United States
Carteret County

Here you’ll find travel reports about Carteret County. Discover travel destinations in the United States of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

12 travelers at this place:

  • Day18

    Beaufort, North Carolina

    June 13, 2016 in the United States

    We needed to come to Beaufort to do some things for mom and dad, but it also meant that we got to see Zeke! We met him out at Camp Albermarle where he's the aquatics director, and he skipped a meeting so that he could take us out on a sunfish. He ended up letting me sail it, and it was SO much fun. I only capsized once in the very beginning, don't worry! ;) We then went to the famous Dank Burrito and all three got the cajun fried mahi burrito, which was incredible. Great, quick stop!Read more

  • Day4

    Enfin la mer

    March 3, 2017 in the United States

    Ce soir on se gâte, très beau Inn au bord de l'eau, on se repose du voyage 😎

  • Day16

    Mit Auto und Fähre zur Wiege des Fluges

    May 25, 2017 in the United States

    Für heute steht der erste reine Autofahrtag an. Ziel sind ist Kill Devil Hills auf den Outer Banks. Das ist der Ort, an dem die Gebrüder Wright das erste mal mit einem von ihnen gebauten Flugzeug abgehoben sind. Die Winde auf der Insel eignen sich wohl besonders gut dafür. Davon haben wir nun nicht so viel gemerkt, aber ich greife vor.

    Um auf die Outer Banks zu kommen kann man ja eine ganze Weile im Landesinneren nach Norden fahren und dann nach Osten abbiegen und eine Brücke nehmen. Das ist zwar nicht gerade landschaftlich hübsch, aber den Weg schlägt einem das Navi vor. Wenn man ein wenig recherchiert, findet man heraus, dass es von der Halbinsel Cedar Island eine Fähre auf die Insel Ocracoke gibt und man dort am anderen Ende der Insel eine weitere Fähre auf die Hauptinsel der Outer Banks nehmen kann. Die erste Fähre (ca 2h für die Überfahrt) musste man reservieren. So hatten wir einen der ersten festen Termine für diesen Urlaub: 13:00 in Cedar Island um die Fähre zu bekommen.

    Von unserer Unterkunft in Myrtle Beach war es bis dahin etwa 5 Stunden zu fahren. Und so haben wir uns um sieben auf den Weg gemacht um noch Puffer zu haben. Im Hotel hatten wir eine fast komplett ausgerüstete Küche, sodass wir uns noch mit Sandwiches (guuutes amerikanisches Weißbrot mit Schinken oder Marmelade aus der Spritzflasche) eingedeckt haben und losgefahren sind.

    Es gibt zwar Straßen, die direkt am Wasser lang führen, aber da man dort alle 200m an einer Ampel steht, sind wir dann doch über den Interstate gefahren. Der sieht zwar nicht so schön aus (im Grunde wie eine deutsche Autobahn, nur mit 3-8 Fahrstreifen für eine Richtung und einem ca 50m breiten Grünstreifen zwischen den beiden Fahrbahnen).

    Auf der Halbinsel wurde es dann etwas schöner. Kleine Straßen, viel Grün. Am Rand schon einige kleine Wasserbassins, in denen Schilf wächst. Kurz vor der Fähre sind wir dann wieder auf Wohnmobile mit Brötchenholjeeps getroffen 🤦‍♂️.

    Fährüberfahrt war unspektakulär. Es gab Wifi, man konnte sich aufs obere Deck setzen und am Tisch spielen. Draußen war es super windig, da musste ich schon aufpassen, dass der neu erworbene Hut nicht sofort wieder wegfliegt.

    Auf Ocracoke selbst war dann nicht viel zu tun. Von der Fähre runter, 10km geradeaus und auf die nächste Fähre warten. Ich habe mich verzweifelt nach einer Tankstelle umgeschaut, weil ich vermutet habe, dass auf einer Insel, auf die alles per Schiff gebracht werden muss, vielleicht halbwegs europäische Benzinpreise zu finden sind. Leider hab ich keine gesehen.

    Dafür verlief die Straße so zwischen den Dünen, dass man auf der gesamten Fahrt NICHTS vom Meer gesehen hat. Stattdessen war die halbe Straße durch den Wind so sandig, dass wir schon befürchtet haben, gleich über ein von einem deutschen Touristen hingelegtes Handtuch zu fahren.

    Die zweite Überfahrt war nur etwa 45 Minuten lang und so unspektakulär, dass wir nicht mal das Auto verlassen haben.

    In Hatteras angekommen standen dann nur noch ca 2 weitere Stunden im Auto an. Nach einem sehr enttäuschenden Abendessstop bei Wendy's (bei zwei Burgern 3 Sachen zu vermasseln ist schon beeindruckend) und einem Platzregenschauer haben wir dann endlich das Hotel erreicht, in dem wir zwei weitere Nächte bleiben sollten.
    Read more

  • Day19

    Out for a boat ride

    August 22, 2015 in the United States

    I head out to Brad and Suzanne's house in Harker's Island. I found out about them because Ryan and Angie couchsurfed there and Phil hosted them in Durham. Then to see how cook couchsurfing is I find out that Brittain from Asheville will be staying there as well. Shortly after I get there we head out on the boat to an island that has wild horses. I didn't get to see any, but it was still very pretty.Read more

  • Day21

    Cape Lookout

    August 24, 2015 in the United States

    We got back from the island and I headed straight over to Cape Lookout to see the lighthouse. This is also the first lighthouse I can remember going to. I got a brief and distant look at wild horses and checked out this island.

