United States
Gogebic County

Discover travel destinations of travelers writing a travel journal on FindPenguins.
Add to bucket listRemove from bucket list
Travelers at this place
    • Day 74

      Mercer to Star Lake

      July 20 in the United States ⋅ ☁️ 16 °C

      At Mercer, the Loon Lagoon RV park let us dry out our gear from a very wet night of camping the day before. I’d visited this Loon statue and the same RV park 15 years earlier and it was fun to return.
      Next, we rode on a beautiful park-like bike trail for most of the way from Mercer to Star Lake , Wisconsin. The bike trail was like a park for MILES. We saw lots of sculpture along the way as well. Camping at Star Lake was ‘rustic’ and beautiful.
      Read more

      Traveler  Beautiful, Serene and funky. Are you heading towards Sault St Marie on the Canadian Boarder?

      7/22/23Reply

      Traveler  Really lovely! Looks cool.

      7/22/23Reply

      Traveler  Ha!

      7/22/23Reply
      7 more comments
       
    • Day 12

      This road I'm on (Shelby Lynne)

      July 21, 2022 in the United States ⋅ ☀️ 26 °C

      Vanmorgen vroeg de Blue Velvet met koffers volgeladen en een dot gas gegeven naar het noorden. Ons volgende huisje moet makkelijk te vinden zijn. We gaan 100 kilometer op de weg vanaf Rapid River, dan bij de kruising linksaf, 150 kilometer doorrijden en daar ligt ons volgende huisje. Het ligt 250 kilometer verder, maar ik hoef maar 1 keer linksaf te slaan. Makkelijker kan niet.

      'T 'is dus gas geven tot 90 kilometer per uur en cruisecontrol aan. Tot we zin hebben in koffie of een hapje eten, dan trap ik even op de rem. En de weg gaat nog steeds door heuvelachtig gebied en voortdurend door bossen, bossen en nog eens bossen Naarmate we Bergland naderen wordt het steeds heuvelachtiger. En de weg strekt zich steeds verder voor ons uit. Dat geeft soms ook het rare effect dat de weg in de verte door de hitte lijkt op te lossen. De weg verandert dan in een grote plas water, lijkt het.

      We stoppen even in Marquette. Een sfeervol havenstadje. En met een lekkere muffin-bakker "Babycakes". Marquette is "groot" geworden met ijzererts-handel. In het haventje ligt dan ook een enorm dok voor laden en lossen van erts. Het dok lijkt een soort enorme monsterlijke kerk.

      Na de muffin en de koffie rijden we door. Rustig (nu zowaar 105 kilometer per uur) door bossen, langs meren, langs akkers en de lange weg voor ons.

      Vlak na Marquette stoppen we nog even bij een verzameling rommelige gebouwtjes die zichzelf afficheren met "Da Yoopers Tourist Trap". Ik vind het een goeie naam. Het is een verzameling oude voertuigen en rommel die omgebouwd zijn tot nutteloze gebruiksvoorwerpen: een fiets als sneeuwschuiver, een oude auto tot loveseat, een vrachtwagen tot grasmaaier. De gebouwtjes zijn tacky souvenirswinkeltjes en een winkeltje voor bergstenen. Grappig is dat als de telefoon in de souvenirshop over gaat, de cassiere opneemt met "Hello, the Tourist trap!".

      Rond lunchtijd rijden we langs "Hardwood Steakhouse". Omdat er 40 kilometer voor en 40 kilometer na dit punt geen andere eetgelegenheid meer zit, zetten we onze Blue Thunder daar op de parkeerplaats en lopen naar binnen. Een enorme blank houten blokhut met een zee aan ruimte binnen. Aan één tafel zit een familie van 8 stil te wachten op hun eten. Rest van het restaurant is leeg. Bediening is afwezig. Paar minuutjes later komt de serveerster. Menukaart en bestek wordt uitgedeeld en drinken wordt opgenomen. We bestellen een soepje en een quesedilla. Simpel zou je zeggen....Dan verdwijnt de serveerster en kan het lange wachten beginnen...we horen wel gerommel in de keuken maar er lijkt niet veel uit de keuken te komen. De familie van 8 blijft stil wachten. Na 30 minuten horen we frituur bruisen en lijkt er wat te gebeuren. De familie van 8 krijgt zijn eten, eet er hooguit 10 minuten van en verlaat dan het restaurant. Wij krijgen na 45 munten ons eten. Best lekker, niks mis mee. Erica vraagt om de rekening. Die komt binnen 10 tellen. Erica legt de creditcard bij de bon om af te rekenen en weer is de serveerster nergens te bekennen. We leggen 20 dollar neer en lopen het pand uit. Niemand meer gezien of gehoord.

