New Zealand
Invercargill

Here you’ll find travel reports about Invercargill. Discover travel destinations in New Zealand of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

51 travelers at this place:

  • Day13

    Invercargill und Bluff...

    February 3 in New Zealand

    Ups. Voll Invercargill vergessen.
    Es ist auch nichts spektakuläres passiert. 3 sehr ruhige Tage, die ich teilweise mit meinen Reisebekanntschaften Selma und Basti verbracht habe.
    Ich bin jetzt offiziell ein "Trail"angel.
    Selma ist am Anfang ihres Te Araroa tracks und Basti hat ihn gemeistert. Man geht zu Fuss von Cape Reinga im Norden nach Bluff im Süden. zu Fuss!!!!
    das sind schlappe 3041 km.
    Basti ist jung und drahtig. der schläft auch einfach unter einem Baum. Respekt.
    Selma, Basti und ich haben also Trailmagic gezaubert, d.h. man tut anderen Wanderern was Gutes. Man versorgt sie mit Essen, Trinken etc.
    Das neu gelernte habe ich gleich gestern im Milford Sound angewandt und einem japanischem Radfahrer Müsliriegel und Äpfel gegeben.
    Der ist bei 6 grad im regen den Berg hochgeradelt. Manche Leute sind einfach zu krass drauf. Ich bewundere jeden Einzelnen.
    Selma ist mittlerweile unterwegs und ich hoffe, sie kommt gut voran. Dazu wäre zu sagen, dass es von 32 grad auf 12 abgefallen ist.
    Hier gibt es dutzende Oldtimer. Leider hab ich das Museum nicht mehr geschafft, da ich mit Selma lieber dem lokalen Dudelsackcontest gelauscht habe...
    so is life...
    Read more

  • Day107

    Invercargill - Unn's Home

    April 17, 2017 in New Zealand

    Ursprünglichen wollten wir nach Invercargill für zwei Dinge: eine Rast nach dem ganzen Tag Southern Scenic Route von Dunedin gen Süden und für einen Trip nach Stewart Island (der dritten bewohnten Insel die zu Neuseeland gehört).

    Dummerweise hatten wir vergessen, dass Ostern ist und auch die Einheimischen dies für einen Kurzurlaub nutzen. Wir hätten also nach Stewart Island fahren können, aber nicht zurück. Daher haben wir den Tag dann improvisiert, was gut gelungen ist.

    Morgens ging es nach Bluff (dem Hafen Invercargills, 23 km entfernt). Dort angekommen wurde uns der Begriff Bluff Oysters dann auch gleich klar. Alles voll mit Austern Ständen, die Asiaten fanden es geil, wir haben es gelassen.

    Anschließend ging es zum Sterling Point. Bekannt für verschiedene Dinge. Besonders aber für sein Wegpunkt, siehe Foto. Von dort wurde dann um den Bluff Hügel herum, von hinten nach oben und dann von oben zurück gewandert. Hat so ca. 3 Stunden gedauert und schön geregnet. Oben angekommen klärte es auf und wir konnten Stewart Island im Nebel erkennen.

    Zurück im Ort stellten wir fest, dass die Brauerei leider keine Führungen am Ostermontag anbietet. Sind dann spontan zu einem Baumarkt, der es in sich hat. Neben Artikeln zum Verkauf ist es gleichzeitig ein Museum für Motorräder, Autos, Werkzeuge und und und.

    Burt Munro's originale 1920er Indian (aufgebohrt auf 1000 ccm und schnellste Indian aller Zeiten mit über 321 km/h) steht dort, da Burt Sohn der Stadt ist und der Besitzer des Geschäfts sein Vermächtnis erhält. Das Besondere an seinem bis heute geltenden Rekord ist, dass er von einem damals 68 Jahre alten Mann auf einem selbst getunten 48 Jahre alten Motorrad gefahren wurde. Normalerweise benutzt man ja neue Fahrzeuge für Rekorde. Wie auch immer, David fand es geil.

    Abends gab es lecker Essen, Gespräch mit unserer Airbnb Mutti Unn und ihrem Sohn plus dessen Jack Russell Salt, der einige Kunststücke kann. Er könnte länger auf zwei Beinen stehen, als so mancher Mensch, zumindest wenn es Leckerli in Aussicht gab. Umgefallen ist er nie. Danach Herr der Ringe und gute Nacht.