  • Day20

    Come to my island

    May 22, 2007 in the United States

    We doen aan een soort van eilandhoppen.
    Voor de kust van Oost Amerika liggen enkele honderden kilometers eilanden. Het zijn een beetje waddeneiland-achtige stroken land, van maximaal een kilometer breed en verschillend van lengte. Sommige eilanden kun je per brug bereiken, andere alleen per boot. Gisteren zaten we nog in Surfcity, nu zijn we verhuisd naar Emerald Isle.
    Het was een relatief korte rit en volgens onze kaart kon dat dwars door een mooi moerasgebied. Maar dat bleek een militair oefenterrein. Dus daar waren wij per ongeluk opgereden en werden dus netjes verzocht om te keren. Dertig mijl verderop nam ik de verkeerde afslag en zaten we opnieuw op dat oefenterrein. Dus mochten we weer omkeren.

    Overigens wordt hier wel duidelijk hoe hard de oorlog in Irak ingrijpt in de samenleving. Blijkbaar komen veel jongens en meisjes van de oorlog terug via deze militaire basis. De weg rondom de basis was werkelijk bezaaid met spandoeken aan hekken en bomen met daarop hartenkreten van ouders en geliefden aan de manschappen die terugkeren uit Irak. Aan de toon van de spandoeken en de enorme aantallen kun je zien dat het er nogal inhakt. Al blijven de Amerikanen sterk verdeeld over de oorlog gezien de vele pro- en anti-Irak-oorlogstickers op auto’s.

    Ermerald Isle is een aangenaam eiland. Met zowaar een fietsenmaker en een fietspad. 1 + 1 = 2 voor een echte Nederlander, dus fiets gehuurd en trappen maar. De fietsenmaker was zeer vereerd dat hij nog eens een fiets verhuurt aan een Nederlander (vervolgens ging hij uitleggen hoe ik Robbie het beste op een kinderstoeltje kon zetten zonder om te vallen). Hij wist wel dat wij zeer goede waterkeringbouwers waren. Op de Amerikaanse TV was een documentaire geweest over de wijze waarop wij dijken bouwen. Dit werd vergeleken met hoe de dijken er in Louisiana hadden uitgezien. Het was hem volslagen duidelijk hoe de ramp in New Orleans had kunnen gebeuren. De dijken in New Orleans waren gebouwd door dronken bouwers voor “the lowest price”

    Emerald Isle staat vol met prachtige strandhuizen.....op de volgende huizen hebben we maar vast een optie genomen:
    Read more

  • Day22

    On the road again

    May 24, 2007 in the United States

    Gisteren lekker gespeeld, gezwommen, gevoetbald en gestoeid op het strand en lekker over het eiland gefietst. Robbie was zo moe van het ochtendje strand dat ze ‘s middags achter op de fiets in slaap viel. Dat was wel een grappig gezicht omdat ze vanwege haar helm een beetje een zwaar hoofd had.

    Vanochtend hebben we eerst uitgebreid op het strand gelegen en gezwommen en zijn rond het middaguur van de camping vertrokken. Bij het inpakken van de auto brak ik een sleutel af van de kofferbakken. Dus een deel van de dag zijn we druk geweest met het zoeken naar een sleutelboer die ons vervangende sleutels kon geven. Die hebben we niet gevonden, maar wel een Camperverkoper die wist hoe het ook los kon. Dus die heeft gezorgd dat alle bakken weer open kunnen.

    In de middag hebben we heerlijk vis gegeten in de haven van Moreheadcity. Grote schotels vis (ik had 12 oesters, blauwvis en verse garnalen met gebakken snijbonen en zoete aardappel, Erica had verse krab-cakes met clamchowder = amerikaanse romige vissoep, en Robbie een groot stuk visfilet met rijst en appelmoes). Robbie heeft gegeten als een bootwerker. Ze wil graag engels leren en wilde zelf haar drinken bestellen (applejuice).

