Nepal
Yakkharka

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Add to bucket listRemove from bucket list
Travelers at this place
  • Day105

    Manang -> Yak Kharka

    March 26 in Nepal ⋅ ☀️ 6 °C

    אכלנו ארוחת בוקר, לקחנו להמשך היום מאפים מהמאפייה, חימום קליל ויצאנו לדרך.
    על תחילת הדרך עלייה של השמחות. איזה בוקר שמוקר. אני אמרתי שאני אגיד תודה וזה יהיה מבורך בעיני אם אגיע היום לפני 15:00.
    המשכנו לטפס, הלכתי לאט לאט מאחורה ודינס הלך איתי, כולם המשיכו קדימה. מדי פעם עוצרים לכמה שניות כדי לקחת כמה שלוקים של אויר. בשלב מסוים כדי להעביר את הזמן בכיף שאלתי את דינס על ההרים מסביב, שיחקנו על הרצפה אירס עיגול עם המקלות הליכה, זה היה משעשע מאוד והמשכנו ככה בדרך עד שהגענו לנקודת עצירה עם כולם. הופתעתי לגלות שעברנו כבר חצי מהדרך (חצי מהגובה וחצי מהמרחק). נהדר. ישבנו להפסקה ארוכה של פקל תה ומאפים, מילאנו מים והמשכנו בדרכנו. הדרך הייתה מהממת! מלא שלג מסביב, גם על ההרים וגם לצידי השביל. עוד עליה, וכל צעד שעושים מרגיש כמו מרתון. כל מאמץ דורש הרבה השקעה, ורואים כבר את הגסט האוס מאחורי הסיבוב. כל כך קרוב אבל כל כך רחוק. לבסוף הגענו. הורדנו את התיקים ונחנו קצת. עומר ויואב הגיעו גם ועלינו ביחד בלי התיקים עוד קצת בגובה כדי להסתגל לאוויר. ישבנו שם קצת ועשינו פקל תה שוב וירדנו למטה. הערב עבר בכיף, כרגיל מתיחות, משחקים, סבב מקלחות שהפעם עבר חלק בלי לקפוא מקור, אוכלים מלא מלא שום ולסיום הערב משחק פתקיות. כבר במהלך המשחק הרגשתי בחילה נוראית מהשום (ואחרים נוספים גם הרגישו כך…) והעובדה שהתגלגלו מצחוק בגלל החיקויים של ג׳ורדי לא תרמה לעניין. צחצחנו שיניים טוב טוב, התכנסו בשמיכות שיהיה כמה שיותר קוזי והלכנו לישון.
    הלילה שעבר עליי אין לי מה להגיד עליו חוץ מזה שאם זה לא היה מצחיק זה היה עצוב ממש.
    הלכנו לישון ב21:00 ובערך שעתים אחרי זה התעוררתי מספק צרבת ספק לחץ בחזה מכל השום שאכלנו. התחושה הייתה שיש לי יותר מדי שום בגוף, דמיינתי אותו עושה סיבוב בגוף שלי בכלי הדם, ואז בקצב קבוע מגיע חזרה ללב, יושב שם, עושה לי לחץ מטורף על מפתח הלב (כמו שדן תיאר את זה) ואז אחרי כמה שניות נרגע הלחץ והשום עושה סיבוב נוסף בכלי הדם בגוף שלי. זאת הייתה התחושה הכללית. התעוררתי מהכאבים בחזה, האמת שלא הייתי בלחץ כי הייתי ממש בטוחה שזה השום ולא משהו אחר, ופשוט ניסיתי לגרום לסיוט הזה לעבור. אכלתי מסטיק, הסנפתי טייגר, יצאתי החוצה הסתובבתי קצת, שתיתי מים, וניסיתי להקיא. שכבתי על הבטן, על הצד, על הגב, נשמתי עמוק. שום דבר לא עזר ופשוט נרדמתי עם זה והתעוררתי מזה כמה פעמים במהלך הלילה עד שהגיע 7:00 בבוקר וקמתי בלי הצרבת רק קצת בחילות נשארו. הדבר היחידי הטוב שהיה בכל הדבר הזה זה שצחקתי על עצמי תוך כדי שזה קרה ולא התבוססתי ברחמים עצמיים. אחרת זה באמת היה יכול להיות סיוט שלא נגמר. ונשבעתי לעצמי שאין יותר שום שום בטרק הזה!
    Read more

