Mongolia
Mongolia

Curious what backpackers do in Mongolia? Discover travel destinations all over the world of travelers writing a travel blog on FindPenguins.

61 travelers at this place:

  • Day14

    Na aankomst in Mongolië vertrekken we nog dezelfde ochtend met jeep en gids de stad uit. Ulaanbaatar is een overvolle stad waar de meeste reizigers niet graag lang verblijven.

    Mongolië draait om andere zaken. Het land van 3 miljoen inwoners en 60 miljoen stuks vee. Waar nomaden leven en kinderen op driejarige leeftijd paard leren rijden.

    Buiten de stad beginnen de uitgestrekte groene graslanden. Een binnenland zonder hekken of omheiningen. Prachtig. We zien honderden in kuddes loslopende geiten, paarden, schapen, koeien en kamelen met af en toe een ger aan de horizon.

    Op mijn vraag hoelang de eerste rit gaat duren krijg ik een lachend antwoord: 'In Mongolia we don't think in hours, you don't know what will happen. We think in kilometers'. Tot zover mijn Westerse denken.

    We reizen zes dagen door de Gobiwoestijn en overnachten bij nomaden families. Dit betekent overnachten in een ger en meegaan met het ritme van de zon. Geen elektriciteit, verwarming en stromend water. Het toilet is 'out in the open' of een houten hokje op 50 meter van de ger - tussen twee planken met kuil in de grond. Up to you. Het bed bestaat uit een plank zonder matras. Terwijl de koude wind 's nachts tegen de ger blaast duiken we voor het slapen zover mogelijk onze te kleine slaapzakken in.

    Vaak zijn dit de mooiste reiservaringen, waar je later nog met veel plezier aan terugdenkt en op reflecteert.

    Na aankomst bij de families worden we steevast ontvangen met een kop(pen) paardenmelk, kamelenmelkthee, yoghurtsnoepjes en koekjes van kamelen- of paardenmelk. Gastvrijheid staat hoog in het vaandel. In de avond gaat dit over op vodka en andere versnaperingen.

    De nomaden leven volledig zelfredzaam en verplaatsen ongeveer vier keer per jaar om zich zo op de ideale plek voor jaargetij te creëren. Dit afzetten tegen ons Nederlandse leven is bijna ondenkbaar. De families, met oma en kids, wonen vaak in één ger. Alles wat ze nodig hebben is een paar meter onderdak, hun vee en de natuur. Eten bestaat altijd uit vlees. Veel vlees. Veel eten is tevens een teken van mannelijkheid. De borden puilen uit.

    Op een paard galloperen we in de avondzon over het graslandschap. Bij 'sjoe' gaat het paard wat harder lopen. We bekijken de sterrenhemel en wandelen door verschillende Steppe landschappen en natuurparken. Hoogtepunt is beklimming van de Khongor dunes. Zonsondergang op hoogte met fantastisch uitzicht over tientallen kilometer zandduinen.

    Met de jeep trekken we verder over de hobbelige vlaktes en door off-road uitgestrekte berggebieden. Het binnenland kent geen geasfalteerde wegen en de paar kleine woestijndorpjes die we passeren zijn vervallen.

    Na een bijzondere week en rit van acht uur inclusief sneeuwstormen zijn we weer in ons hostel, een voormalig Sovjetwoning, in UB aangekomen. Van ger naar budget dormroom. Met warme douche als een fijne beloning.
    Read more

  • Day1

    Hallo Mongolië!

    September 13 in Mongolia

    Het is hier even stil geweest doordat we weinig internetconnectie hadden in Mongolië. Hier is alvast een korte samenvatting, nadien volgen er meer verhalen en foto's!

    Op onze tour van 3 weken hebben we geweldig veel gezien van Mongolië.

    Dat hebben we vooral te danken aan onze touroperator Golden Gobi. Zij stelden last minute een mooi programma voor ons op en alles was dik in orde. Chauffeurs Max en Willy loodsten ons perfect over de hobbelige banen. Zonder gps en de auto van Max had zelfs geen 4-wiel aandrijving. Ze leerden ons ook allerlei Mongoolse muziek kennen, vingen vissen en marmotten voor ons en losten alle mogelijke autoproblemen op. Dankzij gidsen Maria en Gloria spreken we nu een mondje Mongools en kregen we inzicht in het traditionele Mongoolse leven.  

    Het reizen op zich valt niet te onderschatten. 3300km in de auto waarvan misschien 600 op asfaltwegen. De rest kan je geen wegen noemen, het zijn eerder 4x4 sporen waarop je soms helemaal door elkaar geschud wordt. Er waren dan ook meerdere kots-stoppen nodig. Sommige dagen zaten we tot 9 uur in de auto… dan heb je het wel gehad. Eens we terug in Ulaanbaatar waren, had iedereen 2 dagen nodig om terug te bekomen. En toch is het dat allemaal waard!

