Mongolia
Mongolia

Curious what backpackers do in Mongolia? Discover travel destinations all over the world of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

64 travelers at this place:

  • Day59

    Mongolia

    May 21, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 19 °C

    We komen net terug van een 9 daagse reis door Mongolie, wat we nu het liefst willen doen is douchen. Op de steppen van Mongolie komt het enige stromende water uit de rivier en niet uit de douchekop. Het maakt eigenlijk helemaal niet uit, want het land en de levenswijze is prachtig en inspirerend!

    We slapen bij de nomadenfamilies. Zij onderhouden zichzelf volledig van hun eigen dieren, zonder stromend water en electriciteit. Niks wordt weggegooid, alles wordt optimaal gebruikt. Ze hebben in de ger een kachel, die de ger verwarmt en waar ze op koken. Als er bomen in de buurt staan koken ze op hout, anders ook geen probleem, dan gebruik je toch gewoon gedroogte poep... Elke nomadenfamilie heeft dieren, de dieren ( yak, schapen, geiten, paarden en soms kamelen ) onderhouden zichzelf van het gras. Overal waar je bent, lopen de dieren dus vrij rond.

    Wij rijden rond in een oude russische jeep, met onze chauffeur en gids. Ze zorgen goed voor ons, de chauffeur zorgt dat we kunnen blijven rijden, hij heeft wel 6 x zijn band geplakt en de gids zorgt voor ons eten en vertaling.

    Ons dieet bestaat uit melkthee, noodles, rijst ( soep ) schapenvlees en soms een wortel of een aardappel ertussen, de boullion wordt getrokken uit alles wat voorhanden is, bijvoorbeeld een geitenhoofd. De wc is in de buitenlucht, je hebt dus elke keer mooi uitzicht als je bezig bent, wij hebben wc papier meegenomen, wat wij vervolgens verbranden om niet achter te laten, maar wat de mongolen gebruiken als wc papier blijft voor ons een mysterie... we hebben het wel voorzichtig aan onze gids gevraagd, die moest hard lachen en gaf uit eindelijk het antwoord ' other things '. Als jullie hier een verbeelding bij hebben, dan horen we het graag :-)

    Ondanks dat er geen luxe is het wel een super luxe trip, we hoeven nergens aan te denken we kunnen dus genieten van het landschap en de dieren. De dieren zijn eigenlijk allemaal half wild, dus niet te vergelijken met de geiten op de kinderboerderij of een manage paard. We zitten in totaal 3 dagen op een paard en komen op plekjes waar de auto's niet kunnen komen, het landschap en het weer is divers en verbaasd ons elke keer weer. Sab waagt zich nog aan een galopje over de mongoolse steppen en Vir zijn paard doet vrolijk mee, wie had gedacht dat Vir als ervaren ruiter deze trip zou afsluiten. Nu op naar Zuid Korea!
    Read more

  • Day28

    Van stad naar helemaal niets

    September 12, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 17 °C

    En daar gaan we onze eerste grens over - over land. Eerst Rusland uit. Dan Mongolie in. Alle tassen moeten tot twee maal toe de bus uit. Een dansende Mongoolse hond ruikt aan onze tas op zoek naar drugs. Mongoolse douanebeambten zijn een stuk gezelliger dan de Russische. Ze lachen zelfs. Het vingerafdrukkopieerapparaat werkt niet zo goed, onze vingers worden stevig tegen het glas gedrukt door de man achter het loket.

    En daar rijden we Mongolie in! Het land was ongeveer 800 jaar geleden het grootste wereldrijk tot zover in de geschiedenis onder leiding van de legendarische Chinggis Kaan. Nu al adembenemende landschappen. Door het gebonk van de bus, de lange rit, worden we onverbiddelijk gegrepen door de slaap. Dag landschap.

    Ulaan Bataar (UB) is de hoofdstad van Mongolie en er wonen 1,3 miljoen mensen. Dat is terug te zien in de 1,3 auto's die zich een weg persen door de stad. Na lang wachten mogen voetgangers eindelijk oversteken en zelfs dan schieten auto's alle kanten langs je.

    In UB heerst onder de toeristen de tourkoorts. "Welke tour ga jij doen?" "Ik ga voor de Gobi en paardrijden in centraal Mongolie." "Het is niet mogelijk om hier zelfstandig te reizen, zo weinig infrastrucuur." "Niet te betalen die tours!" Ook wij zijn snel gegrepen.
    En zo vinden we onszelf drie dagen lang terug in UB - wachtend op Duitse medetourgangers die niet op komen dagen, mailtjes uitsturend naar tourorganisators (aansluiten bij anderen maakt het goedkoper), pratend met andere reizigers, en verlangend naar die stad uit gaan.

    Dag vier is het zover. Beladen met kilo's aardappels, wortels, uien, sigaretten en verzorgingsproducten om weg te geven aan de ger families waar we gaan slapen, stappen we de minivan in naar Bat-Ulzii. Geen tour maar met openbaar vervoer. Die vans zitten iets voller dan de gemiddelde tourvan. Gelukkig zit hij naar een uur vol genoeg en kunnen we vertrekken. Tien minuten later komen er nog twee autobanden bij. En ja hoor drie jongens lukt ook nog wel. Nee hoor, vijf dozen geen probleem. Op het hoogtepunt tellen we 34 mensen in de kleine bus.