      We komen rond 3 uur Bergland binnen en rijden per ongeluk ons huisje voorbij. Even keren en we zetten de Big Blue Wagon op het grasveldje naast het huisje. 'T is wel het tegenovergestelde van ons huisje in Rapid River. Dat was modern, fris en net opgeknapt. Dit huisje lijkt meer op "het oude huis van opa en nu hij dood is verhuren we het aan toeristen". Alles is oud, bruin nep-eiken, vergaan en vergeeld (en moet nodig worden opgeknapt). Ook wel weer leuk...maar anders (en veeeeeel goedkoper).

      De buurman links staat zich er op voor militair te zijn geweest getuige de enorme vlaggen met "Marine" en " Army" in zijn voortuin. De andere buurman heeft boven zijn garage een bod hangen met "Assholes Garage". Dus....

      We doen een biertje in het enige cafe (annex eethuis) van het dorp "Bergland Bay Bar". "Bergland" vanwege het dorp, "Bay" omdat er aan het einde van de straat een enorm meer ligt. Van buiten een bruinig pandje met boven de deur een groot neon-sign met de naam er op, van binnen een donker ongezellig hol. En naast dat dit het cafe van het dorp is, staan achter in het eetgedeelte ook nog een pin machine, een biljart en twee wasmachines. Heel gezellig als je lekker zit te eten en je buurman komt zijn wollen sokken met gaten, grote witte onderbroeken en de door-zijn-moeder-gebreide hansopjes even door de wasmachine halen.

      Aan de bar zitten twee stamgasten voorovergebogen naar hun glas te kijken. Ze zeggen niks en zitten daar alsof ze al heel lang niks zeggen. Het lokaal gebrouwen bier smaakt weer prima.

      Op het ouderwetse geëmailleerde fornuis met warmtespiralen in ons bejaardenhuisje pruts ik een Gumbo met worst en rijst in elkaar. Ook lekker.

      Morgen gaan we de bergen in, The Porcupine Mountains.

      Tot morgen.
      Read more

    • Day 14

      I was an eagle (Laura Marling)

      July 23, 2022 in the United States ⋅ ☁️ 26 °C

      De Blue Velvet brengt ons nog één keer naar de Porcupine Mountains. Voor een volgende dag-hike. Iets korter dan gisteren, maar wel veel klimmen. Startend met een flinke klim naar het hoogste punt van de Porcupine Mountain, de Summit Peak. 200 feet (600 meter) boven zeeniveau met een prachtig uitzicht over het hele park. Gelukkig is het nog helder weer. Er zou volgens de weerskanalen storm op komst zijn. We kunnen mijlen ver kijken. En we zijn (weer) de enige, lijkt het, die het park bezoeken. Zelfs op zaterdag is het hier super rustig.

      Dan daalt de trail hard af naar het laaggelegen moerasgebied. We waren gewaarschuwd. Veel muggen......heel veel muggen. Overal muggen. K*t muggen. Erica heeft van de huiseigenaar als voorzorg al een soort van (roze)imker-mutsje meegekregen en we hebben ons helemaal volgespoten met deet. Maar ze blijven in grote hoeveelheden om onze oren zoemen. Gek wordt je ervan.Met name de delen waar geen deet gespoten kan worden zijn erg in trek. Ze vliegen in mijn oren, in m'n ogen en m'n neusgaten. Wapperend met onze handen en om ons heen slaand wanen we ons een weg door de Amerikaanse jungle. Uiteindelijk stop ik zoveel mogelijk gaten vol het papieren zakdoekjes. Dus daar lopen Peppi en Kokki, de een met een roze imkermutsje op, de andere met witte stukken papier bungelend uit zijn gezichtsgaten. En goed op de grond blijven kijken dat je geen felgroene kikkers doodtrapt.