    We hadden nooit gedacht dat het dunst bevolkte land ter wereld (2 inwoners per km²) zo divers zou zijn. Prachtige geel-groene naaldbossen, ongerepte sneeuwlandschappen, de eindeloze groene steppe met hier en daar een ger, de diepe kloven en zingende zandduinen in de Gobiwoestijn, de miljoenen sterren aan de hemel ’s nachts, de kuddes yaks, schapen, kamelen, paarden, geiten, rendieren,… We voelen ons echt gelukzakken dat we dit allemaal gezien hebben.

    Er is zelfs nog veel om voor terug te keren. We zijn nog niet in het Altaigebergte in het Westen geweest, er zijn nog een paar nationale parken in de buurt van Ulaanbaatar die we links lieten liggen, een klooster dat het energiecentrum van de wereld wordt genoemd, Vé wil de rendieren graag zien,…

    Bi Mongolt herté! (Ik hou van Mongolië!)
    Read more

  • Day13

    De Mongoolse grens over

    September 15 in Mongolia

    Van Irkusk in 24 uur met de trein naar Ulanbataar Mongolië. Prachtige landschappen. Mijn reisgevoel neemt toe. Onze humor over onze onsmakelijk ruikende vriendelijke Franse cabinegenoot ook. Vier uur wachttijd bij nachtelijke grenscontroles aan Russische en Mongoolse zijde. Ramen sluiten, uniformen en hond naar binnen, wachten. Paspoort, visa, registratiekaarten, cabine en bagagechecks. Alle papieren correct. Na een korte nacht een uur voor aankomst gewekt door de Provodnitsa: 'Ok, wake up'. We ontwaken. Op naar de Steppe.Read more

  • Day20

    Drie dagen Ulaanbaatar

    September 22 in Mongolia

    Na een week in de Gobi verblijven we nog drie nachten in de stad Ulaanbaatar. Waarvan twee nachten in een ander onderkomen omdat er geen plek meer was in het eerste hostel.

    Door een taxi worden we afgezet in de buurt van het nieuwe verblijf. Na een zoektocht van drie kwartier en wat hulp van een vriendelijke Mongoolse vrouw in nabijgelegen office center worden we naar een flat geleid waar we al eerder stonden. Nu wel met succes. De deurbel bleek al een tijdje niet te werken.

    Het nieuwe onderkomen is gelegen op de 10e verdieping van een flatgebouw, heeft drie slaapkamers, gedeelde badkamer en fulltime housekeeper. Althans, 's middags komt haar moeder langs om alles schoon te maken en op te ruimen en 's avonds komt haar vriend op bezoek. Tussendoor kijkt ze Netflix. Ze heeft geen idee wanneer we vertrekken en als advies naar het treinstation tipt ze ons 'at least' anderhalf uur van te voren te vertrekken. We bereiken het station uiteindelijk binnen een kwartier en zijn om 6:15 op het station.

    Het onderkomen komt goed uit want ik had dit weekend wat last van een Mongools buikgriepje. Gelukkig gaat het herstel vlot.

    We ontbijten samen, koken en relaxen. Een bijna eigen plekje met uitzicht over de stad voelt even als ware luxe. Hoe mooi kan het zijn, voor $15 per nacht, dezelfde prijs als twee bedden in de dormroom met wiebelende houten stapelbedden.

    Met VPN en offline map app, Engelse routebeschrijving, voorraad eten en opgeladen powerbank op zak vertrekken we voor het laatste deel van de Trans Mongolië Express. Een treinreis van 32 uur naar Beijing. Ik kijk er naar uit.
    Read more

  • Day7

    Khuvsgul lake en onze nieuwe familie

    September 19 in Mongolia

    Terug bij de paardenfamilie staat Vé me al op te wachten en we delen onze verhalen van de afgelopen 2 dagen. Tijdens de “teatime” ontmoeten we de 2 Fransen die ik gisteren te paard gepasseerd ben. Zij slapen hier ook vanavond en rijden morgen met ons mee naar het Khuvsgul meer.
    Die rit is lang en het landschap is wit. Blijkbaar heeft het gisteren ferm gesneeuwd. De temperatuur gaat onder nul, we kunnen onze laagjes kledij goed gebruiken! Na 7 uur hobbelen bereiken we eindelijk een asfaltweg waarop we de laatste 100km naar het Khuvsgul meer afleggen.

