Vietnam
Nhân Mỹ

Here you’ll find travel reports about Nhân Mỹ. Discover travel destinations in Vietnam of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

3 travelers at this place:

  • Day1

    Eerste week Aniëlla Hanoi

    June 10, 2017 in Vietnam ⋅ ⛅ 28 °C

    Corné is intussen afgereisd naar Chang Mai. Ik (Aniëlla) verblijf op dat moment in een fijn hostel in Bangkok, tegenover een super mooi flatgebouw (het lijkt wel lego). Gelukkig heb ik wat mensen om me heen, want ik mis Corné. Heel toevallig hebben ze de avond dat ik er ben een Pad Thai workshop. Dat is een van onze favoriete gerechten uit Thailand.

    Na een paar dagen vlieg ik naar Hanoi de hoofdstad van Vietnam, met 7,5 miljoen inwoners. Wat een verschil met Bangkok, vanuit het vliegtuig is de smog te zien en op het vliegveld is het een chaos. Ondanks de chaos, heeft het wel sfeer. Op veel plekken zijn mooie oude Franse panden en tempels te zien. Om eens beter de stad te leren kennen verblijf ik een paar dagen in het centrum. Ik leer de manager van het hostel kennen waar ik verblijf, die zich ergert aan het personeel. De volgende dag sta ik inderdaad versteld van het personeel, of ze liggen te slapen op de tafels of ze zijn aan het karaoke.

    Dan is het zover, ik kan starten bij VCV (vietnamese community volunteering). Ik reis af naar een gebied een half uur van het centrum. De omgeving is modern, overal hoge flats en grote wegen. Vanaf het begin voel ik me welkom bij VCV, Mrs. Hay blijkt net als over de mail ontzettend aardig te zijn. Ik leer op mijn eerste dag negen andere vrijwilligers kennen die lesgeven en een aantal Vietnamezen. Het is een goed concept, we geven les in ruil voor eten en onderdak. De Vietnamezen die voor ons koken zij ook vrijwilligers, in ruil daarvoor krijgen zij gratis les van ons. Ook ontmoet ik Lien uit België, wat een leuke verrassing! We beginnen beide op dezelfde dag. Aan het begin van de avond ga ik mee met Sonia en Jane om een klein groepje kinderen van ongeveer 5 jaar oud les te geven. Het klaslokaal is maar een paar straten verderop. Enkele kinderen zijn lastig bij de les te houden. Later blijkt dat de kinderen 6 dagen in de week naar school gaan en in de avond deze les volgen en soms nog te jong zijn voor deze klas.

    De dag erna is mijn eerste echte les met 11 volwassenen. Het eerste wat ze vragen (en wat daar heel normaal is), ‘do you have a boyfriend?’. Ze zijn ook heel direct, toen ik later een nieuwe vrijwilliger voorstelde, ze zeiden: ‘you are so white’. Ook wilden ze veel over Nederland weten, zoals het fietsen. Het zijn allemaal aardige mensen, met verschillende achtergronden, zoals architectuur, accountancy, diergeneeskunde of rechten. Het niveau Engels is best pittig, dit komt ook omdat ik met Jona les ging geven. Zij geeft al 8 jaar professioneel Engelse les in de Filippijnen, waar iedereen Engels spreekt. Mijn Engels is gelukkig goed genoeg om hen les te geven. De studenten zijn daar namelijk met name voor verbetering van de uitspraak. Ik heb het meteen goed naar mijn zin, Corné zijn vrijwilligerswerk valt helaas tegen. Gelukkig kan Corné ook les komen geven bij vcv en voelt hij zich ook meteen thuis.