    Pijnboompitten pellen en eten is goed tijdverdrijf voor onderweg. Jandaan zit heerlijk ingeklemd tussen een alcoholistenechtpaar dat tegen hem aangekruld ligt te slapen.
    Wat me opvalt is de bijna totale afwezigheid van hekken in t landschap. Overal lopen beesten - paarden, geiten, koeien en en een paar varkens - en ze kunnen gaan waar ze willen. Als ze op de weg lopen stuift de bus luid toeterend op ze af.

    We verheugen ons op rond etenstijd aankomen, met de familie van de horseman waar we vier dagen mee gaan rondtrekken te eten, en te ervaren hoe het is om met zo'n familie in een ruimte te slapen.

    Om 1 uur 's nachts komen we aan na een finale die zich laat beschrijven als een opgepropte achtbaansrit over rotsen en zand.
    De beloning is een hemel vol met sterren van horizon tot horizon. En onze horseman Mongole die ons in een volgend busje zet. Om drie uur 's nachts eten we een welkomstmaal in de tent van de familie. Marleen heeft wel iets moeite met de lauwe yakmelk en pastasoep met aardappel, maar gelukkig wil Jandaan wel helpen met de kommen legen. We vragen ons af in welk bed wij moeten slapen. Op de grond ligt een klein meisje. Aan de overkant ligt de vermoedelijke moeder. En wij zitten voor het bed van het echtpaar. Verder geen bed te bekennen. Het antwoord komt snel. "Come I bring you to your ger".

    En nu zitten we hier. Dit stukje schrijvend op een matje voor onze ger. Het uitzicht bestaat uit met gras begroeide heuvels, een paar paarden, een kudde geiten die langs trekt, net gemolken yaks die aan de overkant van de rivier grazen op een heuvel en een paar witte ronde tenten. Blauwe hemel, wat roofvogels. Een Mongoolse ruiter drijft te paard vier paarden voor zich uit. Het geluid van water en wind. Wat lekker toch dat niets.
    Read more

  • Day38

    De tour wacht op niemand! (Part I)

    September 22, 2015 in Mongolia ⋅ ⛅ 1 °C

    De flipperkast en de duur van onze reis naar Moncho heeft erin gehakt. De eerste dag is een dag van stilstaan en bijkomen. Stilstaan gebeurt met een niet te controleren kracht. Je kan er niet aan ontsnappen. Schitterend landschap, een kudde van 300 geiten, wat paarden, nieuwsgierige honden en een totaal gebrek aan communicatiemogelijkheden met Moncho. Al deze elementen zorgen ervoor dat in het nu zijn met alles wat je meedraagt direct plaatsvindt.

    Tot nu toe waren we enkel Ulanbataar gewend als Mongolie. De stad die de helft van haar inwoners telt. En nu is die indruk 180 graden gedraaid. Met de seconde voelen we ons meer thuis in deze harmonie van natuur. Waar de Mongool en wij ook een plek hebben om die harmonie te bewaren. Wat ons sowieso direct opvalt is hoe hard het leven op het platteland is. Als de zon schijnt dan vreten de zonnestralen diep in je huid. Als het waait is het zo ijzig dat je direct al je beschikbare lagen zoekt en aantrekt. Temperatuurverschillen van overdag 20 graden en 's nachts onder het vriespunt is standaard. Dit al meemaken op de eerste dag verklaart direct de verweerde koppen van de familie van Moncho.

    De tijd is relatief en niet in het bewustzijn. De zon glijdt gemoedelijk in een mooie boog van oost naar west. Als de zon eenmaal onder is dan volgt een duidelijke activiteit van het leven buiten: 'Hout halen en zo snel mogelijk in je oven laden en aansteken.' Binnen een fractie ben je koud tot op het bot en is de nacht meer overleven dan bijkomen. De ger is het huis van het nomadisch bestaan van de mongolen. Elke ger heeft zijn eigen indeling en versiering. Toch zijn er, al lerende onderweg, standaarden te bespeuren. Allereerst al het hout is Oranje. Elke ger heeft een buddha altaar. Een minikeuken aan de rechterzijde. Alles is zo lean mogelijk ingericht. Het is de groeimarkt van IKEA zou je kunnen bedenken. De ger is rond en centraal in het midden staat de houtgestookte oven. De radius betreft ongeveer voor de familieger, de mainger, 4 a 5 meter. De hoogte is maximaal 2,5 meter en dan loopt het schuin af naar de buitenste ring tot ongeveer 1,20 meter. Het ziet er uit met een beetje fantasie als een tefal 10 liter pan zonder handvatten. In die meters moet dus alles gebeuren. Van slapen tot koken. Van tv kijken tot yakwodka produceren. Van de baby verschonen tot touristen verzorgen.

    Moncho is onze gids. Zijn naam betekent platte neus. Hij kijkt wat guitig uit zijn diepdonkerbruine ogen. Hij is blij, nieuwsgierig en een beetje stout. Morgen gaan we op pad. Moncho komt ons uitleggen wanneer we gaan. Met geduld. Handen en voeten. En wat hulp van een gids van een andere groep die is gearriveerd weten we onze vertrektijd. 11.00 uur. Dan gaat het beginnen. Samen op een paard. Met een niet engelstalige gids op pad over de mongoolse hoogvlakte. We hebben er zin in. Eerst nog de nacht. De kou trotseren. Als mummies ingepakt in onze slaapzak dooft het vuur langzaam en neemt de nacht het over.

    'Goodmorning,' een olijke Moncho brengt ons ontbijt. 'Twenty minutes,' gevolgd door een grote glimlach. Dat is ongeveer het Engels vocabulaire dat we kunnen gaan verwachten de komende tijd. De nacht was waanzinnig koud. De volgende nacht moeten we maar met volledige bepakking de slaapzak inkruipen. En dat zonder douche voor een dag of zes. Wat een vooruitzicht. Terug naar de natuur is langzaam een nieuwe geur-identiteit opbouwen.