      Na 20 minuten lopen komen we in droog gebied en nemen de muggen af. Mutsje blijft op, papier kan uit de gaten. 10 kilometer later hebben we de eerste ronde volmaakt. Prachtige afwisseling van bos, bergen, rotsen, meertjes en moeras. En we komen slechts 2 mensen tegen, ver van de bewoonde wereld. Een sombere jonge kampeerder met donkere vlekken om zijn ogen voorovergebogen depressief sjokkend naar zijn trekkers-tentje (type: geef hem 'n gun en een school en hij haalt de krant....zo leek het) en een hyper vrolijke visser die stond te genieten van zijn fantastische visstek en de kleine forel die hij zojuist had gevangen ("look....what a beautiful beautiful fish).

      In het hele park is geen enkele horecavoorziening. Mag niet. Natuur is natuur en daar horen geen commerciële activiteiten bij. Ze kunnen wel consequent zijn, die Amerikanen. Dus we moeten het hiken even onderbreken en naar een horecagelegenheid op zoek. "Paul's Restaurant" is één van de weinige eetgelegenheden die we tegen komen, net buiten het park. Binnen in de grote eetzaal is het muisstil. Soort van conferentieruimte met net iets te weinig tafels om het gezellig te maken. Wel een mooi uitzicht op een strand en het meer. We bestellen een broodje, uiteraard met friet en uienringen. Smaakt lang niet gek: bruinbrood met coleslaw en cornedbeef (of zoals wij vroeger thuis zeiden kornètbief. Kregen we af en toe op zaterdag als m'n moeder niet kookte, maar een luxe broodmaaltijd met soep klaar maakte. Met broodjes van de warme bakker Godschalk, kaas van de kaasboer, Russische bramenjam van de markt, een ei en lekker vleeswaren).

      Na de maaltijd zakken we weer af in het park voor onze laatste ronde. 6 kilometer van de weg, door het bos langs de kust via the Cotton en Speakers Cabin, terug het bos in. Weer anders en weer prachtig. Terwijl ik met m'n sokken uit m'n voeten sta te koelen in Lake Superior, vliegt vlak boven ons heeft een enorme eagle (adelaar) statig over. Toch hèt symbool van de States. Toch leuk.

      We sturen Blue Betty voor een kleine omweg naar Wakefield. Een slaperig dorpje met een paar "Soon Trump" posters, een meertje, een rommelige supermarkt en weer een onvervalste General Store. Nu eentje die naast ijs en koffie ook t-shirts verkoopt, een enorme collectie aan cannabisboeken heeft staan (hoe verzorg ik cannabis, hoe bak ik met cannabis, waar is het allemaal goed voor), een groot rek wilde rijst in de aanbieding heeft, eigen gemaakte jam verkoopt, keukenprullaria in overvloed heeft en helemaal achter in de winkel een heuse kerstafdeling al klaar heeft.

      Terwijl we op de porch van de General Store op de rode/wit/blauwe adirondak stoelen ons ijsje en koffie nuttigen, komt in een slakkentempo een mat uitgeslagen rode Chevrolet Camaro voorbijrijden, met op de voorkant de Confedrate Flag. Als de auto recht is ons gezichtsveld komt zien we net boven het portierraampje het hoofdje van een klein vrouwtje met witgrijze krullen (type Sophia Petrillo uit Golden Girls) met in haar mondhoek een sigaret. Wie schieten in de lach.

      Via de randen van Lake Gogebic rijden we terug naar ons dorp, Bergland.

      Naast ons blauwe huisje staat een grote oude high school. In totaal vervallen staat. Op de deur de officiële aankondiging gespijkers dat het pand niet langer geschikt is voor mensen. Kon het niet laten er toch een blik naar binnen te werpen. Op één of ander manier trekken dat soort Abandoned Places me wel. Als was het maar voor een foto.