    We stappen uit aan het Ar Tsaram tourist camp en worden direct heel warm ontvangen door Charlotte, een Engels meisje. We ontmoeten er ook Tsutle, onze gidse voor de rest van onze tour door Mongolië. Een hele lieve, interessante vrouw die goed Engels praat. Ze neemt ons mee naar het huis van Sofia, een 70-jarige vrouw die hier helemaal alleen woont. Sofia is niet haar echte naam, de andere toeristen in onze groep hebben een leuke traditie gestart om de Mongolen een Europese naam te geven nadat zij zelf een Mongoolse naam kregen. Zo wordt onze gidse Tsutle eigenlijk Maria genoemd en is Charlotte haar nieuwe naam Anouka.

    Binnen treffen we nog wat nieuwe gezichten aan. Dennis (aka Baatar) is de Duitse man van Anouka, de Oostenrijkse Robert (aka Sanchar) en zijn vriendin Isabella (aka Piemba) en chauffeur Sanka (aka Max). Tijdens het avondeten leren we elkaar wat kennen en ik voel direct dat we in een toffe groep terecht gekomen zijn. Maria en Max vertellen en lachen graag en ook de andere toeristen zijn heel open en aangenaam. Terwijl de vodka vrolijk rond gaat zoeken ze voor ons ook een Mongoolse naam. Vé wordt Dalai, moedermeer. Max vindt dat ik op een Russische komiek lijk die Shurik heet dus dat wordt vanaf nu mijn roepnaam.

    Na het eten krijgen we een plaatsje in de ger bij de andere 4 toeristen. Daar leren we al snel dat er heel wat speciale regels in een ger zijn. Je loopt niet tussen de 2 steunpalen, die symbool staan voor vader en moeder. Je loopt steeds in wijzerzin in de ger. Je richt je voetzolen nooit naar iemand anders. Je fluit niet in een ger. Je stapt niet op de houten drempel aan de deuropening. Je slaapt steeds met je voeten zo goed mogelijk naar de deur gericht. En ga zo maar door! Allemaal zaken die ongeluk zouden veroorzaken als je ze niet volgt.

    De volgende dag blijven we aan het meer. Daar profiteren we van door een mooie wandeling te doen naar de top van een berg in de buurt. In de namiddag zien Sanchar, Baatar en ik het zitten om een zwemmetje te doen in het meer. Het water is verdomd koud en we schreeuwen het dan ook uit. De vrouwen en Max lachen eens goed met ons, maar het doet toch deugd als we eruit komen. Zeker na een shotje vodka om ons langs binnen terug op te warmen.

    Wat later vervoegen nog 2 nieuwe toeristen onze groep. Hiroyuki Kuma uit Japan (nieuwe naam Donduk) en Linda (of Donduk Tudlum) uit Australië. Hun chauffeur is de oude en grappige Gamba, die we al snel de naam Willy geven. Na het avondeten leren de anderen ons de “Mongolian dance”, een eigen creatie. In een grote kring schudden we de schouders en de benen los, daarna kiezen we elk om beurt een typische Mongoolse activiteit en beeldt iedereen die samen uit. We zijn hier duidelijk in een grappige en creatieve groep terecht gekomen!

    De dag erop verdeelt onze bende zich over de 3 auto’s van Max, Willy en Nema. We lunchen in Moron in het Baigal guesthouse waar we na onze eerste busrit al een nachtje verbleven. En dan is het tijd voor onze eerste douche in 9 dagen, zalig! In de supermarkt vullen we onze voorraad snoep en drank weer bij en dan vertrekken we voor een uur of 3 rijden op bumpy roads. We stoppen net voor zonsondergang in de middle of nowhere om te kamperen. Het is ferm koud en winderig dus sprokkelen we hout voor een kampvuur in het nabijgelegen bos. Max start het vuur terwijl Maria het avondeten kookt in de koffer van Willy’s Russische busje. Een heerlijk avondmaal, straf hoe ze met zulke beperkte grondstoffen en plaats zo lekkere dingen op tafel kan toveren. Rond het vuur is het lekker warm en we amuseren ons met vodka, de Mongolian dance en wat vuurspringen.

    ’s Morgens is het ijskoud, ik doe al mijn laagjes kleren aan en ga direct wat hout sprokkelen om op te warmen. Max steekt het kampvuur weer aan zodat we tijdens het ontbijt warm blijven. Onder de blauwe hemel breken we de tenten af en laden we alles in de auto om verder te rijden. Vandaag zijn het wel heel hobbelige wegen, ik krijg het lastig om vol te houden. Na amper een uur rijden raakt Max met zijn bumper de grond in een diepe geul, dat klinkt niet goed. We stappen uit en de bumper hangt inderdaad los. Geen probleem, wij hebben goeie tape bij en na enkele minuten hangt alles weer stevig vast.