    Eenmaal genesteld op ons zadel schrijden we langzaam en bijna geruisloos door een waanzinnig landschap. We rijden in een soort karavaan. Achter elkaar. In stilte. Alleen en toch samen. Glooiende vergezichten en uitgestrekte groene velden is voor vandaag ons bewegend decor. We worden gevolgd door een hond. Die bij navraag bij Moncho niet bij ons hoort. We passeren wat gers, yak-, paarden- en geitenkuddes. Boven ons circuleren de koningen van de lucht. Op de thermiek bewegen de roofvogels met flinke spanwijdte zeer gecontroleerd door het luchtruim. Ons doel voor de dag is het bereiken van de grens van ander landschap. Eigenlijk stappen we vandaag van het ene schilderij in het andere schilderij. Zachtjes. Berustend. En telkens gevolgd door de hoeven die voornamelijk de decibellen produceren die ons bewust maken dat geluid vandaag onze metgezel is. Moncho roept af en toe 'Are you good?' Die wij steevast beantwoorden met: 'Yes, we are good!' Langzaam doorbreken we de ruis in communicatie en verbinden we intuïtiever met elkaar. Taal blokkeert eigenlijk 'echt' contact. Alleen dit is al gaaf om langzaam te gaan voelen om ons bewuster van te worden. Wat daarbij helpt is een ijsbreker tijdens de lunch. Doordat we onze eigen lunch moesten faciliteren hadden we 24 gekookte eieren bij ons. Die we ook konden delen met Mocho. Aangezien landbouw lastig is in dit grillige droge landklimaat zijn eieren schaars. Waardoor Moncho niet hoefde na te denken om deze aanreiking gretig aan te nemen. Mijn opa had vroeger een truc om je ei te pellen. Je pakt een gekookt ei in je rechterhand en met overgave en zonder enige vorm van aarzeling breek je het op je voorhoofd. Soms werd het voorhoofd van de schooiende hond ook gebruikt als eibreker. Dit uiteraard tot grote hilariteit bij de aanwezige gasten. Uiteraard was deze truc bijzonder geslaagd bij Moncho. Schuddebuikend kon hij zijn lachen niet onderdrukken. Mijn opa's truc was de eisbreker en het begin van een koosnaam: 'Oendoek, ei in het Mongools.' Uiteraard kon Moncho niet achterblijven en brak weliswaar in twee keer ook een ei op zijn hoofd. Gevolgd door een lachorkest van twee Hollanders en een Mongool. Na de lunch sprak Moncho wederom 'twenty minutes, we go!' Gevolgd door te gaan liggen onder een boom voor wat schaduw en een rots als kussen. Moncho bestrijdt de dinnerdip door te tukken. Ons restte niets anders dan wachten tot de tijd weer rijp was om onze stappen te vervolgen.

    Na de dipbestrijding voltrok onze reis. Langzaam verandert het landschap om ons heen naar moeilijkere ondergrond. Het gebruik van paarden als vervoersmiddel wordt hiermee duidelijk. Het pad is directer en gaat frequenter op en neer. Met een langzaam dalende zon bereiken we onze eerste overnachtingsplek. Eerst nog de paarden ontladen en ze voorzien van lekker voedzaam gras en onze billen kunnen gaan genieten van wat welverdiende rust. Gebruikelijk bij het betreden van een ger is dat de yakmelk en koekjes binnen 10 seconden worden voorgeschoteld. Zo ook nu. Binnen een mum van tijd worden we volgepropt met zuivel en snacks gevolgd door stilte en elkaar onderzoeken. Na een minuut of vijf pakt een moeder haar baby ontbloot haar borst en voorziet haar kind van energie. Dit gebeurt met zo'n vanzelfsprekendheid die ik in Nederland niet herken. Daarin is kuisheid toch voornamelijk het adagium. Het leven buiten is onbeschrijflijk fascinerend. Het weer is buitengewoon grillig en zwaar te verduren voor onze fijne westerse huid. Scheiten doe je buiten. Op een gat met wat planken. De ruimte tussen planken is maximaal 20 centimeter. Het is primitiever dan de Russen het faciliteerde. Broek naar beneden, hurken maar en stort je shit in het donker. Dit kan gebeuren onder een waanzinnige sterrenhemel en wat nieuwsgierige yaks. Het leven stopt tussen half tien en tien. Je beweegt mee met het ritme van de zon. Dit betekent dat wij nu goed voorbereid volledig ingepakt rond tien uur ons licht laten doven.

    Dag twee brengt ons naar de Eight lakes. Dit is een avontuurlijke tocht waarbij we een berg op onze paarden moeten trotseren. Je merkt aan de paarden dat ze voet voor voet zeer bedachtzaam hun weg zoeken tussen de rotsen, boomwortels en flink stijgende en dalende ondergronden. Paarden zijn van nature vluchtdieren en dat betekent dat het paard elk moment kan schrikken en er vandoor kan schieten. Bij het bestijgen van de berg roept Moncho ineens: 'Quick, quick!' Snel wordt duidelijk waarom. Er treedt een groep vol bepakte yaks ons tegemoet. De potigheid en oerkracht straalt van de beesten af. Er komt geweld op ons af en Moncho is er niet helemaal gerust op hoe zijn paarden gaan reageren. Marleen en ik kijken gefascineerd en gebiologeerd naar de omtrekkende bewegingen van de yaks. Het zijn namelijk enorme bange poeperds. Met opengesperde en met een schichtige blik in de ogen passeren deze oerbeesten ons de smalle steile helling. Het is alsof een passage uit the lord of the rings ons onderdeel van dit moment maakt. Wat een fantastische ervaring en natuurlijk hebben onze paarden zich keurig staande gehouden in dit onberekenbare moment van kruisen.
    Read more

  • Day46

    Ons kantoor

    September 30, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 5 °C

    Van vrijheid en elke dag anders, zijn we aanbeland in iets dat aanvoelt als een duidelijk ritme. Het kantoorgevoel van thuis maar dan haar 'Mongoolse gestrande toeristen' variant.

