Joined April 2022 Message
  • Day29

    Back home

    May 21 in the Netherlands ⋅ ⛅ 14 °C

    Het grootste voordeel van een B&B is toch vooral de tweede B. We gaan er eens goed voor zitten want het ziet er heerlijk uit. Het verse fruit en de lekkere quiche smaken ons prima. De warme dranken vinden ook gretig aftrek want het kwik is vannacht gedaald tot -6 graden(!)

    Omdat we pas om 18:50 vliegen maken we een wandeling door Windhoek. We shoppen wat en sluiten af met een lekkere buitenlunch. De zon is er weer en heeft de kou dan al grotendeels verjaagd al blijft het frisjes. Rond vieren worden we opgehaald door het transferbusje. Deze zit compleet vol, hetzelfde geldt voor het bagagekarretje erachter. Dit weerhoudt de chauffeur er niet van om zijn busje flink de sporen te geven en een krappe inhaalmanoeuvre te maken. De mannen grappen dat dit vast een grote fan van Max moet zijn. 🏎

    Erg leuk dat we onderweg uitgezwaaid worden door de locals. Als een ware verrassing gunnen ze ons nog een laatste blik op hun mooie vormen en kleuren. Daaaag giraffen, kudu’s, meerkatten, bavianen en alle andere prachtige dieren! We gaan jullie missen!

    De terugreis verloopt soepel maar is wel lang, bijna niemand van ons weet een goede nachtrust te pakken. Een beetje brak stappen we uit in Frankfurt. Om Europa weer in te mogen, doorlopen we een gedegen controle die flink wat tijd kost. Daarna snel op zoek naar cafeïne. Bij de gate wordt Ed naar voren geroepen omdat ze een grote, sterke man zoeken voor bij de nooduitgang. Boffen wij even want we krijgen hierdoor allemaal een stoel bij de nooduitgang + een extra vrij stoel tussen ons in. Bij aankomst staat zowaar Olga! Ze is spontaan naar Schiphol gekomen om ons welkom thuis te heten. Wat een heerlijke verrassing! We bestellen een oer-Hollands kopje koffie en kletsen even na en Olga bij. Daarna gaat iedereen huiswaarts naar Amstelveen, Waalwijk of Loon op Zand.

    Wat zijn we verrast door Afrika! Wat een ervaring was het om zo dichtbij de natuur te staan! Om zomaar olifanten te kunnen tegenkomen. Je hoort ze niet aankomen, je ziet ze niet aankomen, ineens staan ze voor je auto, bizar! Deze maand in de overweldigende Afrikaanse natuur heeft onze hoofden weer heerlijk leeg gemaakt, mede dankzij de digitale detox.

    Vanaf nu gaan we weer een strak georganiseerd leven tegemoet. Met veel luxe. Vanaf vandaag geen continu vieze voeten, geen zand tot achter je oogbollen, geen Jakobs oploskoffie, geen sprinkhanen in je douche of hachelijke toiletbezoeken. Geen olifant die je wakker schudt met zijn slurf, geen baviaan die je ontbijt wil stelen, geen corrupte douane beambten en geen hobbelige zandwegen waar geen einde aan lijkt te komen. En toch gaan we dit allemaal missen omdat er onvergetelijke, unieke ervaringen tegenover staan. De grote rode zandduinen, de prachtige little five, het kanoën tussen de zeehonden, onze eerste gespotte olifant, de watersafari’s, de vlucht boven de Okavango delta, de indrukwekkende nachtelijke geluiden, het slapen in een daktent, de kookkunsten van Robin , de aangename kampvuren. Maar vooral de gezelligheid, warmte en humor van dit fantastische reisgezelschap. Een gezelschap waar we graag nog een keer mee op pad willen........ 🤗☺️😘

    Met dank aan Henny, en ook Ed, die deze fantastische reis zo pakkend hebben weten te verwoorden. Slechts kleine aanpassingen zijn gedaan om het ons persoonlijke reisverhaal te maken.
    Read more

  • Day28

    Windhoek (Namibië)

    May 20 in Namibia ⋅ ☀️ 15 °C

    Onze laatste kampeernacht is een feit. We staan op ons gemak op en worden bij ons ontbijt verrast door een regenbuitje. In Nederland niet noemenswaardig maar hier toch knap bijzonder. De zon breekt gelukkig al weer snel door, al blijft de thermometer bij 19 graden hangen. Omdat we vanmiddag onze 4x4 auto’s moeten inleveren duurt het inpakken wat langer. De afgelopen maand is de uitrusting flink door elkaar gemixt en dus wordt alles weer netjes over twee auto's verdeeld.