    Foto's uit Hanoi, de tweede foto is van de flat waar we op de 5e verdieping woonde. Laatste foto is flat uit Bangkok.
    Read more

  • Day1

    Lesgeven Hanoi

    June 10, 2017 in Vietnam ⋅ ⛅ 28 °C

    Ongeveer 7 lessen geven we per week aan verschillende klassen. We hebben volwassen klassen, kinderklassen met 5-jarigen en klassen met 10-jarigen. Meestal geven we les met een andere vrijwilliger, maar ook regelmatig als koppel. Het lesgeven is erg leuk, we proberen iedere keer weer nieuwe spellen uit met de kinderen. De liedjes ‘Pen pineapple’ en ‘Do you like candy?’ en het gebruiken van flashcards (plaatjes) werken altijd goed. Wat ook goed werkt (en erg leuk is om naar te kijken) is de regie van een spelletje dat ze goed kennen om de beurt over te dragen aan één van de kinderen. Ze gaan helemaal uit hun dak als zij even de ‘teacher’ mogen zijn. De ouders van de kinderen spreken vaak geen goed Engels, maar bedanken ons vaak dat we ze lesgeven.

    Lesgeven aan de kinderen van 10/12 is ook erg leuk want die zijn erg slim. Zo weten ze bijvoorbeeld veel over de klimaatverandering en kunnen ze al toneelstukjes opvoeren in het Engels. Vaak wel met een beetje tegenzin, want voor de klas staan zijn ze geen fan van. Ze waren ook erg geïnteresseerd in ons, heel direct en onthielden bijna alles wat we zeiden (ga je vanavond bier drinken Corné? Dat vind je toch zo lekker?).

    De volwassenen zijn verrassend goed in schrijven en lezen, maar door een slechte uitspraak zijn ze soms verlegen niet altijd verstaanbaar. Vooral de letter ‘s’ op het einde van een woord en de ‘th’ zijn lastig voor Vietnamezen. De lessen bestaan uit ongeveer 3 of 4 delen, een warm up game, waarbij we een woordenspellen doen, zoals ‘stop the bus’. Daarna oefeningen uit een boek voor de uitspraak en gesprekken over een nieuw thema om ook nieuwe woorden te leren.
    Ook voor de volwassenen is het pittig, aangezien zij vaak lange dagen op hun werk maken, 6 dagen per week werken, en dan ook energie moeten opbrengen voor de Engelse les. Uiteindelijk is het wel de moeite waard, want Engels spreken betekent meer kan om te kunnen werken bij een internationaal bedrijf (en daarmee het dubbele verdienen). De sfeer in de les is gelukkig altijd goed en er worden vaak grappen gemaakt. Het voelt voor ons dan ook meer als een taal- en cultuuruitwisseling dan serieus lesgeven.

    Aniëlla probeert buiten de les van de Vietnamezen wel wat Vietnamees te leren, maar het is een moeilijke taal om te leren. Dit komt doordat ze tot wel 6 verschillende tonen kennen binnen 1 klank (dit is nog meer dan bij Mandarijn, waarbij je 4 klanken hebt). Het woordje "ba" kan bijvoorbeeld 3 betekenen, maar ook vader of mamba (slang). Het verschil is voor buitenlanders bijna niet hoorbaar en dus moeilijk te kopiëren. Xin chào zullen veel toeristen proberen te zeggen, omdat het hallo betekent. Vietnamezen kunnen dan raar opkijken want het betekent ook garnalen of zure tofu.