    Elke dag worden we rond negen a tien wakker in onze ruime kamer met Chinese lampen die pogen te doen voorkomen alsof ze uit Frankrijk komen. Het behang met goud-beige banen en de glimmende, met tulpen versierde, gordijnen ondersteunen deze sfeer.

    Omdat de Mongoolse huiskeeper op een tafel buitenshuis danst - haar bazen van het hoofdkantoor van ons guesthouse hebben haar niet in de gaten - lopen we elke dag na het aankleden 100 meter naar het hoofdgebouw om daar wel gevoederd te worden.

    Vier trappen omlaag. Erg langzaam om met het bot in Jandaan zijn kont rekening te houden. Schuin de speelplaats over, langs de wolkenkrabber waar ze 24/7 aan het bouwen zijn. De deur in op verdieping twee. Uit properheidsoverwegingen moeten de schoenen elke keer weer uit. Een flinke klus voor de patiënt met de grote bergschoenen die vastzaten in de stijgbeugel van het paard.

    We lopen naar de bank en gaan daar zitten tussen de andere reizigers. Per dag lijken het er minder te worden zo aan de rand van het seizoen. Vervolgens krijgen we onze in de pan gebakken boterham omwikkeld met een omelet. Dit hoofdgerecht wordt aangevuld met koekjes en boterhammen met jam.

    Vervolgens is het tijd om aan de staf te vragen om een taxi te bellen om ons naar het Intermed ziekenhuis te laten rijden. Steevast wordt ons verteld welke kleur de taxi heeft en hoeveel minuten we moeten wachten.

    Dan begint het grote onderhandelspel met de taxichauffeur. Soms gaat de meter aan en soms spreken we een prijs af. Voor ruim twee dollar lukt het wel daar te komen. Het is elke keer weer een avontuur om te zien welke route de taxi neemt en hoe vast het verkeer staat.

    In het ziekenhuis aangekomen lopen we meteen door naar boven. JD zijn fysio sluit zijn kont aan op het gloednieuwe radiation apparaat van Duitse makelij. Sinds gister gevolgd door tien minuten ultrasound behandeling. Erna kunnen we kiezen of we langs het Oostenrijkse stelletje lopen dat om dezelfde reden in het ziekenhuis vertoeft (zij slapen er wel) (bij hen is het meisje het paardenslachtoffer dat niet meteen los kwam van de beugel na de val), of meteen doorgaan naar de luxe Westerse koffiebar. Jandaan bestelt een dubbele espresso, of twee, en Marleen heeft sinds kort de warme chocolademelk ontdekt.

    Een optie in het programma is om daarna even te overleggen met de insurance manager van het ziekenhuis over de papieren rompslomp-de-verzekering-heeft-rapporten-nodig-om-uit-te-keren. Of we laten een taxi bellen om weer terug te keren in ons Ulaanbatarse huis.

    De rest van de dag bestaat uit veel rusten voor Jandaan. Een klein blokje om. Het weer bewonderen. Soepen en pasta's koken door Marleen. NPO gemist kijken. En doorligplekken voorkomen door Jandaan.
    Inmiddels gaat het wel al steeds beter en neemt de pijn af. Gelukkig.

    Langzaam leren we ook in ons ritme. Komt toch die consultant in ons boven.

    De eerste dag in het ziekenhuis maakten we de cruciale fout om daar al om tien uur te zijn. Wat duurt de dag dan nog lang als je om half een terug bent in je kamer en een beetje in en rond bed hangt!
    Ook hebben we ontdekt dat de tv in de dorm naast ons een HBO kanaal heeft met Engelstalige films, en hoe we het ding in de juiste instelling krijgen.
    En tot slot niet te vergeten, de halve liter Americano in het ziekenhuis is niet het goede ouwe Haagse bakje van thuis. Niet meer bestellen dus.

    Jullie horen het. Een groot spektakel.

    Hoe is het bij jullie op kantoor? Liefs van ons beide!
    Read more

  • Day51

    Een nieuw begin

    October 5, 2015 in Mongolia ⋅ ☀️ 19 °C

    Het is vandaag de laatste dag dat ik het ziekenhuis van binnen zal zien. De therapie loopt af. Nog 1 keer en dan is er weer een nieuw begin. Er is nooit een einde enkel een nieuw begin. Uitgezonderd door de dood. Waar je ook van mening over kunt verschillen. Tegenwoordig lopen we naar het ziekenhuis. Mijn kont vertoeft zich in steeds betere conditie en de stappen beschrijven vooruitgang. De wandeling is niet plezierig. De uitstoot van uitlaatgassen verkorten onze levensduur waarschijnlijk met 1 maand per 10 meter. Buiten is buiten. Dat is dus goed. En de stuwende kracht om in beweging te komen is te hevig. De verkorte levensduur is een aangename consequentie voor zonlicht op onze wangen.