    Na een uurtje melden we ons keurig bij de grens en weten hier een recordtijd neer te zetten van 45 minuten 💪🏻. Dit gaan de vele wachtende vrachtwagenchauffeurs ons niet na doen. Na de grens worden we weer getrakteerd op een strak blauwe hemel en stijgt ook weer de temperatuur.

    De verdere reis verloopt zeer voorspoedig. Een deel meldt zich bij onze B&B en de rest levert de 4 × 4 auto’s in bij het verhuurbedrijf. De B&B is erg gezellig en ook erg luxe, dat is weer even wennen zeg! Wanneer we weer compleet zijn borrelen we gezellig op het balkon en boeken een leuk restaurant. Dit blijkt een schot in de roos te zijn, wat een verwennerij! Zo aan het einde van de vakantie blikken we nog even terug op onze avonturen. Deze reis krijgt een dikke negen!
    Read more

  • Day27

    Okovango by air

    May 19 in Botswana ⋅ ☀️ 25 °C

    Stipt om 8:30 melden we ons bij MajorBlue Airline in Maun. Het kantoortje is gevuld met een grote bank en een paar flinke leren stoelen en een aantal robuuste bureaus. Achter één ervan zit de dame die zorgt dat alle formaliteiten worden afgehandeld. De pinautomaat blijkt al een jaar stuk dus doen we een dringend beroep op de nabijgelegen geldautomaat. Daarna lopen we naar de overkant waar de internationale luchthaven van Maun is gevestigd. Internationaal klinkt pretentieus, maar hier landen voornamelijk kleine propeller vliegtuigjes uit Zuid Afrika of Namibië. Zo kun je een lange reistijd over de weg vermijden. Deze toeristen verblijven vaak in exclusieve lodges midden in de delta. Als je wilt betaal je voor 10 dagen luxe en exclusiviteit tussen de €17.000 en €19.000 per persoon. Waarschijnlijk inclusief een gedresseerde olifantenparade! 😋

    Na een snelle handbagage check en een kort ritje met een busje staan we voor een klein vliegtuigje voor 7 personen. Wat een verademing vergeleken met onze ervaring op Schiphol! Piloot Alex stelt zichzelf kort voor. Met zijn grote camouflage hoed, zonnebril en een sjaal over de helft van zijn gezicht, blijft er weinig over om kennis mee te maken. Doet er ook niet toe, hij is piloot en dat is voor ons voldoende. We stappen in. Of zoals Ed het zegt: ‘in zo’n kleine kist stap je niet in, die trek je aan’. Het is inderdaad wat persen en meten maar ook erg knus. Robin neemt naast Alex plaats op de stoel van de co-piloot. Een perfecte plek voor een goed uitzicht en het maken van foto’s. Vier jaar geleden hebben we met zijn zessen in Suriname ook met een propellervliegtuigje gevlogen. Dit exemplaar is iets kleiner, de airstrip daarentegen is juist professioneler. Toen was het een hobbelig grasveld in de jungle nu een keurig geasfalteerde airstrip.

    Stijgen gaat met een klein vliegtuigje erg rap en we zijn dan ook snel los van de grond. Iedereen is meteen enthousiast want je ziet zoveel meer vanuit de lucht. Allereerst krijgen we een beter beeld van hoe men hier woont. We zien huizen op zichzelf staan of afgebakende erfafscheidingen met meerdere eenvoudige woningen op het terrein.

    Na een kleine 10 minuten vliegen zien we het landschap veranderen. Bewoning maakt plaats voor begroeiing en meanderende uitlopers van de delta. De waterstand is laag en de meeste waterpoelen zijn compleet verdampt. Toch is het erg bijzonder om deze enorme vlakte door het vliegtuigraam voorbij te zien trekken. We vliegen op ongeveer 180 meter, perfect om waar te nemen wat er beneden allemaal gebeurt. De vele olifantenpaadjes zorgen voor een prachtig lijnenspel waarbij alle waterpoelen als een ketting aan elkaar geregen lijken te zijn.