    Het moeilijkste tijdens het lesgeven is het niveauverschil, in 2 uur tijd willen we iedereen aan het woord laten. Sommige durven niet te spreken en andere kunnen vaak meteen een antwoord geven. Toch vinden ze het altijd wel interessant, iedereen houdt de aandacht goed bij de les. We hebben boeiende discussies over bijvoorbeeld het eten van hond. De oude generatie eet dit bij speciale gelegenheden. We leren van hen over het lokale eten. Ook hebben we een les over het schoonheidsideaal. Vietnamezen willen lijken op Amerikanen, vooral blanke huid, lang en blond haar vinden ze mooi. Ze zijn zo gek op een witte huidskleur dat ze er veel voor over hebben. Om niet bruin te worden dragen ze dan ook heel veel kleren, een paraplu en zelfs handschoenen, ook als ze op de scooter zitten (ook bij 40 graden!). Verschillende onderwerpen komen aan bod. Ze vertellen ons dat er in het noorden in de bergen onvoldoende scholen zijn, dat ze in Hanoi met 68 kinderen in één klas zitten en dat de publieke ziekenhuizen overvol zitten, omdat deze van hoge kwaliteit zijn, in vergelijking met de dorpen. Het liefst wonen ze op het platteland zonder luchtvervuiling, maar daar is geen goed werk te vinden. Ze zijn open over de discriminatie, die bijvoorbeeld voorkomt bij transgenders. Over de slechte verhouding met China en de goede verhouding met Japan. Ze vertellen over de corruptie in Vietnam. Als je maar genoeg geld betaald, of familie hebt die werkt bij de overheid, kun je voor de overheid werken. Een diploma kun je voor veel geld kopen. Ook hebben we het over de milieuvervuiling. De riolen zitten verstopt met afval, waardoor in het regenseizoen de straten volledig blank staan. Dit hebben wijzelf ook met eigen ogen gezien. Het liefst zouden ze de corruptie en de milieuvervuiling te lijf gaan, maar dit is niet makkelijk. Desondanks zijn ze trots op Vietnam, dat ontzettende veel moois heeft te bieden. Een van de volwassenen spoorde ons aan om 10 vrienden in Nederland te vertellen hoe geweldig Vietnam is, zodat er meer toeristen, meer uitwisseling en een positiever beeld van het land zal komen. Dus bij dezen aan iedereen die het blog leest: ga naar Vietnam!
    Read more

  • Day1

    Wonen in Hanoi

    June 10, 2017 in Vietnam ⋅ ⛅ 28 °C

    Het leven in Hanoi was relaxed, in de ochtend maakte Duoan, Quang, May Anh of Mrs. Hay stokbrood en fruit voor ons. Niet iedereen kwam daar het bed voor uit, want dan hadden we daarvoor een gezellig avond gehad en waren we laat naar bed gegaan. Tijdens de lunch eten we warm eten en na het lesgeven rond half 9 krijgen we weer warm eten. Onze favoriete gerechten zijn Pho (noedelsoep) en vooral verse spring rolls. Dit zijn een soort loempia’s maar dan niet gefrituurd. Twee maanden lang in een klein appartementje met 12 tot 15 mensen en slapen in harde stapelbedden ging prima. Af en toe was het wel wat druk in huis, maar dan zochten we een cafeetje op, zoals het buscafe waar ze overheerlijke coconut coffee serveerden. Dit was ook een fijne plek om de lessen voor te bereiden. In de buurt zat een bioscoop, waar Corné regelmatig met anderen heen ging en Aniëlla ging met anderen naar ‘the sweaty gym’. Buiten was het gemiddeld 32 graden zonder te bewegen liep het zweet van je lijf. De sweaty gym noemde we zo, omdat het geen airco had. De stad ingaan was ook altijd leuk omdat je dan weer nieuwe cafeetjes (Harry Potter café, social club restaurant met live music, jazz bar, beer garden, beerstreet, dakterras met zwembad), winkeltjes of tempeltjes ontdekt. We hebben daar een keer afgesproken met Bram en een goede vriend van hem. Bram is een oud collega van Aniëlla, leuk om elkaar weer eens te zien aan de andere kant van de wereld. Regelmatig gaan we ook met de andere vrijwilligers de stad in. We bezochten het mausoleum van Ho Chi Minh (ja zijn echte, verbluffend goed gebalsemde lijf) dat al bijna 50 jaar te bezichtigen is in Hanoi. En dat terwijl hij hier zelf fel op tegen was. De oud leider van het land is nog steeds erg populair, overal zie je zijn poster hangen en hij prijkt op alle bankbiljetten. Van de andere vrijwilligers leerden we ook veel, meestal bleven ze 4 tot 8 weken. De meesten waren Amerikaans (Jane, de zussen Nicky en Sammy en hun moeder, Amy, Kris, Tyler, Jennifer, Sarah, Alex en Lisa), ook hadden we een aantal mensen Engeland (Edgar, Hannah, Geoff, Lilly), iemand uit Ierland (Sean), uit Schotland (andere Hannah), uit Singapore (Sonia), uit de Filipijnen (Jona), uit Nieuw-Zeeland (Nick), uit Polen (Aga), uit Oostenrijk (Elisabeth), uit Spanje (Ari) en last but not least Lien uit België. In de avond na het eten speelden we vaak dobble, een reactiespel voor alle leeftijden (Ari won meestal), kaartspellen of scatagories. Bij scatagories moest je zoveel mogelijk woorden bedenken met dezelfde beginletter die binnen een bepaalde categorie passen. Door dit spel hadden we interessante discussies en leerden we ook over elkaars landen. Na wat biertjes gingen we soms nog naar de karaokebar met onze Vietnamese vrijwilligers. De kamer die we dan huurden zag eruit als een kermisattractie: overal lampjes, aan de zijkanten banken en in het midden een grote tafel vol met frisdrank, bier en snacks.