    Das jeder Tag in Neuseeland mit einer halben Stunde Streit mit Latam anfängt, wisst ihr ja bereits.
    Read more

  • Day227

    Into the wild

    March 29, 2016 in New Zealand

    Zes en een halve maand na ons spectaculaire afscheid op zondagmorgen te Utrecht centraal station, waar we nog veelvuldig aan terugdenken; hartverwarmend om met zoveel knuffels en tranen naast de conducteur te worden uitgezwaaid, zijn we aangekomen in Nieuw Zeeland. Ongeveer het verst weg van die blikken van toen. Wat direct opvalt aan de andere kant van de wereld zijn de orde, netheid en het gevoel dat een land georganiseerd is. Dit geldt ook voor de 'How are you mate' en 'no worries'. Een tikkeltje Amerikaans. Zoals veel lijkt op Amerika. Overal borden met safety waarschuwingen. Een convoi exceptionelle met daarvoor een auto die waarschuwt en ook vijf minuten nadat het gevaarte is gepasseerd nog een vierwieler met waarschuwingen als je inhaalt. Soms voelt het al wat opgesloten. We zijn geland op Wellington. De brug naar het zuider eiland. We zullen hier gaan couchsurfen bij Andrew en Ruth. Om bij te komen van de doldwaze laatste elf dagen en ons voor te bereiden op onze roadtrip. Wachtend in de lijn voor immigration komen de herinneringen voorbij. In een knipperlicht nachttrein naar Kuala Lumpur. Een week op Bali rondcruisen en leren duiken. Achtenveertig uur in Melbourne. Slapen op het vliegveld. En dan als bekroning een nachtvlucht naar New Zeeland. Gelukkig is er drie uur tijdsverschil dus voelt het draaglijk.

    'How are You?'
    'Good'
    'Are you here on holiday?'
    'Yes, we are.'
    'What are your plans?'

    De manier waarop ze gedecideerd en lichtjes ons door de protocollen voert, voelt wat onwennig. Je weet dat je wordt ondervraagd. Je voelt dat er met een scherpe blik naar je wordt gekeken. De borden die aangeven, die je continu wijzen op het eventueel overtreden van wetgeving en sancties ondersteunen dat gevoel. En toch continu een uitnodigende glimlach, zoéén die je uitdaagt om meer te delen dan je wenst.

    'We intend to do what you have to do in New Zealand: Enjoy nature!'

    Het geluid van het landen van de stempel in ons paspoort is resoluut. We zijn binnen. Het avontuur kan beginnen. Laat de kiwi's en krankzinnige natuur maar komen. Het lukt ons niet om te relaxen bij Ruth en Andrew. Een terugkerend dingetje. Er is veel te doen. Auto kopen. Campinggear aanschaffen. Verzekering regelen. Tussendoor nog met Claudia en Fabian, de Duitsers uit de ger in Mongolie, koffiedrinken en verhalen bijkletsen, BBQ'en op zijn New Zealands: Hamburgers fressen in de zon; Andrew en Ruth leren kennen, met ze op stap; gloeiwormen in het park zoeken en vinden, vliegtuigspotten (blijkbaar een blijvende hobby), uiteten bij een Aziaat, avondwandeling door de haven met experimentele muziek (adem onregelmatig in een microfoon en hijg erbij en we hebben een elitaire hoge kunstvorm) en werkdagen inbouwen om op trademe.com een auto te vinden die dienst doet voor een rijdend huis voor tien weken. Ik voel zelf dat ik dit ritme niet meer trek en brokkel langzaam af. Ik houd mezelf voor ogen dat als de auto er is alles anders wordt. Alleen eerst nog even met Hans en Remko aan de borrel op een parkeerplaats in de haven. Geweldig om met hen weer Nederland te proeven door het delen van onze avonturen. Topgasten.

    Andrew en Ruth zijn twee jonge mensen die zelf ook een wereldreis achter de rug hebben. In de geest van de hulp die zij hebben gehad stellen ze nu hun huis beschikbaar voor reizende, zoekende, nieuwsgierige lieden die de wereld willen verkennen. Zonder hen was het ons niet gelukt om al onze organiseer activiteiten te voldoen in vijf dagen. Uiteindelijk rijden we op zaterdag vier maart met een volgeladen Mitsubishi Mirage station '88 naar de haven om met Hans en Remko op de Ferry naar het Zuider eiland af te dobberen. De Pak 'n Save, een kruising tussen de Aldi, de Lidl en de Plus, is geplunderd en ons waar ligt in kartonnen dozen rustig te wachten om verorberd te worden.

    Nieuw Zeeland wat ik al eerder aanstipte komt ernstig overgeorganiseerd over. Borden wijzen je continu de weg naar waar je een dolfijn, penguin of ander beest kunt bekijken in het wild. Parkeerplaatsen met uitzichtpunten zijn om de haverklap beschikbaar. Walkingtracks zijn zelfs op de minuut aangegeven hoe lang een enkele reis of een retour reis je bezig houdt. Er zijn verschillende gradaties tramping (New Zealands voor hiking) te doen. Department of Conservation is er in elk dorp. Alle dorpen zijn in grids aangelegd. Rechte duidelijke lijnen daar houden die kiwi's van. En altijd weer die 'No worries' en 'How are you mate?' Het is niet echt een vraag. Meer een gebaar. Hetzelfde als het knikje of een vinger die je ontvangt als je een tegemoetkomende auto begroet of voor laat gaan.

