Peru
Santa Cruz

Here you’ll find travel reports about Santa Cruz. Discover travel destinations in Peru of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

4 travelers at this place:

  • Day267

    Santa Cruz - Tag 2

    May 27, 2017 in Peru

    Der zweite Tag versprach ein wenig herausfordernder zu werden, da 850 Höhenmeter anstanden. Diese verteilten sich allerdings, samt Abstieg von 550m, auf nur 9km.
    Die Landschaft die wir dabei jedoch durchwanderten, war absolut spektakulär. Links und rechts ragten schneebedeckte Berge auf. Wir wanderten in Tälern, die teils senkrechte Seitenwände hatten und von denen in der Regel Wasserfälle stürzten. Dabei verschleierten Wolken immer wieder die Aussicht und gaben sie kurz darauf wieder frei.
    Da wir wie zu erwarten viel zu früh im Camp ankamen blieb viel Zeit noch etwas mir der Gruppe zu machen. So lernten wir ein israelisches Kartenspiel kennen, schmiedten Reisepläne und eine Flasche Whisky fand ihr Ende. Ob letzteres, bei einer Übernachtung auf 4.200m, so intelligent war, wird sich noch herausstellen.
    Read more

  • Day268

    Santa Cruz - Tag 3

    May 28, 2017 in Peru

    Beim wandern ist die Welt noch in Ordnung. Morgens mussten wir uns von den 3-Tage-Wanderern verabschieden, da diese eine längere Strecke zurück legen mussten. Besonders schön anzusehen war, wie sich selbst der französische Muslim nordafrikanischer Abstammung mit einer herzlichen Umarmung von den Israelis verabschiedete.
    Die Wanderung wurde durch einen Umweg zwar länger, aber unglaublich bereichert. Ein wunderschöner Gletschersee mit Gletscher, welcher noch im See kalbt, verleitete zu der ein oder anderen verrückten tat. So sprangen einige unserer Gruppe kurz entschlossen in selbigen See. Der liegt auf 4.400m und Reste des Gletschers treiben noch in ihm. Es war durchaus erfrischend :-)Read more

  • Day133

    Ezels genoeg, maar de drijvers zijn te koppig om te werken. Met als gevolg dat de afstanden 's anderendaags verdubbelen. Het resultaat voor ons is meer dan 1300 meter omhoog dan 20 kilometer lang afzien en zwoegen. In een onvergetelijke omgeving, dat wel. We vertrekken 's morgens vroeg, gaan diep in het rood, en komen volledig uitgeput aan bij valavond.

  • Day35

    Santa Cruz Numero 3

    October 11, 2016 in Peru

    Heute bin ich dran. Hab mir voll die Erkältung eingefangen. Das Fieber is auch schon da, dafür ist der Esel weg. Diese Unterhaltung mit Jeroen gestaltete sich, übersetzt, heute morgen so: "Der Esel ist weg." Staunen:" Wie, der Esel is weg?" "Ja, weg halt." "Und wo ist er hin?" "weg. Weiß nicht wo der ist, ist halt nicht hier." "Aha, der Esel ist komplett weg?" "Jo, hab ihn gesucht. Kein Esel." "Ok...Und nu?" "Ja, wie gehabt, aber halt ohne Esel." "Wer trägt dann den Rucksack?" " Der Esel nicht. Macht wohl Fausto." "Ok, er, aber ohne Esel, also eselfrei." "Komplett eselfrei." "Gut. OK" "OK".
    Was hier möglicherweise als plumper Versuch eines Lorio Sketches liest, war in Wirklichkeit die Unterhaltung zwischen mir und Jeroen. Halb sechs morgens, auf 4500 m Höhe und mit Fieber auf meiner und Schießerei auf seiner Seite. Ohne Kaffee. Haben uns einfach mal unterhalten, volles Brett.
    Also haben wir Fausto den Rucksack gegeben und sind im Wechsel mit drei Rucksäcken den Gipfel hoch. Punta Union, man haben wir auf dem Weg unioniert, nicht uriniert. Kein Urin weil kalt und Schnee. Ist vielleicht sichtbar auf manchen Bildern.