    Naast dat we met onze mede vrijwilligers optrokken spraken we ook wel eens met de studenten af. Een van hen studeerde architectuur en nam ons mee naar zijn universiteit en zijn werk. Hij werkte als interieur ontwerper en liet een modelappartement zien. Het was hartstikke leuk om te zien, hijzelf vond het niet zo bijzonder, maar Corné en ik vinden het leuk om iemands dagelijks leven te zien. Als afsluiting dronken we Chè, een traditioneel drankje met zoete bonen, rijst, gelly en kokosmelk.

    Buiten de les speelden we ook met Bao (5jr), de zoon van Mrs. Hay. Hij riep altijd teacher, teacher, teacher door het huis heen en dan moest hij laten zien wat hij had getekend. Hij was ook gek op de brandweer en keek de hele dag youtube filmpjes over brandweeroefeningen. Daarna ging hij deze aan iedereen uitbeelden. Als je even niet meekeek naar zijn filmpjes, dan riep hij ‘teacher teacher look look’. Hij kon ook ontzettend goed tekenen. In de woonkamer ging hij op een kruk staat tegen de muur om daar de wereldkaart met bijbehorende vlaggen na te tekenen. Hij zei dan tegen iedereen, ‘I’m from Hâ noi’, wees op de wereldkaart, en zei ‘here Hanoi, where you from?’. Hij wist precies waar alles vrijwilligers vandaan kwamen.

    Mrs. Hay was ook erg geïnteresseerd in ons land. Ze heeft een brede interesse ze wilde bijvoorbeeld weten wat we eten, in wat voor huizen we wonen en wat alles kost. Ze heeft vol bewondering naar de huizen op Funda zitten kijken, ze vond onze huizen erg mooi. De huizen in Hanoi bleken duurder te zijn, dan een vergelijkbaar huis in Nederland. Ook heeft ze van ons en Lien wat woordjes geleerd die ze vaak voor de lol gebruikte zoals: ‘ik vind Lien de leukste’, ‘ik vind Lien stom’ en ‘bedankt’.

    In het weekend worden er ook activiteiten georganiseerd voor de vrijwilligers en studenten samen. Meestal trokken wij er in het weekend met zijn tweeën op uit (wij hadden dan namelijk allebei vrij) en bezochten we één van de mooie plekken in Noord Vietnam, maar we zijn bijvoorbeeld een keer eten gaan geven aan daklozen in de stad. Alle vrijwilligers konden achterop de scooter van een student. Met een groep van ongeveer 15 scooters gingen we de stad in. Het verkeer dat er zo chaotisch uitziet, blijkt minder chaotisch te zijn. De Vietnamezen zeggen zelf ook dat er harmonie in zit. Alle scooters en auto’s rijden ongeveer hetzelfde tempo. Om naar de stad te gaan namen we ook vaak een Grab of Uber scooter, dat gaat nou eenmaal sneller dan een auto. De laatste dag namen ze ons mee naar Tram mountain, het was een leuke ontspannen dag en het voelde als een leuke afsluiting van twee maanden vcv.
    Read more

You might also know this place by the following names:

Nhân Mỹ, Nhan My

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now