    De afgelopen twee weken hebben ons stevig in stilstand gedrukt. Vandaag is dus mijn laatste behandeling in het Intermed Hospital. Ons kantoor begint daarmee lanzaam te verschuiven. Geduldig opent een deur zich voor ons waardoor we stap voor stap weer activiteiten kunnen ondernemen. Veranderingen worden pas zichtbaar als je tijd hebt om die waar te nemen. In mijn beleving is de tijd in het regime der Nederlanden vaak moeizamer om beet te pakken. Het circus draait immers op volle toeren en de tour wacht op niemand. Zeker niet op tijd. Stilstaan. Het adagium van 'tijd is geld' verzegeld met oeroude, over na te denken, achterhaalde calvinistische waarden maken stilstaan een equivalent voor zwak. Dit is een gedachte die zomaar zonder dat ik dat kies voorbij komt vliegen. Zo volgen over diezelfde dam nog veel meer spinsels. Blijkbaar zit dit in mijn hoofd en er is nu ruimte om in de donkere kamers van de hersenen losgelaten te worden. Tegelijkertijd geeft het me ook richting om te doen en onderzoeken wat me drijft: schrijven. Ik lig op de behandeltafel. Met een halve blote kont en een koud apparaat dat golven mijn achterwerk instuurt. Voor versnelde progressie. Zachtjes worden mijn billen gemasseerd door een lief meisje dat elke keer blijmoedig start met de verkeerde behandeling. Grote witte billen met haar, zal ik maar eerlijk bekennen, brengen mij vermoedelijk ook wat aan het wankelen. Met de golven voor herstel wordt mijn brein ook geactiveerd met gedachten, overpeinzingen, ideeën en meer van dat soort spinsels. Langzaam stijg ik op van de tafel en beland ik in mijn brein. En zo vliegen in een relatief kort tijdsbestek allerlij thema's voorbij die ik graag zou willen uitpluizen, uitdenken en willen framen.

    'De veranderaar is niet gebaat bij verandering: De veranderaar is het infuus voor de huidige status quo;
    Hoogopgeleiden die dierlijk voor zichzelf kiezen (waarom hoogopgeleiden net zo goed apen zijn);
    De burger is als een kind, geef het een snoepje en het is even zoet.
    Democratie is als een verveelde, onverzorgde, obestitas burger uit de middenklasse. Ze barst uit haar voegen dus koopt ze ruimere kleding.
    Waarom Europa met haar calivinistische arbeidsethos zichzelf een blinddoek aanmeet voor verandering.
    De politiek bestaat uit de gratie om vooral bestaande rechten te verdedigen en niet bij het zoeken naar een nieuw moreel speelveld dat duiding creëert voor welk pad te volgen voor de toekomst.'

    Blijkbaar zit er meer politiek in mijn vezels dan dat ik had vermoed.
    Dagdromend word ik weer wakker.
    De therapie voor mijn achterste doezelt me elke keer weer zachtjes in slaap.
    'His ass is sweaty,'
    'Yesterday it was more.'
    Marleen en dokter Bolor kunnen er om lachen en zijn direct verbonden door mijn witte billen. Duidelijk geen heiligbeentjes.

    Zo dwalen mijn gedachten af naar wat Mongolie heeft gebracht. Welke herinneringen in mijn netvlies zijn gebrand. Eindeloos uitgestrekte hoogvlakten beschilderd met hemelse witte gers. Dieren die in balans leven met een woeste natuur. Alcoholisme als nationaal probleem. De ergste luchtvervuiling die ik tot nu toe heb meegemaakt. Vermakelijke gesprekken met dokter Bolor. Een appartement dat langzaam verandert in een vuilnisbelt. Dansen op een Mongoolse bruiloft benevelt door teveel Wodka. Geiten die door de lucht vliegen als pakketten sorteren bij TNT. Het geslis van articulerende Mongolen. De lelijke schoonheid van Ulanbataar. Yakken die volbepakt ons voorbij schrijden. Verkeerspolitie om de ijzerfile enigszins in goede banen te leiden. Kinderen die met onze ballonnen, restant verjaardag, de blits maken op het schoolplein. Onbegrensde gastvrijheid op 't platteland. Mongoolse masculiniteit op een hengst; een filmster die in vertraging de set op komt galopperen. Afscheid van Moncho gehuld in melancholie en tranen. Sneeuw op Marleen d'r verjaardag en minutenlang staren uit ons raam naar die witte dalende lieve watjes. Workshop aanvragen bij de insurance manager van het ziekenhuis; Hoe krijg ik snel mijn geld van mijn verzekeringsmaatschappij.

    Een luidde piep verstoort mijn reflectie. De therapie is voorbij. Mijn kont wordt met papier schoongeveegd en voorzichtig maar competent wordt mijn boxer weer omhoog geschoven. Dit was de laatste keer. Ik voel me zelfs een beetje ontgoocheld. Het kantoor brengt ook rust. Een ritme. Dit was elke dag een leuk onderhoudend uitje. Langzaam kleed ik mezelf weer aan en rest onvermijdelijk het nemen van afscheid. Samen gaan we op de foto. Beiden rommelen we wat aan ons haar. Dokter Bolor vindt het wel vermakelijk en voorziet zichzelf nog van een nieuwe laag lippenstift. De foto is naar welbevinden en goedkeuring vrijgegeven. We wisselen elkaar een glimlach, wat ditjes en datjes toe. Zoals dat gaat bij afscheid.
    'Hello'
    'One cheesecake and one double espresso please?'
    In stilte zitten we in de koffiebar.
    Peuzelen gestaag de cake tot een einde.
    Stappen uit het ziekenhuis en wachten voor een stoplicht.
    'Ik heb zoveel zin in China'
    'Ik ook'
    Het licht springt op groen en onze stappen zetten richting een nieuw begin.
    Read more