    Aber oben, da war dann Super Wetter. Also immer noch Schnee, aber wir waren glücklich, und vom Gipfel aus konnten wir im anderen Tal Sonnenschein und eine große Lagune sehen. Da sind wir nun, 12 km nach dem Gipfel und wieder knapp 800 m runter. Super Zeltplatz und ich liege, mit Socken, Pulli und Handschuhen im Schlafsack und schaue den anderen beim Kochen zu. Und hier eine kleines Gedicht für das Beste Medikament der Welt, Paracetamol:

    Ach, Paracetamol
    Mit dir bin ich wohl
    Immer heiß
    Getränkt in Schweiß
    Glücklich und ohne Schmerz
    Hau ich mir so im Scherz
    Noch eine rein.
    Read more

  • Day142

    Dit wordt voor voorlopig de laatste hike. Het afscheid van de Andes. De bergen die voor zo'n 3 maanden mijn zicht op de horizon hebben ontnomen ruil ik in voor de oneindigheid van de oceaan. De ijle lucht waarin soms nauwelijks adem valt te halen ruil ik in voor warmte waarin nauwelijks valt te bewegen, en het koude gletsjerwater dat je soms met gevaar voor buikkrampen moet drinken vervang ik voor een welverdiende piña colada of ander tropisch drankje. In totaal heb ik meer dan 600 km te voet afgelegd van Patagonië tot Peru waarbij de laatste 6 dagen rondom Huaraz verantwoordelijk waren voor minstens 100 daarvan. Met alle verticale meters die ik heb afgelegd kan je waarschijnlijk 2 keer de Mt. Everst beklimmen.

    Uiteindelijk toch wel gesloopt van de klim naar laguna 69, dook ik de avond voor de hike mn bed in nog voor 10 uur. Na een fantastische nacht slaap die eigenlijk nog te kort was stonden Elliot, Henry en ik om 06.30 op. Dit zijn twee Engelsen uit de buurt van Londen waar ik in Mendoza een paar goede nachten heb beleefd. Zij hebben een omweg naar Brazilië gemaakt, maar we zijn elkaar gelukkig in Lima weer getroffen om samen nog heel wat afstand af te leggen. Om 07.15 liepen we de deur uit op weg naar Cachapampa, waar de Santa Cruz trek begon. We waren helemaal klaar met gidsen en tours dus besloten we er zelfs eens op uit te trekken. De route is niet al te ingewikkeld en de spullen konden we huren. De weg naar Cachapampa was hobbelig en lang, maar rond 10.15 stonden we aan het begin van de Santa Cruz trek. Terwijl we door tegemoetkomende trekkers begroet werden zetten we in de hitte de klim in. De trek begon op 2.700 meter en zou tot 4.800 klimmen in de eerste 3 dagen. De eerste dag bestond dan ook meteen uit een klim van 900 meter. Elliot en Henry hadden in Zuid Amerika nog geen hike gedaan en waren het na 2 uur al zat. In 25 graden met volle zon ontzettend veel klimmen was ook niet mijn hobby. Uiteindelijk kwamen we op de top van de eerste dag aan niet veel later dan 3 uur s'middags. Toen besefte we dat we echt in een gigantisch tempo zijn geklommen omdat de eerste dag eigenlijk al binnen was. De volgens onze gids 'zwaarste dag' hadden we in minder dan 5 uur afgelegd, dat verklaart waarom we zo afgepeigerd waren. De eerste camping zag er treurig uit en was eigenlijk niet meer dan een grasveld met mega veel koeien en ezelvlaaien. We trokken daarom 2 km verder door tot we een dorpje tegenkwamen dat waarschijnlijk al jaren aan het weer was overgelaten. Toen we in een van de gebouwen wat stenen en rommel plaats maakten was er genoeg plek voor onze twee tenten. Er leek ook iets van een vuurplaats te zijn, zwaar overgroeid door allerlei onkruid. Nadat we dit uit de weg hadden geruimd en klaar waren voor een vuur kregen we de eerste van de vele regenbuien over ons heen. We konden al het hout droogleggen in een ander gebouw dat wel een dak had en trokken ons voor een half uur terug in de tenten. Later kregen we een goed vuur aan waar we in hebben kunnen koken om wat gas van de brander uit te sparen. Elliot had zich over het eten beraamd, en dat is maar goed ook na zijn werkervaring bij NOMA (op dit moment 3e beste restaurant van de wereld). Bij de hitte van het langzaam uitdovende vuur beseften we dat dit precies was waar we aan toe waren na een chaotische week in Lima.