    In de auto bij Willy is het telkens vrij stil omdat hij niet zo goed Engels spreekt. Bij Max en Maria daarentegen wordt er continu getetterd. Ze leren ons ook heel wat Mongoolse woorden en wij leren hen ook tot 10 tellen in het Nederlands. Max houdt van alle soorten muziek dus we horen zowel traditionele Mongoolse liedjes als Mongoolse rapnummers en Engelse eighties klassiekers. Onze chauffeur en gidse zijn ook uitstekende zangers, we amuseren ons prima in de auto!

    We stoppen aan de rivier Itr voor de lunch. Het is mooi weer dus we halen de tafel en klapstoeltjes uit en genieten even van de zon. We helpen Maria wat met het snijden van de groentjes en daarna ga ik met Donduk wat water halen. Ondertussen is Max aan het vissen in de rivier en op nog geen 10 minuten tijd heeft hij er al 2 uit het water gehaald. Hij kuist ze op en we nemen ze mee om te verwerken in het avondeten.
    We rijden nog 3 uur verder op de hobbelige baantjes en nu begint het mij echt wel tegen te steken. Ik probeer wat te slapen terwijl ik het handvat boven de deur vast houd maar mijn hoofd schud constant van links naar rechts. Gelukkig zien we Tsagaan Nuur verschijnen, het Witte Meer, waar we overnachten. Opnieuw krijgen we een extra toerist in de groep. Het is Marlon, een Nederlands meisje dat vanaf nu Aruna genoemd wordt.

    Nog een filmpje: https://photos.app.goo.gl/qn5Dki9Ag6sC6bcz8
    Read more

  • Day4

    Ulaanbaatar en het Tsaatan volk

    September 16 in Mongolia

    Op een onmenselijk vroeg uur (4u15) vliegen we naar Mongolië. Daardoor is het gelukkig heel kalm op de luchthaven en verloopt alles vlot. Na 4u vliegen landen we in Ulaanbaatar en met een taxi doen we de laatste 15km naar het Golden Gobi guesthouse.  Oiko leidt ons kort rond en daarna kruipen we direct ons bedje in om wat slaap in te halen. We worden wakker rond 20u en gaan een stukje eten. Het is verdorie al koud buiten, een hele verandering met Bishkek. Daar konden we op ons gemak in onze t-shirt rondlopen ’s avonds, nu is het ongeveer 5 graden en kunnen we onze trui en jas goed gebruiken.

    De volgende dag willen we graag wat info over de tours die ons guesthouse kan regelen. Blijkbaar is de verantwoordelijke, Ogi, pas vanavond terug dus gaan we eerst iets eten in de stad. Onze keuze valt op Loving Hut, een vegan keten met heerlijke gefrituurde Mongoolse dumplings (khuushuur) en soep.

    Daarna ga ik nog even de stad verkennen. Op het centrale plein van Ulaanbaatar merk ik dat de stad verrassend modern is. Terwijl onze wijk vooral uit stenen huisjes en oude Sovjet gebouwen bestaat, zie ik hier de ene na de andere glazen wolkenkrabber opduiken. Het is ook geweldig druk. Op de brede 3-vaksbanen staat er een lange file en een agent die in het midden van de weg staat probeert alles in goede banen te leiden. De hoeveelheid uitlaatgassen valt hier gelukkig beter mee dan in Kazachstan en Kirgistan. Het valt mij op dat er superveel Toyota Priusen rondrijden. Alleszins beter voor het milieu dan die oude afgedankte Russische auto’s. Op het voetpad zigzaggen honderden mensen door elkaar om hun bestemming te bereiken.

    Na een toertje van een uur keer ik terug en om 22u30 kunnen we eindelijk met Ogi spreken. We vertellen haar dat we o.a. interesse hebben om de Gobi woestijn te zien, het rendiervolk te bezoeken en het Khuvsgul meer te zien. Ze vertelt ons dat er deze morgen net een groep van 4 toeristen vertrokken die een gelijkaardige toer doen, dus als we willen kunnen we hen achterna reizen. Als we ook nog de rendieren willen bezoeken, dan moeten we eerst enkele dagen op ons eigen met een chauffeur rondreizen. We kiezen voor het laatste en zo puzzelt Ogi voor ons een tour van 21 dagen in elkaar. We krabben even in ons haar, dat is direct wel heel lang. Wij hadden eerder gedacht aan 2 of 3 kleinere tours van een week… Maar langs de andere kant heeft Ogi wel een punt dat we op deze manier minder “dubbele afstand” moeten doen door telkens naar de hoofdstad terug te keren. We besluiten om eens zot te doen en boeken de tour die ze ons aanbiedt. Voor “slechts” 5 800 000 Mongoolse tugrik (we voelen ons hier miljonair!) is alles in de sjakos.