  • Day9

    Orkhon Vally

    June 11, 2017 in Mongolia ⋅ ⛅ 12 °C

    Onze bestuurder George geeft ons allebei een fles water en gebaart dat we achter de voor ons onbekende bijrijder aan moeten lopen. Hij verruilde net zijn blauwe jas voor een lange rode en een rood/geel mutsje. Een monnik, bedenk ik me nu.
    We lopen achter hem aan het bos in, niet wetend waar we heen gaan. De enige persoon die Engels sprak is met onze reisgenoot een paar dagen paardrijden. Het is hier prachtig. Alles is groen, er staan veel bloemen in bloei en overal hoor ik vogels en zoemende insecten. We lopen bergopwaarts over boomstronken en uitstekende boomwortels en het wordt langzaam steeds modderiger. Ik vind het knap dat de monnik er zo de pas in heeft, gezien zijn leeftijd. Al is hij misschien veel jonger dan hij eruitziet, zoals zoveel van de nomaden hier. Hij zweet behoorlijk en wij krijgen het ook heet. Hij moet steeds vaker even rusten.

    We klimmen verder en de grond is nu bezaaid met dennennaalden. Ik loop vlak achter de monnik en af en toe laat hij een scheetje.
    Bovenop de berg staat een grote shrine gemaakt van heel veel takken en versierd met blauwe linten. De monnik bid, loopt eromheen en strooit een soort zaadjes over de takken heen. We lopen nu verder bergafwaarts, dieper het bos in. We hebben al zeker 1.5 uur gelopen als we op een open plek aankomen. Er staan gebedsmolens waar de monnik langsloopt terwijl hij ze draait en er staat een ger waarin hij verdwijnt. We lezen op een bord dat we bij het boeddhistische Thuvkun klooster zijn. Een plek voor meditatie en bezinning. Het klooster en het gebied eromheen zijn beschermd.

    De monnik wenkt ons naar binnen en we krijgen van het jonge gezinnetje dat er woont een kommetje hete melkthee en een chocolaatje. Dan klimmen we buiten de trap op naar het klooster. De monnik verdwijnt in een gebedshuis en wij klimmen op een rots die uitkijkt over de prachtige vallei. Als de monnik terug is klimmen we met hem langs een blauw lint omhoog de rotspartij op. Het is een route naar boven langs kleine meditatiegrotten en het wordt steeds stijler en moeilijker. Met een 60-jarige voor ons en een gezin met twee kleine kinderen achter ons kunnen we natuurlijk niet achterblijven dus klimmen we door. Het is de route die 'de magische monnik' ooit afgelegd zou hebben, waarna hij naar beneden sprong en vloog.
    Het volgende stuk is een paar meter recht omhoog. Ik durf eigenlijk niet. Als ik naar beneden kijk en me realiseer dat Jens ook kan vallen vind ik het nog enger. Als we boven staan klimt er een man achter ons aan met zijn drie-jarige zoontje om zijn nek. Als het jongetje los zou laten stort hij te pletter. Dood eng.

    Dan staat er een bordje dat vrouwen niet meer verder mogen. Jens klimt door met de monnik en de mannen bidden bovenop de top. Ik zit in het zonnetje en geniet van het uitzicht.

    Reizen is overgave. En het is het waard.
    Read more

  • Day12

    White Lake en de terugweg

    June 14, 2017 in Mongolia ⋅ 🌬 24 °C

    Nash is terug van haar vier dagen paardrijden en we vertrekken richting de hotsprings. Ik dacht dat we de ergste autorit wel hadden gehad, but I was wrong.. Het autorijden hier is slopend. We zitten in een touristenkamp, met douche en echte wc's. Wat een luxe! Er zijn hotsprings die gevuld zijn met heet zwavelwater uit de bergen. Overdag zitten er grote steekvliegen dus houden we het zo'n 10 minuten vol, maar na zonsondergang is het heerlijk.
    Als we 's ochtends onze ger open zetten, zien we alleen maar bergen, bos en paarden.

    We zouden twee dagen naar The White Lake gaan, maar hebben onze guide ervan overtuigd om na 1 nacht al weg te gaan. 1 maand in het jaar stikt het hier van de vliegen die eruitzien en klinken als muggen. Je kan je niet voorstellen hoeveel het er waren! Ze blijven ook maar tegen je mond, je neus, oren en ogen aanvliegen. Het zag overal zwart, ook op en in de gers. Het geluid was bizar. Alsof je in een bijenkort stond.
    Na een miserabele middag, en ijskoude nacht, overtuigen we onze guide ervan om vandaag al te vertrekken. Nash is met een andere groep meegegaan om nog vijf dagen extra te reizen in het noorden. Wij zijn een 9000 jaar oude vulkaankrater gaan bezichtigen en toen doorgereden. We kwamen om 21:00 uur aan in de semi-gobi, voor onze laatste nacht en Mongoolse bbq!

    Onze bestuurder George zette een enorme pan op de kachel (aangemaakt met gedroogde kamelenpoep), waar grote stukken schaap en winterpeen in gingen, hele aardappels en hete kolen. Dat stooft dan een uur en was erg lekker.
    George en Oggie hadden een fles wodka gehaald en wij hadden ook een kleine cadeautjes voor hen.

    Op onze laatste dag hebben we vooral gereden. We stopten in Hustai National Parc, waar we de enige wilde paarden die er nog zijn op de wereld gezien: Het przewalski paard.

