druk ik me maakte over het boeken van vliegtickets naar Nieuw Zeeland (!). Aantekening in het hoofdstuk voornemens voor 2016: me niet meer opwinden over alle zaken die extra zijn. De ereader die kapot is.. Het ticket dat duurder wordt.. Het bezit van de zaak is het einde van het vermaak zei een wijs collega eens.

    De dag erna zitten we schuddend in een achtbaan naar een op het oog meer commerciële dan spirituele bedevaartsplek. Jaren geleden was het offer om de heilige gouden rots te bereiken 12 mijl bergopwaarts lopen in de brandende zon. Nu vechten kenauvrouwen voor hun leven om in de laadbak van een van de tientallen monstertrucks te raken. De mannen springen via de sluiproute als voorste haantjes het zitdek op. De oude vrouw met de stok moet maar zien hoe ze het redt. Het hele laadproces neemt door het gedrang en geschreeuw aardig wat tijd in beslag. Aanhangers van de KLM smart boarding methode zouden vol afgrijzen toekijken naar dit boarding proces.
    In karavaan scheuren de trucks de berg op. Ruim vijftig man in rijen van zes in de banken in de laadbak tegen elkaar aangeperst. Knie in de rug en eigen knie tegen een anoniem achterwerk. Wij zitten in een echte winnaar die het voor elkaar krijgt drie andere trucks in te halen tussen de haarspeldbochten door. In Myanmar heerst het recht van de sterkste openlijk.

    Onderweg zijn ziet eruit als een balletje zijn in een keten van 'mannetjes' die jou aan elkaar doortikken voor commissie en dienst- en wederdienst. Voor eten, slapen, winkelen en vervoer. Met droge ogen verdraaien zij op sympathieke manier glashard de waarheid. Door verhalen te combineren kom je een beetje in de buurt van hoe het werkelijk zit.

    De gewiekste beinvloeders en transporterende mannen zijn super bezorgd. Met paniek in zijn stem vraagt de motorbike-taxichauffeur mij om vooral op dezelfde plek te blijven tot hij Jandaan opgepikt heeft. Staand achterop de trucktaxi krijgt Jandaan steeds een bemoederend handje op zijn rug. Ik word er op gewezen dat ik mijn losse handen toch echt om de reling moet klemmen, met een typisch Indiase headnoddle als reactie op mijn dankbare blik.

    De mannen dragen bijna allemaal geknoopte doeken als lange rok. Tijdens het potje voetvolley stropen ze de rok op tot luier om geen last te hebben van het ding. De echte fanatiekelingen, of exhibitionisten of ijdeltuiten - het is maar hoe je het wilt zien - gaan zelfs voor de blote billen variant. Van vrouwengluurder ben ik mannengluurder geworden.

    Op straat komen we bijna geen toerist tegen maar hotels zijn een grote blankenenclave. Gevuld met reizigers die reisfeitjes uitwisselen. Hier gelukkig geen feestende tieners maar reizigers bij wie we ons jeugdig voelen. De 56-jarige sarcastische Brit op sabbatical die vannacht een crisis doormaakte en nu wil leren mediteren in een nabij klooster. Hij lijkt zo weggelopen te zijn uit de cast van The Best Exotic Marigold Hotel. Veertiger Lorraine uit Ierland die werkt als filmanimator en zoveel mogelijk probeert te reizen van het geld dat ze verdient.

    De benedenverdieping is dmv dunne houten schotjes in piepkleine kamers verdeeld om de boel een beetje betaalbaar te houden. Van de zeven dollar per persoon per nacht gaat een aanzienlijk deel naar de overheid. Ze worden slapend rijk van alle inkomsten die hotels afdragen. En entreegelden speciaal voor foreigners ook overigens. De oordoppen houden de geluiden van scheten, boeren, gesnurk en nachtelijk Brits gebel met hulp van een diepe slaap net (niet) tegen.

    De eigenaren van de guesthouse zijn twee mannen van rond de 70. Ooit was de sociale functionaris van het duo 30 dagen monnik in India. Dat was de gelukkigste tijd in zijn leven. Nu is hij moe. Tegenwoordig ontvangt hij 50 foreigners per nacht waar dat er tien jaar geleden nog 15 waren.

    Het land heet nu open te zijn, maar dat valt stiekem toch tegen. Toeristen maken hetzelfde rondje en erbuiten gaan vraagt heel veel permit-rompslomp en honderden dollars per dag op tafel leggen. Die dollars mag overigens niets mankeren. Bij een klein kreukje worden ze niet aangenomen uit angst ze nooit meer kwijt te raken.