    De dag erop worden we al om 7u15 naar het busstation net buiten de stad gevoerd. Een deftige, paars versierde bus dropt ons normaal gezien tegen 21u vanavond in de stad Moron waar we in een guesthouse blijven slapen. We zitten best comfortabel en ook de asfaltweg is in goede staat. Een goed begin! Op de tv vooraan in de bus wordt de hele rit lang een dvd met traditionele Mongoolse muziek gedraaid, inclusief clipjes. Het zijn vaak heel klagerige liedjes maar soit, zo leren we de cultuur toch al wat kennen.

    Eens we de buitenwijken van Ulaanbaatar verlaten, verandert het landschap al snel. Groene steppe en heuvels domineren het zicht. Af en toe passeren we een witte ger, de Mongoolse variant van de joert. Het wordt een lange, lange rit en uiteindelijk komen we om 22u30 aan in Moron. We worden opgehaald door Baigal, de eigenares van de guesthouse die gelukkig dichtbij het busstation ligt zodat we snel kunnen gaan slapen.

    Na een goeie nachtrust kopen we beiden een muts in een lederwinkel naast de deur, om ons te wapenen tegen de kou in Mongolië. Dan stappen we in het grijze Sovjetbusje van onze chauffeur Nema en vertrekken we naar een paardenfamilie. Zij wonen in gers vanwaar we morgen te paard naar het rendiervolk kunnen geraken.

    Eerst stopt Nema op de black market van Moron om wat inkopen te doen. We hebben even tijd om de gang van zaken in de stad te bekijken. Naast de “normaal” geklede bevolking zien we af en toe wat mannen en vrouwen in traditionele kledij. Ik kan het best vergelijken met een Japanse kimono waar ze een gekleurde riem op dragen. De meesten van hen rijden op moto’s, die ze op de steppe gebruiken om hun vee bijen te houden. Het valt me ook op dat veel vrouwen en kinderen sleuren met gele waterbidons op kruiwagens. Veel gezinnen hebben wellicht dus geen lopend water in huis en moeten hun voorraad aan een bron halen.

    Nema komt terug en we beginnen aan een offroad avontuur. Geen asfalt meer, enkel 4x4 sporen door de steppe waarop we amper 20km per uur kunnen rijden. Er zijn zodanig veel hobbels en putten dat ik er niet eens in slaag om wat te slapen. Mijn hoofd botst constant naar alle kanten, we zijn alletwee blij dat we een pilletje tegen reisziekte genomen hebben.

    Het landschap verrast me enorm. Ik had gedacht dat we door een eindeloze groene vlakte zouden rijden maar dat blijkt niet zo te zijn. We doorkruisen enkele rivieren, rijden op rotsachtige stukken en komen dan in de prachtige taiga terecht. Naaldbomen in alle mogelijke tinten groen, geel en oranje vullen het landschap rond ons. Ik zou dit uitzicht verwachten in het noorden van Scandinavië ofzo, maar niet in Mongolië. Geweldig om te zien.

    Na een uur of vier stoppen we in een dorpje van 10 huizen om de lunchen en daarna hobbelen we lustig verder. Gelukkig kunnen die Sovjetbusjes wel wat verdragen. We krijgen eventjes extra passagiers mee. 2 plaatselijke kinderen liften mee naar het volgende dorp waar morgen de school terug begint. Ze dragen ook de traditionele kledij die we in Moron zagen en entertainen ons onder de baan met enkele Mongoolse liedjes. We zetten hen af en net nadat het donker is, zo rond 20u, bereiken we onze bestemming.

    De vrouw van de familie maakt snel wat thee voor ons. Al vind ik niet dat je dit echt thee kunt noemen. Het is vooral melk, met een klein beetje theesmaak. Niet slecht, al vind ik gewone thee toch lekkerder. Er wordt ook soep met pasta en schapenvlees voor ons gekookt en daarna krijgen we een ger toegewezen waar het vuurtje lekker staat te branden. Morgen staat ons een tochtje te paard te wachten naar de Tsataan, het rendiervolk. Volgens de man van de paardenfamilie is het zo’n 9 uur rijden. Godmiljaar! Ogi had ons gezegd dat het 6 uur zou zijn, dat is al een groot verschil. Ze had ons ook gezegd dat we konden stappen als we dat wouden, maar hier zeggen ze dat de afstand daarvoor te groot is. Hmmm, dat wordt afzien…

    Met twijfel beginnen we aan onze paardentocht. Vé heeft schrik dat het te zwaar gaat zijn voor haar. Ik denk ook dat het afzien wordt. We spreken af dat we na 2 uur beslissen of we verder doorgaan of terug keren. Onze gids Baggy spreekt geen Engels en geeft ons ook geen uitleg over hoe we de paarden moeten aansturen. Nog een geluk dat we dit al eens eerder gedaan hebben in Kazachstan. De paarden stappen rustig en zijn ook een stuk kleiner dan de Kazachse paarden waardoor we op een of andere manier comfortabeler zitten. Toch gooit Vé na anderhalf uur de handdoek in de ring. Ik kan het haar niet kwalijk nemen, ook al wil ze zo graag de rendieren zien. Het zou gewoon te veel afzien zijn.