    Kineret Nadel

    גאה בך מתוקה

    3/28/22Reply
     
  • Day16

    Day 8-yak karaka to thorong padi

    March 29 in Nepal ⋅ ☀️ 9 °C

    על הנייר היום הזה היה נשמע כמו אתמול 500 מטר עלייה בגובה, אפילו פחות קמ הליכה, היו סיפורים שהיום הזה לוקח שעתיים וחצי, באנו מאד קלי ראש ליום הזה.
    אבל הוא התגלה כיום שהיה הכי קשה ליעל עד כה במסלול, כל היום רק עלינו וירדנו עליות תלולות וחדות. הלכנו על שיפולי ההר ליד שלטים של מפולת אבנים ואפילו הצטרף לקראת החצי שעה האחרונה, כאב ראש קשה ליעל.
    למזלה תמיר היה חבר מדהים מדהים והלך איתה כל היום, שם מוזיקה ושירים והיה נסיך על חלל.

    במהלך הדרך מצאנו סוף סוף את הכבשה הכחולה הblue sheep. כבר ימים רבים שתמיר תר אחריהן, החיות שחיות רק מעל 4000 מטר! ואז פתאום בזמן שיחה עם ים על החיה המופלאה היא הופיעה. בתחילה על הר רחוק מאד אבל הדבר לא הרתיע את תמיר והוא חלם לרוץ לשם לתפוס אותן אבל אז עוד קבוצה מדהימה התגלתה על ההר הסמוך! כמובן שתמיר זרק את כל חפציו ורץ לצלם ולנסות ללטף אותן.

    כשהגענו לטורונג פאדי היו שני הוסטלים למטה ועוד אחד 30 מטר מעל. כמובן שעלינו לעליון ושם פגשנו שוב את עומרי ואביה אוכלים ארוחת צהריים! הם עלו להיי קאמפ בגלל שאתמול ישנו יותר גבוה וככה צימצמו את העלייה מחר. אנחנו עלינו 100 מטר בגובה להסתגלות הכי יפה שהייתה לנו שם פגשנו הרבה אנשים שהגיעו לאט לאא להסתגל. שחזרנו להוסטל נמרחנו כרגיל באזור ישיבה עם ספרים, קלפים, מתיחות וברבורים על מחר.
    מחר הפאס! היום הכי הכי הכי מפחיד וקשה מכל הימים. היום שלשמו התכנסנו. היום שלמענו נצא בארבע בבוקר מההוסטל.
    מתרגשים ברמות, מעט לחוצים, ומלאי אמונה שקטן עלינו ושזה מטורף!!!!!! הלכנו לישון מוקדם במיוחד
    Read more