    Ps onze telefoon en dus whatsapp is tijdelijk uit de lucht. Wel gewoon bereikbaar via mail, facebook (messenger) en Skype. Kijken zoals altijd weer uit naar al jullie leuke berichtjes :)
    Read more

  • Day16

    Kyaikto

    March 3, 2015 in Myanmar

    After a few days of solo travelling I found some friends who were on the bus to the 'Golden Rock' with me. A mexican, a yank, 2 germans, 2 brits and a belgian. We all stayed in the same characterful hotel (the staff were rather entertaining) which was right in the centre of town. To get up to Mt Kyaiktiyo 40 people pile into the back of what is essentially a giant flat bed ute with bench seats and head up the windy road to the sacred rock. The half hour journey up the hill was more entertaining than the destination; holding on for dear life as the truck sped around corners and accelerated on downhill straights so it could get enough momentum for the uphills. The atmosphere at the top is a spectacle in itself. Hundreds of pilgrims and tourists descending on the summit, many of whom set up camp near the rock for worship. The rock was a little smaller than I was expecting but the way it is precariously balancing on the side of the mountain is rather impressive. Only men are able to touch it, women simply 'can't touch this'. Legend states that the boulder maintains its balance due to a precisely placed Buddha hair in the stupa. The journey down was even more thrilling as we were at the front (so could only see the back of the cab and not where we were going) and it was getting dark. Dinner was at a very authentic local restaurant where the bill for 6 people including drinks came to $17. I had green tea leaf salad which is a Burmese speciality.Read more

  • Day129

    Kyaiktiyo - Golden Rock

    January 7, 2017 in Myanmar

    Myanmar is nog niet zo toeristisch en het is een enorm groot land, hierdoor is het vervoer nog niet super snel en neemt veel tijd in beslag. Om de lange reis op te delen maakten we een stop in Kyaiktiyo. Dit is, net als de pagoda in Yangon, een bedevaartsoord. Boven op een berg ligt een grote rots die door gelovigen wordt beplakt met bladgoud. Zij geloven dat de Golden Rock niet omlaag rolt omdat een haar van Buddha de steen tegenhoudt. De weg naar boven was al een attractie, met een volgestampte vrachtwagen over kilometers lange bergpaden en haarspeldbochten. We waren in het weekend en dit betekende dat heel veel locals gingen overnachten op de berg. Boven op de berg lag de immense Golden Rock, stonden wat tempels, we hadden een mooi uitzicht en er waren honderden/duizenden locals. Ook werd hier jonge jongens kaal geschoren om vervolgens een tijdje als monnik te leven. Het was heel apart om te zien en mee te maken!Read more

  • Day16

    Mawlamyine (Myanmar)

    December 15, 2016 in Myanmar

    Nachtbus overleefd! Een nachtbus hier is wel wat anders dan in Europa. Ten eerste stopt de bus elke twee uur, waarbij iedereen ruw wakker gemaakt wordt. Ben je eindelijk in slaap gewiegd door de beweging van de bus, word je uit je slaap gerukt. Soms werd er gestopt om iets te eten (om 2u?!) of omdat je de grens met een andere provincie moet overwandelen.

    Bovendien is het ijskoud in de bus. Waarom het 18 graden moet zijn terwijl het buiten 28 is, is me een raadsel. Twee truitjes, een fleece, sokken en een dekentje en ik had het net niet meer ijskoud.

    De bus rijdt deels op onverharde wegen. Toen ik me afvroeg waarom de bus zo traag reed en dan weer snel en dit bleef doen, keek ik uit het raam. We reden door de bergen op onverharde wegen. Dat was dan ook de laatste keer dat ik uit het raam keek, ik ging ervan uit dat niemand die nacht in het ravijn wou belanden, dus alles zou vast wel goedkomen. En tedeuh! Veilig en wel in Mawlamyine. (Wel bijna onze halte gemist want we verstonden de conducteur niet.)

    We hebben net een uurtje bijgeslapen en trekken zo de stad in.
    Read more

  • Day18

    Nwa-la-bo Pagoda(Kyonka Village,Myanmar)

    December 17, 2016 in Myanmar

    We huurden vandaag een scooter om de streek te verkennen. Na zeker zeven keer de weg vragen, en eindelijk een duidelijke uitleg te krijgen van een motortaxi, zijn we op onze bestemming geraakt. De Nwa-la-bo Pagode is een lokaal pelgrimsoord dat redelijk ongekend is door buitenlanders. Behalve een Frans koppel, waren wij de enige buitenlandse toeristen van die dag.

    De pagode is niet groot, maar wel spectaculair. Je moet in een truck (die pas vertrekt als er minstens tien man in zit) via een heel steile weg met best veel haarspeldbochten naar boven. Net als een rollercoaster in Disneyland, alleen heb je geen gordel en is de afgrond akelig dichtbij. Spannend!