    'They want us to be robots and look like America!'

    Was de respons van een lieve oudere tweedehands waarverzamelaar toen ik voorzichtig aangaf dat er overeenkomsten zijn met de States. Duidelijk niet geamuseerd drong zijn blik indringend bij me door. Niet elke kiwi is er dus blij mee. De buit was overigens een pannenkoekenpan. Een pan waarmee je van twee kanten kunt bakken. Nooit meer hoeft om te draaien. Perfect kampeermateriaal.

    Dit lijkt wel op een illustratie uit de zeurkalander van Peter van Straaten te gaan lijken. Niets is minder waar. De paradox met Azie is groot en de wereld draait toch steeds sneller en meer naar een totaal te beheersen en controleren naar eigen hand te zetten koers, ding. Vandaar ook een stuk realisme en niet enkel de romantische dromerige schetsen van de verliefde reizigers op reis.

    Alles wat gekunsteld en Truman show aanvoelt verbleekt bij het aanschouwen van de natuur. De beesten en de rappe veranderingen in diezelfde natuur. Binnen een uur passeert het meest diverse palet aan landschap je voorbij. Onwerkelijk. Gletsjers in regenwouden. Hoge bergen en azuurblauwe meren. Gouden stranden. Idyllische hobbitheuvels. Overal schapen, koeien en zeeleeuwen. Knalroze zonopkomsten. Woeste donkere regenbuien. We spotten tot twee maal toe spelende Hectordolfijnen in de branding. Zien ruiende pinguïns; de arme beestjes zitten daarvoor drie weken op vet te teren aan land in een holletje, onopgemerkt is de wens, zijn veren rondom zijn hol hebben een ander idee daarbij. We wandelen en zwemmen met staartroggen in de zee. Het houdt niet op. De lijst is eindeloos. Elke dag is een waar genot. Elke dag anders en wat je doet overtreft telkens weer je eigen verwachtingen. Het lijden van slapen in de Mirage op een houten schavot, de kou van de nacht, het gure herfstweer op het zuider eiland, het niet of nauwelijks douchen is het allemaal waard. En de kiwi zelf staat zo dicht bij de natuur dat een wasplons in een beek of meer prima werkt voor opfrissen en wakker worden.

    We zwerven er op los. Gedragen ons ook als zodanig. Koffiezetten op een parkeerterrein bij de supermarkt of gewoon waar ons dat uitkomt. Openbare toiletten worden veelvuldig aangedaan. Gratis wifi trekken bij de bibliotheek. Baard wordt voller en groter. Geuren worden anders naarmate je er langer in vertoeft.

    Het laatste waar ik mee afsluit voor nu is de schoonheid van het wildkamperen. Gewoon staan waar je wilt staan. De stilte. De rust. Het onwennige. Het spannende. Staan met uitkijk op Franz Jozef Glacier. Of pal aan het strand, naast een beek of aan een gravelweg. Het voelt vrij. We riskeren een boete. De kiwi zelf is er wars van. Wildkamperen hoort bij New Zealand. Kiwi's leven harmonieus met de natuur en doen er alles aan om de natuur leidend te laten zijn en niet de lusten van het ware beest; wijzelf. Helaas hebben een paar toeristen het verneukt voor de rest. Waarom zijn er altijd een paar in alles die het verneuken voor de rest. Wij halen onze schouders ervoor op. Gedragen ons keurig in de natuur. Enkel een plasje. Al het afval wordt opgevangen en keurig gescheiden als we de kans daarvoor krijgen. Wildkamperen is natuurlijk niet zonder risico. Wie kom je namelijk 's nachts tegen? Bijvoorbeeld twee mannen met speren en zaklantaarns rond elf uur 's avonds circulerend rondom je auto. Wat zijn dan de intenties? Is het veilig? Zijn we onverantwoord? Tot nu toe verloopt alles crescendo. Worden we stapje voor stapje steeds brutaler.

    Als je wegkomt met iets dat niet mag wil je altijd meer...
    Read more

  • Day82

    Invercargill

    May 3, 2017 in New Zealand

    Auf dem Weg nach Invercargill verändert sich die Landschaft merklich. Von bergigen Gebieten geht es über in eine raue Küstenlandschaft. Von Invercargill aus ist natürlich auch ein Abstecher nach Bluff in der Reiseroute enthalten. Bluff ist einer der südlichsten Punkte Neuseelands und nur noch etwa 4800km vom Südpol entfernt.