  • Day15

    Day 7- manag to yak karaka

    March 28 in Nepal ⋅ ☀️ 8 °C

    היום התחיל בעלייה ארוכה. יעל החליטה לא לעצור בעצירה שלפני העלייה ולהתחיל לעלות לבד לאט. מסתבר שזו הייתה ההחלטה הנכונה, בדרכה פגשה זוג אנשים על סוסים שאמרו לה שהיא יפה מאד והציעו לה טרמפ אך יעל הייתה נחושה לעשות את העלייה לבדה ולבסוף הגיעה כמה דקות לפני כולם ואחכ ישבנו כולנו לתה ומשחק קלפים חדש שאורן לימד אותנו- פרזידנט.
    שאר היום המשיך בהליכה רגועה בלי עליה או ירידה משמעותיים ומידי פעם מנגינה מהעמודי חשמל החלולים. הגענו די מוקדם ליאק קארקה, אכלנו ארוחת צהריים טובה וגדולה, שיחקנו בקלפים (אכן משחק מאד ממכר) ניסינו לא להירדם מוקדם ואפילו עשינו מקלחת דלי.
    כביכול הייתה אמורה להיות מקלחת גז חמה אבל הגז נגמר (אולי היינו צריכים לחשוד שהייתה ריח חזק של גז) אז הרתיחו לנו קומקום מים רותחים ענק, המים עברו לדלי שאיתו הולכים לתא המקלחת שם יש משפך שאיתו שופכים את המים על הגוף.
    חם מאד מאד ומוזר.
    פגשנו את אביה ועומרי שחזרו בדיוק מטיליצ׳ו לייק (הסיפורים היו מסוכנים בדיוק כמו שהזהירו בפניהם, גשרים קורסים, אבנים מתגלגלות ופורטלים שמתקשרים להיפרד מהמשפחה).
    הערב היה קפוא והשינה הייתה למחצה, בעיקר שבלילה הייתה יונה שניסתה להיכנס לחדר או לפחות ככה זה נשמע.
    Read more

  • Day8

    עמל;ק 4500 מטק
    היום ממש קצר- 0840-1300
    והגובה מאוד מורגש

    פתחנו את הבוקר בארוחה קלילה (מאפה קינמון ללא קינמון מהאפיה המקומית שהוכן אתמול ועל מנת לשמור על טריותו הניחו עליו עיתון, נוט טו סלף- זה לא עובד).
    התחלנו עלייה מתונה אך ארוכה ,
    ראינו אבן מעופפת.
    המשכנו במישור נחמד מאוד ואז עוד עליות, חלקן קלות יותר חלקן פחות אבל הגובה משחק פה תפקיד חזק.

    הגענו בצהריים, הכנתי תיק עם ספר ושכבות והלכתי לשבת במסעדה המגניבה כשלא לאט מצטרפים באים והולכים אנשים.
    כולם דברו, קראו ועיסוקים אחרים. ענבל ואני שחקני קלפים .
    לארוחת ערב איך אם לא מרק שום וביצת עין במחירי נדל״ן בתא .

    זהו,
    לילה עם זיו והמון שמיכות,
    נתראה ב430 בלה פאס
    Read more

  • Day432

    Tot grote hoogte

    October 20, 2016 in Nepal ⋅ 🌬 1 °C

    Het einde van Azië nadert. Ruim 15 maanden hebben boef en ik woest, verwonderd en enthousiast rond gestapt aan deze kant van de bol. De climax van Azië gaat liggen ergens op een hoge piek in Nepal. Waar weten we nog niet. De markt voor bergtoppen is hoog. Waar te beginnen merken we wel als we onze stempel in ons paspoort voor Nepal hebben verzameld. Een betere manier om dit gedeelte van ons nieuwe leven af te sluiten lijkt ons niet. Elke dag aan de wandel. Omgeven met prachtige besneeuwde toppen en hopelijk elke avond met de voetjes in de lucht om goed voedsel naar binnen werken. Wat stiekem toch een zeer belangrijke graadmeter is om de dag te beoordelen: eten.