    We zijn inmiddels terug in Ulaanbaatar en al drie dagen aan het bijkomen van de reis. Vermoeiend, pittig, uitdagend, mooi en leuk :)
    Read more

  • Day95

    Einblicke in das Local Leben

    May 18, 2018 in Mongolia

    Leicht verkatert holten wir Genji in Ulaanbaatar ab und fuhren mit Ihr 200km in Richtung Osten zu ihrer Familie.

    Abends angekommen wurde uns Die Familie vorgestellt & das Haus gezeigt.
    Nach einem Abendessen und einem Kartenspiel ging es ins Bett, um am Nächsten Morgen
    Fit für die bevorstehende Arbeit zu sein.

    Nach dem Frühstück gab es die Aufgabe - ein Weg aus Holzscheiben sollten her…
    Wir bekamen Schaufel & Spaten und fingen an den Weg auszuheben.
    Die Holzscheiben wurden uns von einem noch leicht angetrunkenem Mann zur Verfügungn gestellt.
    Jedes Holzstück hatte eine unterschiedliche länge und nicht selten waren die Stücke auf beiden
    Seiten krumm.
    Doch wir waren motiviert und gewillt eine „Gute“ Arbeit zu hinterlassen.
    Wir fuhren zum ausgetrocknetem Flussbett um dort etwas Kies zu holen womit wir die Längendifferenzen einigermaßen ausgleichen konnten.

    Leicht genervt von den Arbeitsumständen viel der Hammer nach 9h. Die Blicke der Leute vermittelten
    uns das Gefühl, dass wir noch etwas arbeiten hätten sollen. (Laut Workaway sollte man ca. 5h/ Tag arbeien)

    Tag 2. Die Arbeitsumstände ließen zu Wünschen Übrig & der Fakt auf einer sehr sehr Trockenen Baustelle gelandete zu sein steigerte die Motivation nicht unbedingt.

    Am 4. Tag hatte unsere Laune ihren Tiefpunkt erreicht. Wir Kämpften uns mühevoll von Holzreihe zu Holzreihe. Die Holzstücke (Die Mittlerweile von einem anderem gesägt wurden) waren immer Kürzer und auch nicht bedeutend gerader.
    Wir arbeiteten jeden Tag 7-9h bekamen kein Wasser oder mal eine Cola gestellt, 2-3x am Tag gab es Hammel oder Ziege.
    In der Früh wurde Kaffee und Wasser bei Kenny geschnurrt und Werkzeug das man ihnen auslieh, wurde in schlechtem Zustand oder gar kaputt zurück gebracht.
    Für uns war klar - Weg fertig machen und nix wie weg!

    Noch bevor wir zur Familie gekommen sind hatten wir ausgemacht, dass wir nach der Arbeit für 3-4 Tage gemeinsam Campen gehen.
    Wir hatten dies jedoch auf einen Tag reduziert...

    Dennoch, für unser „Karmapunktekonto“ sicherlich nicht die schlechteste Sache.
    Read more

  • Day111

    Tschüss Mongolei - Es war genial!

    June 3, 2018 in Mongolia ⋅ ☁️ 12 °C

    Wir ließen die Oase hinter uns und fuhren tiefer in den Westen. Weitere 440km nervenaufreibende, Ohrendröhnende, Schraubenlösende Rüttelpiste wollten hinter sich gebracht werden.
    Zwischendurch gab es zwei kurze Straßenabschnitte, die Nerven und Kenny schonten.
    
Am Üüreg Nuur, ein Klarer, kalter Salzwasser See im Nordwesten stoppten wir für 2 Nächte, Kenny wurde von innen komplett entstaubt, wir genossen die Sonne und die Fahrpause.

    Nach dem Müsli brachen wir auf, um die letzt große Etappe in der Mongolei hinter uns zu bringen - Ziel war Ölgii, wo wir uns mit Livia und David trafen um gemeinsam nach Russland zu fahren.
    Auf dem Weg tauchte hinter uns eine Mercedes G Klasse auf, wir hielten und 4 Russen stiegen aus.
    Sie fragten nach dem Weg nach Russland, denn sie hatten kein Kartenmaterial mit sich…
    Dar wir genau in die selbe Richtung fuhren folgten sie uns.

    Wir wussten das wir einen Fluss durchqueren mussten, um nach Ölgii zu gelangen. Und da standen wir jetzt…
    Der Russische Fahrer und ich liefen durch den Fluss um eine Passende Stelle zu finden, die niedrig genug war, so das auch Kenny durchfahren konnte.
    Leider vergeblich der Fluss war doch etwas tiefer als gedacht…
    Die G Klasse machte also den Anfang und fuhr (samt Hänger, den Sie dabei hatten um ein Piano in der Mongolei abzuliefern) ohne Probleme durch.
    Er hängte seinen Hänger ab, fuhr wieder durch den Fluss zurück zu uns und Hängte Kenny an - ohne Probleme erreichten auch wir die andere Seite des Flusses.

    Ein paar hundert Meter weiter, der nächste Flussabschnitt - noch tiefer, noch mehr Strömung.
    Wieder liefen wir den Fluss ab, doch die Möglichkeiten Flussaufwärts oder abwärts waren sehr beschränkt und so fuhr die G Klasse rein, an der Tiefsten Stelle schob er eine Wasserwelle vor sich her - die halbe Windschutzscheibe war unter Wasser. Der Motor ging aus und der Hänger wurde von der Strömung ein Stück zur Seite geschwemmt.

    Zum Glück konnte er den Motor nach kurzer Zeit wieder Starten und fuhr durch.
    