    De tweede dag begon veelbelovend, maar net zoals gister zagen we de wolken verderop hangen. De Punta de Union van 4800 die wij moesten gaan beklimmen functioneerde als een opvang voor weersystemen. Hoe dichterbij we kwamen, hoe heftiger de regen werd. We besloten daarom tot een kleine detour naar een gletsjermeer dat iets meer uit deze route lag. Op de terugweg werden we echter vol door de regen overvallen. Tegen de tijd dat de tenten stonden was alles wat we bezaten zeiknat. Miserabel zatten we rondom de brander in een van de tenten om het eten op te warmen toen we uitvonden dat de tenten alles behalve waterdicht waren, en dat de rijst beschimmeld was. Die nacht hebben we allemaal nauwelijks geslapen, het was te koud en te nat om een oog dicht te doen en we hadden een beetje honger. De rijp op de tent de volgende morgen was een bevestiging van de miserabele kou.

    Toen we om 7 uur na een verschrikkelijke nacht - we hadden de vorige avond gepraat over omkeren en in een dag de afstand teruglopen om aan dit weer te ontsnappen - zagen we dat het volledig opgeklaard was. Voor het eerst zagen we dat we volledig omringd waren door gigantische pieken met gletsjers en sneeuw op de top. De zon gluurde een half uur later over de grimmige piek van de berg recht voor ons heen zodat we al onze spullen uit konden hangen. Toen alles een uur later droog was, was er nog geen wolk aan de lucht te bekennen. Vol nieuwe moet zetten we de klim in die ons over de Punta de Union zou brengen. Met weinig slaap en weinig zuurstof was dit redelijk pittig, maar ruim voor de middag kwamen we boven aan. Het uitzicht hier was absurd, grimmige besneeuwde toppen overal om ons heen. Hier en daar lag een felblauw meer aan de voet van een van de bergen. Het liefst hadden we hier kamp opgezet, maar we hadden nog redelijk wat kilometers te gaan tot het einde. Dezelfde dag zouden we namelijk nog 900 meter moeten gaan dalen. Toen we om 3 uur bij het volgende kamp aankwamen trilden we op onze benen. Naar beneden lopen op losse gravel is altijd pittiger dan stijgen. Uiteindelijk waren we toch weer ruim op tijd in het volgende kamp en hebben we alle georganiseerde touren, waarbij ezels eigenlijk alles dragen en de hikers zelf maar een kleine dagrugzak met een fles water en een regenjas meedragen, achter ons gelaten.

    De laatste dag was ver van interessant en trok door verschillende kleine dorpjes heen waardoor je het gevoel had dat je al veel meer in de bewoonde wereld was. Alle huizen hier hadden kleine caviaboederijtjes, want cavia's kunnen niet ontbreken op het weekmenu van de Peruviaan in de bergen. Alle kleuren behalve de zwarte kunnen gegeten worden, want de zwarte cavia is veel meer dan voedsel. De zwarte cavia wordt namelijk gebruikt om echo's te maken bij zwangere vrouwen in de hooggebergten. Hij wordt uitgerekt onder luid gepiep en een paar keer over de bolle buik heenbewogen. Vervolgens wordt hij opengesneden en kan men aan de ingewanden zien of er een jongetje of meisje in de baarmoeder groeit en of deze gezond is of niet. Waarom we in het westen met alle bezuinigingen in de zorg deze techniek nog niet hebben ingevoerd begrijp ik niet, want een cavia is echt 2% van de kosten van een echo. Ik zal het eens voorleggen als ik weer terug in Nederland ben tijdens mijn coschap gynaecologie.

    Uiteindelijk kwamen we in Vaquiria aan, waar de hike voor ons zou eindigen. Voor de meeste andere groepen was dit het startpunt, omdat de Santa Cruz trek op deze manier makkelijker was. Toen we aankwamen stond het busje dat net een nieuwe groep hikers had weggebracht op het punt van wegrijden. We konden gelukkig nog snel mee, en voor 20 sol wilde deze meneer ons wel weer in Huaraz afzetten. Af en toe stapte er een gestrande Peruaan in die even later weer werd afgezet. Er bleef altijd minstens een rij stoelen open tussen ons en de meegenomen Peruanen. Een pijnlijke bevestiging dat we na 70 kilometer zonder douche toch behoorlijk stonken. Ik ben blij dat we hebben doorgezet na die verschrikkelijke twee dag, want de uitzichten vanaf de Union Pass waren alle struggles waard.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Santa Cruz

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now