    De tocht richting Pokhara is er niet 1 om naar uit te zien. Het startpunt is Haridwar in India, het eindpunt is Pokhara in Nepal. De af te reizen afstand is een luttele 919 km. Ons luxe vervoersmiddel een bank in een bus waar je noodgedwongen met geuren dealt die je liever mijdt. Je niets anders bent dan opgehokt vee in een te kleine ruimte. De buschauffeur zich voortdurend met tabak energie in kauwt en turend door de voorruit zijn voet driftig laat dansen met zijn partner van de snelheid. Zogezegd. De wellness trip eindigt na ongeveer 48 uur slijtage in een zonovergoten Pokhara. Na twee overnachtingen in een bus. Twee uur bijknorren over de grens in een schimmig hotel. Op het verkeerde been gezet in India door de doune ambtenaar dat de Nepalese douane beamten je geld af troggelen als je niet gepast je visa afrekent. Verbaast zijn dat die informatie niet klopt. De ambtenaar is de vriendelijkheid en redelijkheid zelve. Stappen we gebroken ons laatste vervoersmiddel in: de taxi.

    Pokhara is een chill oord wat niet onze ontspanning is. Weliswaar heerst er een rustige vibe maar de stad ademt een en al commercie en overpriced value. Dat is ook voor een reden. Pokhara is de hub naar een van de grootste trekpleisters van Nepal. De Annapurna range. Een massief gebergte met een aantal 8000+ pieken die je in 14 tot hoe lang je wenst dagen zelf kunt omcirkelen. De Annapurna’s zijn voor bergbeklimmers een geduchte tegenstander. De statistieken, horen we later, liegen er niet om. De echte bergbeklim expedities dragen het nummer: met zijn vieren omhoog, met zijn drieën naar beneden. De Annapurna is voor de pro’s een stuk heftiger dan de koning der toppen de Everest. Wonderbaarlijk zijn met name Polen de winterbeklimmers op de expeditie. Waarin de omstandigheden nog bruter zijn dan de ‘relaxte mei tot en met augustus maanden’. De tijd dat bijvoorbeeld de Everest expedities voornamelijk plaatsvinden.

    Wij stappen uiteraard niet een expeditie in. Wij zien onszelf niet met touwen, klimijzers op besneeuwde richels lopen. Los van de 20.000 euro dat dit ongeveer kost. Nee wij stappen gewoon om het massief heen met maar een stijging van 800 meter naar 5416 meter. Hoe we de hoogte gaan verteren wordt een uitdaging. Hoogteziekte ligt namelijk altijd op de loer. Beiden hebben we zoiets nog nooit gedaan. Beiden weten we niet hoe ons lichaam gaat reageren. Beiden zijn we zeer excited om 20 dagen ons onder te dompelen in de Annapurna.

    Voordat je begint aan iets dat je niet kent, verwonder je jezelf in wat het je gaat brengen. De waarheid is dat je dat nooit weet. Je zintuigen vertellen je gedurende elke stap in het diepe exact hoe je je voelt. En bijna altijd kloppen de verwachtingen niet met de werkelijkheid. Dat is eigenlijk een zeer geruststellende gedachte. Je hoeft je dus nooit druk te maken voordat je het diepe inspringt.

    Dag 1 overtreft direct alle hoop en verwachtingen. Het ritme van je eigen stappen. Het luisteren naar je eigen ademhaling. Al die indrukken die geleidelijk jezelf passeren voert je naar een innerlijke rust die achter een bureau op een dinsdagmorgen met de pop up ‘je hebt een nieuw bericht’ nooit zal voelen. Langzaam verandert het landschap. Langzaam verschuift de temperatuur. Langzaam stijg je jezelf tot andere hoogte. De lucht is blauw. Ademen is zwaar, ijler. Bomen worden stenen en stenen worden vlaktes. Alles verandert. Alles past zich aan aan de condities die het brengt.

    De Nepalees eet Dal Bhat. Anders gezegd. Rijst en linzen. En dat 2x per dag. Elke dag. Dal Bhat power for 24 hour. Dat is de wijsheid van leven in Nepal. Gelukkig biedt de menukaart nog 45 andere gerechten om de eenzijdigheid van de Dal Bhat voor toeristen wat op te vrolijken. Zo blijk ik een strakke voorkeur voor chillies, aardappels, ei en groenten te ontwikkelen en ontbijt boef geregeld met appeltaart. Appels blijken goed te groeien op hoogte.