    Ik beslis dat ik wel verder wil gaan. Daardoor moet Vé te voet terug naar het gerkamp, Baggy en ik gaan verder met de 4 paarden. Anderhalf uur later stoppen we kort voor de lunch en nog een uur later komen we 2 Franse toeristen en hun gids te paard tegen. Zij komen van het Tsataan kamp en vertellen me dat het slechts een uurtje verder is. En effectief, na een klein uur door de naaldbossen zien we in de verte enkele typische Tsataan tipi’s verschijnen. Na 5u rijden zijn we er al! Ik voel het wel in mijn knieën en aan mijn gat maar het valt best mee. Hadden we dat op voorhand geweten, dan zou Vé de tocht zeker ook uitgereden hebben.

    Baggy haalt de zadels en de bagage van de paarden en we stappen de laatste 500 meter te voet. De “familie” bestaat uit 2 oude mannen en een 20-tal prachtige rendieren. De mannen verwelkomen ons en we houden een uitgebreide thee sessie in een van de tipi’s. Ook hier is het meer melk dan thee, de melk komt deze keer van de rendieren. We proberen wat te babbelen maar aangezien Baggy noch de 2 mannen Engels spreken, is het niet gemakkelijk. Ik versta wel dat ze beiden getrouwd zijn maar dat hun vrouwen en kinderen in een dorp verderop verblijven en naar school gaan.

    Na de thee ga ik uitgebreid de rendieren groeten. Wat een prachtige beesten! Sommige zijn volledig wit, andere grijs of een mengeling van de twee. Ze zijn rustig en ook nieuwsgierig. Ondanks dat ze vastgebonden zijn, proberen ze tot bij mij te komen. Ik steek mijn hand uit en in plaats van eraan te ruiken of te likken wrijven ze met hun gewei over mijn hand. Grappig. En ook superzacht door de vacht die erop staat. Na het avondeten en nog wat meer thee kruip ik in de tipi met 2 slaapzakken rond mij. Dat zal nodig zijn want het wordt een koude nacht, zeker omdat we gewoon op de grond slapen.

    Na het ontbijt de volgende dag neem ik afscheid van de mannen en geef ik hen nog een klein cadeautje als bedanking voor mijn verblijf. Vé en ik hadden kleurstiften en boekjes gekocht voor de kinderen en tandpasta voor de volwassenen. Maar aangezien er geen kinderen zijn, geef ik dus enkel de tandpasta af. Een van de mannen kijkt naar de tube, trekt zijn schouders op en lacht dan naar mij om zijn tanden te tonen. Welgeteld 1 tand aan de bovenkant en 3 aan de onderkant. Lap, ik heb precies niet het beste cadeau gekozen! Maar hij stelt me gerust en doet teken dat hij de tandpasta aan zijn kinderen zal geven.

    Hier hoort natuurlijk nog een filmpje bij om jullie te tonen hoe Mongolië eruit ziet: https://photos.app.goo.gl/jG9uf1LVfZxMPs3i6
    Read more

  • Day11

    De marmot en de pijnlijke schouder

    September 23 in Mongolia

    De marmot en de pijnlijke schouder
    Er volgt een dag zonder rijden, gelukkig. We wandelen over een groot zwart veld van lavarotsen naar de Khorgo vulkaan, 5km verder. Wanneer we terug beneden komen, staan Maria en Max te wachten met een heerlijke lunch: zelfgemaakte gefrituurde dumplings. Alweer hoedje af voor Maria. ’s Avonds krijgen we nog een verrassing na het avondeten. Max heeft vandaag een marmot geschoten en klaargemaakt dus eten we samen het vlees op. Superlekker, een beetje zoals konijn. Heel mals en vol smaak. Zelfs Vé schuift haar principes van vegetariër even opzij en geniet er ook van. Het is blijkbaar een eer om marmot te eten te krijgen, wellicht komt dat deels doordat het illegaal is om marmotten te schieten...