    Tegenover onze parkeerplaats voor de camper zagen we een bord met daarop geschilderd “homemade cheesecake”. Dat konden we niet aan onze neus voorbij laten gaan. Eenmaal binnen bleek het weer zo’n typisch “gezellig” kneuterig zaakje zoals je die hier nog veel hebt. Het waren twee zussen die hun huiskamer hadden verbouwd tot een klein thee-huisje met bij elkaar verzamelde meubeltjes en tuttige snuisterijen. Elke ochtend bakte ze gezamenlijk de heerlijkste soorten cheesecake en ander gebak en verkopen dat aan “de lokalen”. Je krijgt het op een plastic bordje met een enorme aardbei er boven op. Een beker koffie erbij en smullen maar. De Zuster wilde graag weten hoe wij Nederlanders aankeken tegen Bush. En nee, ik moest vooral geen blad voor de mond nemen. Ik heb dus uitgelegd dat wij het niet zo op Bush hebben, zeker sinds hij de oorlog is ingegaan. Ze waren het helemaal met ons eens. Bush was een NONO en zijn vrouw een “wet rag” (natte dweil). En Bush “had no way out in Iraq”.
    Oh ja en ze kende ook nog een Nederlander, die had in het dorp een restaurantje. Ze ging hem gelijk bellen. 5 minuten later stond hij in het zaakje. Hij was 4 jaar geleden naar dit stadje gekomen met zijn vrouw om een restaurant te beginnen. Zijn vrouw is Amerikaanse. Hij had het wel goed naar zijn zin, maar de winters waren wel erg rustig in het gat waar hij woonde. Maar wel lekker dicht bij het strand, de zee en veel mooie natuurgebieden. Zij dochter van 7 spreekt, schrijft en leest nog goed Nederlands, ondanks dat zij al het grootste deel van haar leven in de States woont.

    Uiteindelijk hebben we een groot deel van de taart in een doosje (doggybag) meegenomen. De hoeveelheden waren weer eens enorm. Robbie wilde perse zelf om een doggybag gaan vragen. Dus na een paar keer oefenen: “do you have a doggybag?” is ze zelf naar een van de zusters toegestapt om het te gaan vragen.

    Daarna zijn we verder gereden richting het Noorden en staan nu op een boscamping aan de oever van de Neuse-river. Ik had er nooit van gehoord, maar hij is ongelooflijk groot en breed. Vanaf het strandje aan de oever kun je met moeite de overkant zien.
    Morgen rijden we verder naar het Noorden, zodat we een beetje bijtijds in de richting van Washington zijn, waar we zaterdag onze camper moeten inleveren.
    Read more

  • Day71

    Pre Bermuda Thoughts

    November 30, 2015 in the United States

    I learned long ago not to overthink life. It’s not worth the headache and in the end you’ll be sitting on the dock for an eternity thinking through all the ‘what if’s’. Don’t get me wrong, safety and preparation are absolutely paramount. I believe in safety plans, drills, studying forecasts, and being realistic about sailing capabilities but it comes to a point where you’re either willing or not willing to accept the fact that ‘no, you’re NOT in complete control, mother nature is’. Once you pull up the anchor and point the boat out to sea; it’s you, the boat, and ocean.

    Mike has sailed from St. Thomas to Bermuda (solo) and from Bermuda to Cape Cod. He’s also delivered boats across the gulf stream and experienced gale winds (although the Captain on board called it a baby gale). Mike is a strong sailor and handy engineer. I, I’ve done a lot of my sailing around the protected coast near Boston, MA. I can handle sailing Gaia solo but I am susceptible to light seasickness. I can see how Mike was okay with going out to sea for 4-6 days….. but me…. What was I thinking?

    Well firstly, I’m pragmatic. I don’t think I’m afraid as in terrified, but I am concerned and understanding of the WCSs (Worst Case Scenarios). Mike and I share a respect for nature. We’ve both experienced our share of howling winds that knock you down while hiking Mt. Washington, we’ve both been clipped into the side of a rockface hundreds of feet up from ground. Hiking, sailing, and climbing in particular can be sobering and it’s not a sport to jump into with little more than an afterthought. Strategy, knowledge of your gear, contingency plans, and an awareness of changing landscape are ‘must haves’. This is how I approached the 630 nautical mile sail to Bermuda. Of course I was worried, but I know I’m tough, I trust my captain, and I know I trust my boat. And one last thing, I’m the adventurous type. Leading up to the day prior to departure I’d have sudden ‘realizations’ that I’d be sailing into the ocean blue for 4-6 days and it’s like a firework in my heart. I’d start grinning, my eyes would widen, and I’d shake my head in disbelief that I would actually be able to complete something so……. Rad.

    Here’s to all the fireworks that have gone off in the hearts of my fellow hikers, climbers, and sailors.

    And here’s to a safe passage.
    Read more

  • Day64

    Beaufort, NC II

    November 23, 2015 in the United States

    Went to the Pirate Museum on a rainy day, where the town actually flooded :( We wore our fouls and took a stroll around town in the downpour then made butternut squash soup and steak for dinner. We also roamed the surrounding islands.

You might also know this place by the following names:

Carteret County, مقاطعة كارتيريت, Картърът, কার্টারেট কাউন্টি, Condado de Carteret, Carteret konderria, شهرستان کارترت، کارولینای شمالی, Comté de Carteret, Carteret megye, Contea di Carteret, カータレット郡, Carteret Kūn, Hrabstwo Carteret, کارٹرٹ کاؤنٹی, Comitatul Carteret, Картерет, Округ Картерет, کارٹریٹ کاؤنٹی، شمالی کیرولائنا, Quận Carteret, Condado han Carteret, 加特利縣

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now