    Op dag twee komen we een klein blond vrolijk meisje tegen terwijl wij aan de masala chai in de zon zitten, dendert ze voorbij met in de snelheid van haar een ‘How you doing?’ die onze kant op echoot. Niet veel later komen we haar weer tegen. Is haar naam Emily. Resideert ze in Australië. Is ze 22 jaar en stappen we de komende drie weken met zijn drieën om Annapurna heen. The angry lesbians. Zo dopen we ons gedrie. Je weet ook hier nooit wie je tegen komt. Waar je iemand tegenkomt en of je überhaupt klikt met een medereiziger. Tot nu toe was de klik schaars en een klik op hoogte met een meisje van 14 jaar jonger had ikzelf al helemaal niet verwacht. Emily, aka the tiny lesbian, blijkt superfit te zijn en spurt elke slome drommel voorbij. Gelukkig komen we er al snel achter dat iedereen onder de indruk is van haar snelheid en voelt het leeftijdsverschil fysiek al iets minder pijnlijk. Marleen is da hangry lesbian en ikzelf ben de grumpy lesbian. Zo stappen de lesbians elke dag weer een stuk omhoog. We praten over emancipatie. Politiek. Culturele verschillen. Psychologie. Filosofie. Reizen. Keuzes. Druk van maatschappij. Eindeloos praten we met zijn drieën. Bijna geen tussenpozen en het verveelt eigenlijk nooit.

    Gedurende de tocht ontwikkel ik een achillespees die gaat irriteren en ervaar ik symptomen van hoogteziekte. Ervaren we wat het is om keuzes te maken met verschillende belangen en blijkt de boef een goede mediator te zijn op verstandige keuzes maken. Niet mijn sterkste punt. Het ego blijkt een listige partner in crime. Keer op keer. De grijze haren leren ermee omgaan. Wel zo rustig.

    We pikken ook nog een Belg op gedurende de rit. De dag dat de tiny lesbian terug rent naar een dorpje waar vermoedelijk onze mobiel is gejat om poolshoogte te nemen, raken we aan de praat met Stephaan tijdens het ontbijt. Het klikt met Stephaan. De prepper lesbian. Stephaan is een reiziger die op alles is voorbereid. Stephaan loopt dus dezelfde tocht met een tas van 20 kilogram. Voorbereiden komt altijd tegen een kilogrammenprijs. Met zijn vieren passeren we de pas. 5416 meter. Om 6 uur aan de wandel. Stap voor stap ons plafond tegemoet. Slapen we met zijn vieren in kamers. Eten we veelvuldig appeltaarten en lijkt het of we al een jaar met zijn vieren op pad zijn.

    Van te voren weet je nooit wat er op pad je komt. Dit voelt goed en dat is waar we naar luisteren. Volg de signalen. Misschien is Annapurna hiervan wel de oorzaak.
    Read more

    Ron van der Rijst

    Mooi opgeschreven, Jandaan. Zo'n hoogtetocht is een en al yoga en spiritualiteit. :)

    11/23/16Reply

    Prachtig verhaal, maar voor mij waarschijnlijk niet verstandig als je hoogte vrees hebt. Heel veel plezier daar

    11/25/16Reply
    Jandaan en Marleen

    Wie heeft hier hoogtevrees?