    Vandaag genieten we in de Tsenkher hot springs. Een echte luxe voor ons, want we kunnen douchen, onze kleren laten wassen en uiteraard een baddeke nemen in de hot springs. Het zijn eigenlijk 4 zwembaden waar het 90 graden warme ondergrondse water gemengd wordt met koud water tot een lekkere temperatuur. Al zijn sommige van de zwembaden echt te warm om lang in te blijven. Aan het resort staan ook enkele jeeps met het opschrift van Mongolia’s next top model. Later zien we effectief enkele dames een fotoshoot doen met yaks en paarden op de achtergrond. Grappig om te zien, het lijkt eerder een scène uit Boer zkt vrouw. ’s Avonds sorteren de mannen wat foto’s en filmpjes in het restaurant terwijl de vrouwtjes nog eens in de hot pools springen.

    De volgende ochtend rijden we richting Orchon waterval waar we bij een familie in een ger verblijven. ’s Avonds is er een kampvuur en daar ontmoeten we een andere groep van 6 toeristen die de komende dagen hetzelfde programma als wij afwerken: wandelen naar de Eight Lakes, de dag erna paardrijden en de 3e dag terugkeren naar deze ger. Na de gebruikelijke shots vodka uit onze eerder gekochte yak beker (gemaakt van yak hoorn) kruipen we onder de wol.

    Niet voor lang helaas, want om 2u worden we gewekt door een luid roepende Max. “Guys please help, Maria is in pain!”. Max ziet er ferm dronken uit, we weten dus niet goed hoe ernstig we hem moeten nemen. Baatar is dokter, dus hij gaat als eerste een kijkje nemen en komt even later de ger binnen met Maria. Ze is op een of andere manier op haar schouder gevallen en die staat erg gezwollen. Ook zij klinkt nogal dronken en jammert van de pijn. Baatar slaagt erin om haar wat te kalmeren en haar neer te leggen in een van de bedden. Donduk Todlum is fysiotherapeute en schiet ook te hulp door een soort verband te maken waar Maria haar arm in kan laten rusten. Ze denken allebei dat haar ligamenten gescheurd zijn. Dat betekent dus waarschijnlijk het einde van de reis voor haar.

    We proberen haar en Max verder te kalmeren en uiteindelijk vallen ze beiden in slaap in onze ger. ’s Morgens heeft Maria nog steeds veel pijn dus ze moet terug naar Ulaanbatar geraken voor een foto van haar schouder en mogelijks zelfs een operatie. De familie vindt een chauffeur die haar mee wil nemen, maar het wordt ongetwijfeld een pijnlijke rit voor haar. 10 uur in een auto op hobbelige baantjes, ocharme. Baatar geeft haar wat pijnstillers mee en we nemen afscheid. Ze excuseert zich voor wat er gebeurd is maar we stellen haar gerust dat ze er niks aan kan doen.

    We moeten ook allemaal even bekomen van de situatie en besluiten om te wachten tot na de lunch om te vertrekken op onze wandeltocht. Max gaat mee als onze gids en als we binnen 2 dagen terugkomen dan zal er een nieuwe gidse komen voor de rest van onze tour.

    We nemen enkel het hoogst noodzakelijke mee. Vooral veel kleren, want het belooft koud te worden de komende dagen. Eerst brengt Max ons 15km verder met de auto en van daar beginnen we aan de wandeltocht. Het is al 15u dus hopelijk is het niet té ver zodat we voor het donker aankomen.

    Het eerste uur gaat het vrij steil omhoog door een naaldbos. Op de top van de hoogste helling stoppen we even voor foto’s en hebben we een mooi uitzicht op de omringende vlaktes en bergen. Vanaf hier gaat het even bergaf en daarna steken we een open vlakte over. Het wordt ferm drassig, gelukkig hebben we goeie schoenen aan. Behalve Donduk Totlum, die op haar sportschoenen al snel natte voeten heeft.

    In de verte doemen donkere wolken op, hopelijk zijn we bijna aan de ger waar we slapen. Het blijkt uiteindelijk nog een uur te zijn op drassige paden maar we blijven gelukkig gespaard van regen of sneeuw. Nog een stukje door het bos en dan een laatste klim, en dan bereiken we de gers. 3u30 gestapt, dat was toch een flinke wandeling. Vlak achter de gers ligt Bellybutton Lake, een van de Eight lakes.

    We worden door de nomadenfamilie uitgenodigd voor thee. Een klein jongentje ligt te slapen op het bed terwijl de televisie een reportage toont van hoe je een gebroken schouder moet ondersteunen. Als dat geen toeval is. We krijgen een ger toegewezen, smullen van het avondeten dat de moeder van de familie voor ons maakt, en kruipen dan ons bedje in.
    Read more

  • Day91

    It was time to leave the sand dunes again. On day 4 we continued to an area with a lot of very old rock paintings, but again the view from the mountains was amazing.