    Boven heb je een ongelooflijk uitzicht over de streek, zo mooi en eigenlijk echt niet op foto te vatten. Behalve het mooie panoramisch zicht, heb je ook de speciale pagode op de berg. Deze pagode is best bijzonder omdat ze balanceert op drie goudkleurige rotsen, fascinerend!
    Read more

  • Day95

    Golden Rock

    October 17, 2015 in Myanmar

    Na weer een nachtelijke busrit (nu in een super de luxe VIP bus) komen we aan op het busstation van Yangon, hier blijven we nog niet, want we pakken meteen een bus door naar Mount Kyaitiyo a.k.a. de Golden Rock. Gelukkig zijn er behulpzame mensen op het busstation, want tussen de 150 busmaatschappijen (!) en even veel meer bussen zien we door de bussen het bos niet meer. We hebben goede timing want onze bus vertrekt om 5:30, over 10 min en nog net even tijd voor een plaspauze en dan kunnen we verder voor de 5 uur durende rit. Aangekomen in Kinpun worden we naar een grote truck geloodst, met plaats voor zo’n 40 mensen en worden we de berg op gereden. Boven aangekomen eerst op zoek naar een hotel, wat best ingewikkeld is aangezien er maar 4 zijn. De prijzen op de berg zijn hoog en uiteindelijk komen we weer terug bij het eerste hotel voor maar liefst 75 US Dollar. Maar dan heb je toch wel een... kamer...(voor deze prijs in Azie krijg je overal een penthouse suite, hier dus niet...)

    De golden rock is de meest bekende, beroemde (bedevaarts)plaats om te bidden in Myanmar en overal waar je kijkt zijn mensen met het geloof (Buddhisme) bezig. Vrouwen mogen wel dichtbij de rots komen, maar niet over een brug lopen en de rots aanraken, dit is alleen voorbehouden aan mannen. Mike heeft dus wel de rots aangeraakt. We lopen wat over het plein en zien een trap naar beneden. We hebben gelezen dat hier eettentjes moeten zijn, maar dat deze soms dicht zijn in het laag seizoen. Wij maar lopen en zien vooral mensen hout zagen en bouwen, 1 koffietentje welke open is, maar verder helemaal niets. Op een gegeven moment gaan we maar terug en slaan we linksaf richting wat eruit ziet als een sloppenwijkje (overal afval). We besluiten maar door te lopen en opeens staan we op een hele brede betegelde straat met overal eettentjes, blijkbaar toch de verkeerde afslag genomen.

    Overdag is de rots minder bijzonder, maar ’s avonds tijdens sunset komt iedereen op het plein om de zonsondergang te filmen/fotograferen. Ook blijven mensen de hele nacht wakker om te bidden en te chanten bij de rots. Wij gaan ’s avonds naar bed en staan weer vroeg op om naar de sunrise te kijken. Deze valt helaas wat tegen door de vele mist. Bij de rots brengen alle mensen ontbijt naar buddha en deze worden ook meteen weer afgevoerd aan de achterkant (en misschien ook weer opnieuw verkocht, dit is een gouden business). Wij verbazen ons over een land/volk dat niet veel heeft maar wel elke dag voedsel en geld 'verspilt' aan Buddha op grote schaal.
    Read more

  • Day1

    Freudiger Start in Myanmar

    November 11, 2016 in Myanmar

    Nachdem ich gestern früh vom Hostel los bin war ich schon voller Sehnsucht wieder eine andere Kultur kennen zu lernen, doch war Chiang Mai mir sehr ans Herz gewachsen, die innere Ruhe habe ich sehr genossen.

    Nun jetzt wieder Abenteuer, wo ich nicht weiß was mich erwarten wird. 6 Stunden Busfahrt, dann vollgeladener Bustaxi mit allen Backpackern zur Grenze gekarrt und nun ab über die Grenze. Was ganz überraschend schnell ging und auch das Taxi zum Ort Mawlamyine. Welches die lustigste und kurrioseste Fahrt war. Vier Deutsche haben sich gefunden und wurden ersr mal ins Auto geparkt bis wir dann los sind und als wir dann losfuhren hielt er auch gleich wieder an und mussten in ein anderes Auto, so läuft wohl das Taxigeschäft. Bei nassen Regen und Donner sind wir los und hatten Hunger! Wir wünschten uns den Drive Inn des gelben M. Nö stattdessen kam der Platten des Wagenrads gut gelegen, da wir direkt an einem Essenstand hielten.

    Aber lezten Endes sind wir doch relativ pünktlich angekommen, wenn auch mit Rückenschmerzen durch die sehr vielen Schlaglöchern!
    Read more

You might also know this place by the following names:

Mon State, État de Môn, Monstaten

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now