    11/25/16Reply
     
  • Day10

    Etappe 5: Braga - Yak Kharka

    October 7, 2019 in Nepal ⋅ ⛅ 1 °C

    Da wir wussten, dass heute nur eine 4.15h-Etappe bis nach Yak Kharka (4020m) vor uns lag, trudelten wir eher gemütlich in den Tag mit unserem mittlerweile Standardfrühstück: Tibetian Bread, Porridge und eine große Kanne Ginger-Lemon-Honey-Tee. Den gemütlichen Essensraum füllte aufregendes Stimmengewirr, nachdem am Abend vorher erschöpftes Schweigen herrschte: die Passüberquerung rückt näher, andere sind schon so begeistert von den Bergen, dass sie sich von den Guides die Everest-Route erklären lassen. Wir spazieren nach 9h Schlaf fröhlich gegen 8.15 Uhr los, um nach 30min schon wieder in Manang anzuhalten. Manang scheint von der Infrastruktur her das touristische Zentrum zu sein: Viele kleine Cafés und Bakery’s säumen die Dorfstrasse, es werden englischsprachige Filmeabende angeboten und das ortsansässige Krankenhaus bietet Info-Veranstaltungen zur Höhenkrankheit an und man kann sich seinen Sauerstoffwert messen lassen. Wir widerstehen und machen Halt bei der Safe Drinking Water Station. Der Mann, der uns unsere Trinkblasen auffüllt, erzählt, wie dieses Wasserprojekt auch den Dorfbewohnern Gesundheit gebracht hat.
    Über schmale Pfade geht es weiter nach Tangki (3650m), selbst Mopeds, die hier auch über Treppen fahren, ist die Weiterfahrt als motorisiertes Vehicel untersagt und uns begegnen vermehrt mit Lasten beladende Pferde und Esel. In Tangki blitzt uns ein kleiner Schmuckstand entgegen und „Oma“, wie sich die mittelalte Frau selbst nennt, erklärt uns die Symbolik der selbstgeknoteten Armbänder, der geschliffenen Kettenanhänger und der tibetisch-korallenfarbenen Perlen. Sie erzählt uns von ihrem Großvater, der aus Tibet nach Yak Kharka geflüchtet ist - unserem heutigen Etappenziel - in dem heute keine Yaks mehr wohnen, sondern der treffendere Name sei heute „Tourist Kharka“. Dann beginnt sie plötzlich zu singen, in einem tranceartigen, wohlklingenden Singsang „Om mani padme hum“, das buddhistische Urmantra, was so viel heißt wie „Oh du Juwel im Lotos“. Sie fordert uns auf, mitzusingen und eine Audio-Aufnahme zu machen, damit wir die Melodie nicht vergessen. Wir wiegen eine Weile zur Melodie in der Sonne und entscheiden uns dann für ein paar von „Omas“ Schmuckstücken. „Oma“ schenkt uns noch ein kleines selbstgeknüpftes Armband zum Abschied. In Gunsang (3900m) hocken wir uns auf einer hübschen Dachterrasse mit Blick auf das Annapurna-Massiv. Da unser Weg nun in ein anderes Tal abbiegt, ist es nochmal ein schöner Abschiedsblick. Den restlichen weg gehen wir zusammen mit dem Guide Daba, der uns etwas über das nepalesische Bildungssystem und sein Leben als Guide erzählt. Nach einer weiteren Stunde kommen wir in Yak Kharka an. Da alle Hotels in Upper Yak Kharka belegt sind, bleiben wir in Lower Yak Kharka. Zur Akklimatisierung treibt Nora noch einen Nachmittags“spaziergang“ mit 330 Höhenmetern auf einen Berg an. Danach sind wir begeistert von der (vermutlich vorm Pass letzten) warmen bzw sogar heißen Dusche. Neben 5-6 Litern trinken und Akklimatisierungswanderungen haben wir uns dann zum Abendbrot an eine Knoblauchsuppe gewagt - die war wirklich heftig! Das angebliche Geheimrezept der Einheimischen gegen die Höhenkrankheit. Zu unserer allabendlichen Tasse Tee gesellen sich noch 4 Israelis zu uns zum Klön, neben US-Amerikanern, Australiern und Deutschen die angeblich meist angetroffene Nation im Annapurna-Gebiet.
    Read more

  • Day7

    עמל;ק 4050 מטר
    יום קצר של 0740-1239
    בבוקר קמנו לקנות קפה מאפה וכריך לצהריים,
    אכלתי סנדוויץ חביתה שחומם במיקרו לארוחת בוקר (זה היה מעולה באופן מפתיע) ובהמשך המסלול עוגת גזר כהרגל אמצע הדרך, היה טעים מאודד!