      Het avondeten schiet er een beetje bij in. Dus met een bak vol crackers, een blik Cambell Soup (Royal Mushroom) en een artisjokdip komen wij de avond door.

      Morgen onze langste rit deze reis. 470 kilometer in 1 dag, dwars door Noord-West Michigan en Noord Wisconsin met als einddoel Madison, waar we weer vier dagen een ruilhuis hebben.

      Tot morgen.
      Read more

    • Day 13

      The Ecchoing Green (Martha Redbone)

      July 22, 2022 in the United States ⋅ ☀️ 23 °C

      Na een moeilijke nacht met veel hitte en veel muggen (en een klein bed, helpt ook niet) toch redelijk vroeg uit de veren.

      General Blue (neef van.....) weer gestart en 30 kilometer noordwaarts naar de kust van Lake Superior gereden, aan de grens met Canada. Daar ligt Porcupine Mountains Wilderness State Park. Het grootste Statepark van Michigan. En het woord "Wilderness" zit er in omdat de natuur hier zijn gang kan gaan, er veel wilde beesten leven (niks van gezien trouwens) en het water hier bij tijden flink kan huishouden.

      Wilderness zijn valt natuurlijk niet altijd mee als er (te) veel bezoek komt. Volgens de Ranger van het park, die ons weer enthousiast vertelt waar we moeten gaan hiken en wat er allemaal leuk is in het park, had COVID het park dan ook geen goed gedaan. Iedereen wilde naar buiten: op naar de parken!! Daardoor had het soms meer geleken op een snelweg dan op een Wilderness. Dus hij was er wel blij mee dat afgelopen 2 jaar iedereen die Porcupine Mountains Wilderness State Park wilde zien het had gezien en dat de benzineprijs zo hoog is dat mensen niet meer ver kunnen reizen. Nu was het extreem rustig. Da's voor ons ook fijn. Het worden al met al flinke hikes die we vandaag gaan doen. Totaal zo'n kleine 20 kilometers. Bergje op, bergje af.

      Maar wel heel mooie kilometers. Kilometers over de ruggen van de oude vulkanen, met uitzicht op Lake of the Clouds (Michigans meest gefotografeerde meer en ik heb er gewoon weer aan meegedaan), langs mooie watervallen (nu natuurlijk niet supergroot met wel idyllisch), maar ook langs oude kopermijnen. Want dat was het oorspronkelijke doel van de Amerikanen om in en op Porcupine Mountain te gaan wonen. Koper delven. Hadden de Indianen al bedacht, maar de wit-mens heeft het daarna helemaal leeggeroofd. Her en der zijn nog sporen van mijnen te vinden. En het water kleurt af en toe behoorlijk rood door de koper die in de grond zit.

      Maar mooi is het en groen....heel veel groen......alles staat vol in het blad.

      En het valt op, het is inderdaad betrekkelijk rustig op de route. Pas tegen de middag komen we al lopend regelmatig medewandelaars tegen. Klein groetje, knikje , how're you doin', is voldoende.

      Dat viel ons deze reis ineens op. Amerikanen in het noorden zijn veel rustiger en minder "opdringerig" dan aan de kusten en in het zuiden. Niet dat Amerikanen vervelend "opdringerig" zijn, maar ze willen je nog wel eens de oren van de kop vragen: waar kom je vandaan, waar reis je heen, wat vind je van dit, wat vind je van dat? En tot nu toe heeft niemand iets aan ons gevraagd. Ze laten ons lekker ons gang gaan en zij gaan hun gang. Beetje de Groningers van Amerika, zeg maar.

      Zelfs mijn prachtige supersnelle Blue Bird doet geen vragen rijzen....behalve....bij de eigenaar van ons huurhuisje. Vanmorgen waren er wat kleine probleempjes (slot en wifi). Die had ik even in een vraag gemaild aan de eigenaresse. Niet wetende dat zij naast het huisje wonen (the asshole garage van gisteren). Dus vanmorgen, vlak voor ons vertrek naar het park komt de eigenaresse in haar donkerblauwe badstoffen badjas met iets te veel pluizen en haken, op blote voeten het grasveld op waggelen om te helpen.