    After the Rock paintings we stopped at a public shower, so everyone was able to get rid of the sand. Highlight of the day!!!

    Heute war es dann wieder Zeit die Sanddünen zu verlassen. An Tag 4 unserer Tour sind wir zu ein paar Bergen mit alten Malereien auf Steinen gefahren. Allerdings war das beeindruckende mal wieder der Blick über die Gobi.

    Danach haben wir noch bei einer öffentlichen Dusche angehalten. Endlich wieder sauber!
    Read more

  • Day93

    The next day on our trip was supposed to be a day of travel. We left the Gobi in direction to Ulaanbataar. On our way we stopped at another monastery but we only had 8 degrees and it was raining so the fun was really limited. When we arrived at the last camp of our Gobi desert the host made us a nice fire in our ger and we had a Mongolian BBQ. It was really good!
    We also had some time to play cards with the host father.

    Der nächste und letzte volle Tag unserer Tour sollte ein Reisetag sein. Wir haben die Gobi verlassen und sind in Richtung Ulan Bator gefahren. Auf dem Weg stoppten wir noch einmal bei einen Tempel, doch leider hat uns der Herbst eingeholt. Bei 8 Grad, Sturm und Regen war die Begeisterung bei uns allen doch sehr getrübt.
    Am Abend hatten wir dafür ein sehr leckeres mongolisches BBQ und konnten ein paar Runden mit dem Gastvater Karten spielen. In unserem Ger wurde auch der Ofen angemacht sodass wir den Abend im warmen genießen konnten.
    Read more

  • Day94

    We started the last morning with horse riding before we went back to the city.
    All in all the whole trip was really amazing, but we are very happy to have a shower now.

    Am letzten Morgen sind wir noch einmal auf Pferden geritten bevor es zurück in die Stadt ging. Janine hat auf das reiten verzichtet, aber ich bin mitgeritten. Der ganze Trip war einfach nur grandios und wir würden es jederzeit wieder machen. Am Abend gab es dann nur endlich eine Dusche bevor es ins gemütliche Bett ging.Read more

You might also know this place by the following names:

Mongolia, Mongolei, Mongolië, Mɔngolia, ሞንጎሊያ, Mongolland, منغوليا, مونجوليا, মংগোলিয়া, Monqoliya, موغولیستان, Монголия, Mongolya, Манголія, मंगोलिया, Moŋoli, মোঙ্গোলিয়া, སོག་ཡུལ།, মঙ্গোলিয়া, Mongolija, Монгол Улас, Mongòlia, Mūng-gū, Монголи, ᎹᏂᎪᎵᎠ, مەنگۆلیا, Moğolistan, Mongolsko, Mòngolskô, Мѫголи, Mongoliet, Moğolıstan, Mongolska, މޮންގޯލިއާ, སོག་པོ, Mongolia nutome, Μογγολία, Mongolujo, Mongoolia, مغلستان, Monngolii, Mongolie, Mongoalje, An Mhongóil, Mongoliya, Mongòilia, મંગોલિયા, Yn Vongoil, Mangoliya, Mùng-kú-koet, Monokolia, מונגוליה, Mongoli, Mongólia, Մոնղոլիա, Mongólía, モンゴル国, mongolo, მონღოლეთი, Монгол, Моңғолия, ម៉ុងហ្គោលី, ಮೊಂಗೋಲಿಯಾ, 몽골, Моңголстан, Mogolia, Mongòllia, Mungolia, Mongolí, ມົງໂກລີ, موغولئستان, 蒙古國, Монголие, Môngôlia, Mongōria, Монголија, മംഗോളിയ, Bügd Nayramdah Mongol Ard Uls, Mongolja, မွန်ဂိုးလီးယား, موغولئون, Mongoriya, Bông-kó͘, मङ्गोलिया, Chʼah Diʼilii Bikéyah, Mongooliyaa, ମଙ୍ଗୋଲିଆ, Мангол, ਮੰਗੋਲੀਆ, Mongoelya, منگولیا, مغولستان, Mungul suyu, Mongolïi, Monguolėjė, මොන්ගෝලියාව, Mogitolia, Mongooliya, Mongolikondre, IMongoliya, Můngolijo, மங்கோலியா, మంగోలియా, Муғулистон, ประเทศมองโกเลีย, Mongoliýa, Mongokōlia, Моол, موڭغۇلىيە, Монголія, Mongołia, Mongolii, Mông Cổ, Mongoolje, Mongolän, 蒙古国, Моңһлмудин Орн, מאנגאליי, Orílẹ́ède Mogolia, Mungzguj, Monholië, i-Mongolia

Join us:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

Sign up now