    המסלול:
    עלייה קטנה של שעה וקצת ועוד איזה שעתיים דרך מישור כשמדי פעם שיירות חמורים סוחבות סחורה או אנשי ההרים רכובים על סוסים עוקפים אותנו במהרה.
    הגובה כבר מורגש ואנחנו מתנשפים יותר.
    הגענו בצהריים ליאקקאהרקה ובילינו יום שלם בשמש ורוחות או אם במקרה. ענן הסתיר את השמש, אז רק רוחות. מה שהיה מאוד מאוד קר (בערך 1 מעלות).
    ישבנו לקרוא ולדסקס בדשא, אחכ חלק פרשו לשנצ חלק לספר בשמש, חלק לגג לפקל קפה ושיחות על אלוהים ..

    יש באוויר שקט ורוגע שרק גבהי ההימאליה יודעים לדבר,
    צלצולי פעמונים מסוסים וחמורים ומדי פעם כמה יאקים עוברים בשדה.
    אוירה שהיא קסם, קור שחודר לעצמות גם מתחת לשכבות התרמי. לאט לאט מכירים בקבוצה טוב יותר ואני מרגישה יותר בנוח.
    הזמנו ערב כמה שעות מראש כי יש רק איש אחד שעובד במטבח והוא בן 20, עד אז ישבנו לקלפים מול הכמין.
    אכלתי מרק שום ומומו והיה טעים ונחמד, ירד קצת גשם .

    מחר עוד יום קצר לפנינו ואז יום לא קל בכלל
    Read more

  • Day20

    Annapurnas - Vers le col (J10/11)

    March 30, 2019 in Nepal ⋅ ⛅ 4 °C

    Le 29, au retour du Iced lake, je retrouve Marie. On part faire du "shopping" à Manang : Yak cheese, Yak salami, PQ, gâteaux, compresses pour ses ampoules... Et c'est reparti pour la suite du chemin après cette interruption chacune de notre côté !

    On se sent de plus en plus en haute montagne, avec d'énormes congères y compris dans les ruelles des villages et de nouvelles montagnes qui se découvrent à mesure qu'on avance vers le Nord-ouest. Ça monte vite et bien.
    Première étape dans le bled de Churi Leidar, au dessus de l'arrêt plus classique de Yak Kharka. On y retrouve la bande de Français avec qui j'ai passé deux soirs à Braka, c'est sympa. Ça me permet aussi de remplir ma mission de factrice (rendre des affaires improbables prêtées à un Québécois resté en arriere à une Française et à un Allemand déjà arrivés ici)

    On enchaîne le lendemain en s'arrêtant au dessus de Thorung Phedi, considéré comme le "Base Camp" du Thorungla, pour dormir au "High Camp" (4800m). Encore plus qu'à Ledar, il fait froid, c'est de plus en plus sommaire et de plus en plus cher ! On ne se lave plus, on ne communique plus avec l'extérieur. Mais toujours plus ou moins la même bande avec qui on peut jouer à la coinche et s'entraider. (Troc antiseptiques contre draps de soie chaud, massages de Marie pour réduire le mal de tête lié a l'altitude, etc.). Marie trouve la motivation pour monter à un point de vue 100 m plus haut, je lézarde dans la salle commune.