      De man des huizes staat er achter te kijken hoe zijn vrouw dat gaat oplossen. Dik in de 60, bierbuik, korte joggingboek met verfvlekken aan, grijs verwassen t-shirt net over zijn buik heen en bruine veiligheidsschoenen met de veters nog los, zonder sokken: "You got yourself quite a car....mister....and a long ride" (hij zag het Texas-nummerbord op de wagen en veronderstelde dat ik uit Texas was komen rijden). Het slot is weer gerepareerd.

      Tot morgen.
      Read more

    • Day 11

      Fall Time in Northern Michigan

      October 13, 2019 in the United States ⋅ 🌧 0 °C

      Hier auf der upper peninsula von Michigan sieht man den Herbst in allen Farben! 🍁🍃🍂
      Wir waren im Porcupine Mountains Wilderness State Park, wo wir sehr schön durch die bunten Wälder gefahren sind, einen tollen Ausblick auf den Lake of Clouds hatten und gewandert sind. 🥾
      Weiter ging die Fahrt nach Marquette wo wir die Nacht verbringen. Auch hier haben wir eine kurze Wanderung gemacht auf den Sugarloaf Mountain. Hier gibt es eine schöne Aussicht auf den Lake Superior in herbstlichen Farben. 🙂🍂
      Read more

    • Day 23

      Driving the UP

      June 13, 2021 in the United States ⋅ ☀️ 77 °F

      Back on the road today with serious intentions of getting to Michigan.... finally! We really enjoyed the little bit we saw of Wisconsin and hope to be back for more time to visit.
      Heading east, and since we didn't have any visits planned, I did route us with one drive by photo op. This big guy was found in the town of Ironwood, Michigan; just over the state border from Wisconsin. He, Hiawatha, is the largest Indian in the world. He is 52' tall, and weighs 18,000 lbs. All fiberglass, made in 1964. Not clear why, but he is in very good shape. The name Ironwood comes from the fact that a great deal of iron ore came from this region.
      Lost an hour as we crossed into eastern time zone and realized we were hungry... saw a small billboard advertising the Hoop n Holler tavern on Gogebic Lake. It was only a mile off the highway, and the sign did mention lakeside dining! Found a cute, very old, tavern with good 'ole tavern food, all though they were sold out the "sea salted wings" (?), their specialty. Asked what they did for the winter season and they looked at us like we were from out of state ( oh, that's right we are...) and laughed and said that winter was their big season, lots of snowmobiling in this area and many come by during the day. Great looking lake, their little lakes are bigger than our big lakes!
      Finished our day with salad, ramen noodles and a big, windy, rain storm in the Marquette Walmart parking lot! So nice to actually turn my fan off because it is in the 60s right now!
      Read more

      Traveler  how many neighbors?

      6/20/21Reply
       
    • Day 274

      Big Snow HH - Lost Ski Resort

      August 14, 2021 in the United States ⋅ ☀️ 70 °F

      A ski resort stuck in the 1970’s but also a perfect HH stay. They had a bar and restaurant that is the quintessential small town Michigan bar. Tyson had the worst pizza ever and I had the Saturday night delight of Prime Rib.Read more

    You might also know this place by the following names:

    Gogebic County, Гогибик, গোজেবিক কাউন্টি, Condado de Gogebic, Gogebic konderria, شهرستان گوگبیک، میشیگان, Comté de Gogebic, Gogebic megye, Գոգիբիկ շրջան, Contea di Gogebic, ゴギービック郡, Gogebic Comitatus, Gogebic Kūn, Hrabstwo Gogebic, گوگیبک کاؤنٹی, Comitatul Gogebic, Округ Гогибик, Гогібік, گوگیبیک کاؤنٹی، مشی گن, Quận Gogebic, Condado han Gogebic, 戈吉比克縣

    Join us:

    FindPenguins for iOSFindPenguins for Android