  • Day113

    The Campervan Diaries - The South

    July 21, 2017 in New Zealand

    After the lions tour finished we hired a campervan to spend 5 weeks exploring the South Island of New Zealand. Our camper has a toilet, shower and cooking facilities - all you need! We set off from Christchurch in a clockwise direction so headed down to the South of the island first. Here we visited the Royal Albatross centre and got to see some blue penguins coming home after a days hunting in the sea. We carried on to Dunedin and visited the Cadburys Chocolate Factory. After this we kept travelling and visited the scenic locations around the South coast, the highlight of which was visiting Milford Sound which was just amazing.Read more

  • Day4

    Funky little backpackers

    April 30 in New Zealand

    Home tonight is the Tuatara (biggish NZ lizard) Backpackers Lodge. Very funky "art deco" type place. Looks impressive but pretty basic, nice and cheap. No kettle! I did bring my travel kettle from Europe but forgot to bring a cup! Must get one tomorrow. They have their own cafe so I just got food from there. It is in central city, I managed to get a car park, a warm bed (all to myself), a hot shower, free wifi, so all is good.Read more

  • Day5

    Wow! I can see why this was recommended. Worth the soaking I got walking in and out to the car.
    It is very well done and if I had the hubby and 4 sons with me I never would have got out of there ( and so I said in their visitors book).
    Thete were 3 loos and all were themed. 1 was Betty Boop, 1 was lego, 1 was 1800's ladies decorated - don't know what the men's were.......strangely enough 😕😆

  • Day5

    FibreOctave wearable art.

    May 1 in New Zealand

    "Enter a world of enchantment and intrigue with wearable art in Southland.  FibreOctave is set to be staged at Bill Richardson Transport World on 15 June 2018.  In this unique and apt environment, surrounded by a collection of world class vehicles, the show will be a spectacle of colour and creativity.  Designed to grace the human body wearable art knows no bounds and is limited only by the imagination. FibreOctave is a spectacular show of wearable art, music and dance.

    Wearable Art entries are invited from artists with a flair for dramatic artistry designed with that X factor that is wearable art. The brief to those creating wearable art is simple. It has to be art and it has to be wearable.

    FibreOctave is presented in Invercargill in June each year and plays to a capacity crowd, tickets selling out 6 weeks in advance. FibreOctave is an artistic experience in Southland not to be missed." From the website.
    Read more

  • Day72

    Bottom Bus - Dunedin to Invercargill

    June 30, 2015 in New Zealand

    The dawn sky turned empiric purple to orange rust as we left Dunedin and Massive Attack's 'Teardrop' played on the stereo. We followed logging trucks through a green landscape filled with sheep farms, passing farmers on quad bikes with their dogs shepherding flocks.

    On our way to Invercargill we made a series of stops along the wild southern coast. The first stop was Kaka Point where bull kelp, like giant strands of tagliatelle, lay over the hard wet sand. Only the breathing of the waves and the occasional squawk from a gull could be heard as the water glittered off the sunlight. We hiked up to the lighthouse, which overlooked a rocky outcrop where seals danced amongst the surging white water.

    We moved on to Cannibal Bay, so called because decapitated skeletal remains were found there by early explorers. This is quite plausible as Maori would decapitate the head of their defeated enemy chief before boiling and eating it to obtain the deceased chief's 'mana' or power. We planned to walk along to beach in search of sea lions that be viewed there. However the tide was too high, rushing in to foam at our feet so we could be certain that the beach was impassable.

    After this we went to Curio Bay, where from an exposed outcrop we were thrust sideways by the wind as huge waves charged the coastline, smashing skyward as they met rock face. Again we searched for sea lions but unfortunately saw none. At the nearby petrified forest, so called because the fossilised remains of ancient trees are embedded in the rock, we sought out the rare yellow eyed penguins that nested there.

    Carefully picking our way over rocks slick with sea water and kelp we stood patiently to see if any penguins would appear from the waters. The wind wrapped around us and the sea relentlessly battered rocks on the shoreline but no penguins appeared. Our noses grew cold and our hands numb but still no penguins. Just as we were ready to surrender one solitary penguin threw themselves up out of the surf and waddled across the rocks to the flax lining the bay. We were lucky to be able to see such a rare and shy bird but we felt luckier still to be back in the shelter of our bus and on our way to Invercargill.

    The cold cramped overpriced hostel did little to lift our spirits in the dark wet evening. However it was for only one night and the shared experience brought camaraderie our fellow travellers. Inside sarcastic laughter echoed off the walls whilst outside the wind howled and clouds wept.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Invercargill, إنفركارجل, اینورکارگیل, Inbhir Chargaill, אינברקרגיל, IVC, インバーカーギル, ინვერკარგილი, 인버카길, Ostium Cargillense, Inverkargilas, Waihopai, Инверкаргилл, อินเวอร์คาร์กิลล์, Інверкаргілл, انورکارگل, 因弗卡吉尔

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now