    Incident, on s'aperçoit le soir que Marie n'a plus son porte monnaie (avec les 3/4 de l'argent restant pour deux pour le trek.. et sa CB, dont elle aura besoin pour son vol de retour en France!). Sans doute oublié à Ledar. On se couche un peu stressées, échaffaudant divers plans pour le retrouver (un ami du gardien de la guesthouse qui pourrait descendre le surlendemain, d'autres copains en arrière qui pourraient regarder en montant...).
    Préparation cependant pour la grosse journée du lendemain: réveil à 3h45 pour passer le col dans de bonnes conditions, le temps étant censé tourner en tout début d'aprem ...
    Read more

  • Day11

    Planänderung

    October 23, 2018 in Nepal ⋅ ⛅ 1 °C

    Die Nacht war nicht so der Brüller, um 0:30 riesen Geschrei weil noch zwei Wanderer übernachten wollten (die sind schon 6 Stunden durch die Dunkelheit marschiert) und vom Wirt lautstark vertrieben wurden. Kurz vor 5 brechen die ersten auf. Um 6 wird der Raum wieder zum Frühstück umgebaut...
    Da noch immer mehr Nepali Richtung Tilicho Lake laufen und ich keine Lust auf zwei weitere Nächte irgendwo auf dem Fußboden habe, beschließe ich den See sein zu lassen und laufe vom Blue Sheep Hotel (4140m) zum Annapurna Circuit zurück nach Yak Kharka (4020m).
    Immerhin habe ich wieder ein eigenes Zimmer und hoffe auf eine erholsame Nacht bevor es morgen zur höchsten Übernachtung in Thorung Phedi (4520m) geht.
    Und kälter wird's: das Handtuch was ich nach der warmen Gasdusche draußen auf der Leine zum Trocknen hatte war bald gefroren.
    Aber jetzt wärme ich mich mit Ingwertee und Daal Bhat!
    Read more

    samipo

    Da friert es einen ja schon vom Bilderschauen ...

    10/23/18Reply
     
  • Day227

    AC#9: Winter wonderland

    March 31, 2016 in Nepal ⋅ ☀️ 14 °C

    Tilicho Base Camp (4150) - Letdar (4200)
    - Gewandeld 10km

    De vorige dag heeft het flink gesneeuwd en dus is de weg terug richting Manang prachtig wit gekleurd. Een waar winterwonderland. Het is adembenemend mooi. De kale rotsachtige hellingen met hun dorre begroeiing zijn ineens onherkenbaar geworden. Terwijl het ochtendzonnetje langzaam tussen de rotsformaties tevoorschijn komt, cirkelen hoog boven ons roofvogels op zoek naar een prooi. Het is zo mooi dat we even helemaal vergeten waar we zijn en wat we aan het doen zijn. Je zintuigen op scherp, even 100% ín het moment zijn en alleen zien, voelen, luisteren.. Ken je dat gevoel?

    Aangekomen in Shree Karkha nemen we een shortcut richting Yak Karkha, zodat we niet meer helemaal terug naar Manang hoeven. De route is behoorlijk zwaar. Bergop, bergaf. Het lijkt wel alsof er op de hele route geen vlak stuk te vinden is. In Yak Karkha stoppen we voor lunch. We zijn behoorlijk afgemat maar besluiten toch nog even door te lopen naar Letdar. Letdar ligt 200 meter hoger dan Yak Karkha en alle beetjes helpen als het gaat om acclimatisatie, right?

    In Letdar vermaken de locals zich met boogschieten. Gaaf om te zien hoe ze met bontmutsen op het koude weer en de sneeuw trotseren. Er schijnt zelfs een competitie te zijn tussen de verschillende dorpjes.

    We belanden bij het eerste theehuisje van het dorp, waar we een kamer vinden met schone bedden en een eigen (squat) wc. Zoals iedere avond verzamelen we ons rondom de kachel. Samen met de andere trekkers (een gezellige mix van mensen uit Zwitserland, Polen, Spanje, UK, Israel en Nederland) hebben we een top avond. We wisselen reisverhalen uit en genieten van mac & cheese en apple fritters (een soort apple beignets). Grappig, normaal gesproken proberen we gezond te eten, maar tijdens de trek telt maar één ding: the more calories, the better.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Yakkharka

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android

Sign up now