Kenny war an der Reihe - Wir bauten die Luftfilter aus, fuhren ein Stück in den Fluss, legten den Leerlauf ein, schalteten den Motor aus und Hängten uns an an die G Klasse, ohne Problem wurden wir ans rettenden Ufer gezogen. - Vielen Dank!!!
    - Mal wieder Glück gehabt.

    Nach einem Kaffe, fuhren wir gemeinsam weiter zur Grenzstraße wo wir uns von unseren 4. neunen Freunden verabschiedeten.

    Am Späten Nachmittag trafen wir dann auf Livia und David im Eagle Nest Hotel in Ölgii und feierten das Wiedersehen.

    Am nächsten Morgen fuhren wir dann Richtung Russische Grenze.
    Read more

  • Day103

    Ab in den Norden

    May 26, 2018 in Mongolia ⋅ 🌙 -2 °C

    Zurück in Ulaanbaatar wurde erstmal ordentlich geduscht, Kenny´s Wassertanks & Kühlschrank gefüllt und natürlich Käsekrainer gegessen.

    Am nächsten Tag brachen wir auf in Richtung Westen.
    Ganze 27km fuhren wir, ehe uns bei einem Überholvorgang eine Buchse vom Schaltgestänge Zerbrach und wir nicht mehr schalten konnten.
    Wir versuchten den Schaden notdürftig zu reparieren, aber die Zündende Idee blieb leider aus.

    Die Werkzeuge waren wieder alle verstaut und wir waren abfahrt bereit, ein Mann hielt neben uns an - Er konnte Englisch und sagte er arbeitet bei VW in Ulaanbaatar (es gibt in der ganzen Mongolei eine VW Werkstatt…)
    Er meinte wir sollen ihm folgen, er bringt uns hin.
    Nach 5min fahren sprang uns wieder das Schaltgestänge raus und so musste Chris die komplette Strecke (mit Kreuzungen und Ampeln) im 3. Gang zur Werkstatt fahren
    So kamen wir an einem Sonntag Nachmittag an der VW Werkstatt an und durften die Nacht auf dem Parkplatz bleiben.

    Wir waren das erste Auto am Montag Morgen das in die Werkstatt fuhr und nach 3h und 23,50€ war Kenny auch schon wieder Startklar.
    Wieder mal Glück gehabt!

    Zeitbedingt planten wir nochmal um und beschlossen in den Norden zum Khuvsgul See zu fahren. Auf dem Weg in den Norden fing es plötzlich an zu schneien und die Berge wurden weiß.
    An diesem Tag hatten wir eine Temperatur Schwankung von 29C - angeblich normal hier - für und doch sehr gewöhnungsbedürftig.

    Knapp 900km später waren wir dann am See, die Sonne schien und wir suchten uns einen geeigneten Schlafplatz wo wir 2 Tage
    verbringen konnten.
    Der See war klar wie Leitungswasser und man konnte direkt daraus trinken.
    Zum baden aber noch etwas zu kalte, denn er war zum Großteil noch gefroren…
    Read more

You might also know this place by the following names:

Mongolia, Mongolei, Mongolië, Mɔngolia, ሞንጎሊያ, Mongolland, منغوليا, مونجوليا, মংগোলিয়া, Monqoliya, موغولیستان, Монголия, Mongolya, Манголія, मंगोलिया, Moŋoli, মোঙ্গোলিয়া, སོག་ཡུལ།, মঙ্গোলিয়া, Mongolija, Монгол Улас, Mongòlia, Mūng-gū, Монголи, ᎹᏂᎪᎵᎠ, مەنگۆلیا, Moğolistan, Mongolsko, Mòngolskô, Мѫголи, Mongoliet, Moğolıstan, Mongolska, މޮންގޯލިއާ, སོག་པོ, Mongolia nutome, Μογγολία, Mongolujo, Mongoolia, مغلستان, Monngolii, Mongolie, Mongoalje, An Mhongóil, Mongoliya, Mongòilia, મંગોલિયા, Yn Vongoil, Mangoliya, Mùng-kú-koet, Monokolia, מונגוליה, Mongoli, Mongólia, Մոնղոլիա, Mongólía, モンゴル国, mongolo, მონღოლეთი, Монгол, Моңғолия, ម៉ុងហ្គោលី, ಮೊಂಗೋಲಿಯಾ, 몽골, Моңголстан, Mogolia, Mongòllia, Mungolia, Mongolí, ມົງໂກລີ, موغولئستان, 蒙古國, Монголие, Môngôlia, Mongōria, Монголија, മംഗോളിയ, Bügd Nayramdah Mongol Ard Uls, Mongolja, မွန်ဂိုးလီးယား, موغولئون, Mongoriya, Bông-kó͘, मङ्गोलिया, Chʼah Diʼilii Bikéyah, Mongooliyaa, ମଙ୍ଗୋଲିଆ, Мангол, ਮੰਗੋਲੀਆ, Mongoelya, منگولیا, مغولستان, Mungul suyu, Mongolïi, Monguolėjė, මොන්ගෝලියාව, Mogitolia, Mongooliya, Mongolikondre, IMongoliya, Můngolijo, மங்கோலியா, మంగోలియా, Муғулистон, ประเทศมองโกเลีย, Mongoliýa, Mongokōlia, Моол, موڭغۇلىيە, Монголія, Mongołia, Mongolii, Mông Cổ, Mongoolje, Mongolän, 蒙古国, Моңһлмудин Орн, מאנגאליי, Orílẹ́ède Mogolia, Mungzguj, Monholië, i-Mongolia

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now