    We zien grote groepen olifanten, die vanaf deze hoogte meer weghebben van speelgoed dieren. We spotten een kudde buffels en wildebeesten. Ook zien we een etende giraf onder ons voorbij schieten. Inmiddels vliegen we midden boven de delta, hier is het groener en natter! De rivier beweegt zich als een slang door het moeraslandschap. Of je nu voorin links of rechts zit, overal is het uitzicht even schitterend. We komen ogen te kort en proberen elkaar zoveel mogelijk te wijzen op wat er allemaal te zien is. Als dit gebied nu al zo mooi is, hoe waanzinnig moet het hier dan wel niet zijn als de hele delta vol met water staat?

    De piloot maakt een ruime bocht en ook op de terugweg zitten we met zijn allen te glimmen van plezier. We spotten weer volop dieren. Dit is echt een geweldige ervaring waar we nog vaak aan terug zullen denken. En ik moet toegeven; zoveel beter dan Youtube!

    Eenmaal geland trakteren we onszelf op een heerlijke koffie en sapjes bij Dusty Donkey. Hun homemade taarten blijken niet alleen een lust voor het oog. Dit soort tentjes zouden verplicht moeten zijn in elk dorp. Daarna rijden we nog langs een paar souvenirkraampjes en stappen dan snel in de auto. We hebben namelijk nog 400 km af te leggen. Het einde van de reis komt in zicht. Zaterdagavond vliegen we terug naar huis vanaf Windhoek en dat is nog een ruime 800 km welke overbrugd moeten. Wij hebben deze reis in tweeën gehakt ook al bestaat de hele weg uit goed asfalt.

    Precies op het moment dat de zon ondergaat arriveren we op de campsite. Deze ligt, lekker praktisch, aan de Botswaanse A2. Precies een uurtje voor de grens met Namibie. De campsite verrast ons positief door de vrolijke Engelse eigenaresse, haar leuke hond en de verzorgde campsite. We zetten voor de allerlaatste keer ons kamp op en bereiden ons avondeten. Naast ons slaapt een Australische fietser die solo heel Afrika van noord naar zuid doorkruist. Een aparte man die zijn hele leven al reizend door het leven trekt, zo blijkt. Dat reizen snappen we nog wel maar op de fiets door Afrika, inclusief de wildparken? Ons niet gezien! Maar we zijn gelukkig niet allemaal hetzelfde. Wij nemen nog een wijntje op de mooie dag. Ik lig net in mijn tentje als ik Miriam ineens vanuit de grond van haar hart "gatverrrdamme!!" hoor roepen. Die had een mooie bijvangst in haar wijn!
    Read more

  • Day26

    Okavango Delta

    May 18 in Botswana ⋅ ☀️ 21 °C

    Deze nacht geen geluiden, enkel lawaai. Van locals, verkeer, ontelbare blaffende honden en fanatiek kraaiende hanen. En dan gaat ook nog eens het alarm van je telefoon. Dit was vakantie toch? Jazeker, maar we willen de laatste vakantiedagen nog een paar mooie herinneringen maken.

    Maun is gekozen als uitvalsbasis voor een aantal excursies. Achteraf een misrekening omdat de delta een omgekeerd seizoen kent. De rivier in Maun is hierdoor gereduceerd tot een sneu slootje waar zelfs de Afrikaanse kikker geen kwaakconcert in wil geven.

    Nadat we onze verwachtingen hebben bijgesteld, passen we de plannen erop aan. We willen nog steeds een boottocht maken ook al moeten we hier nu verder voor reizen. Dit kan met onze eigen auto’s of georganiseerd. Bij de laatste optie hoeven we onze rijdende huizen niet in te pakken. Ook weleens fijn, beslissen we. Om 8:00 uur worden we opgehaald door een open safari truck. We zijn met meer mensen dan zitplaatsen en dus proppen we onze Hollandse billen links en rechts tussen het ijzeren frame van de safari auto. Het is nog behoorlijk fris, de koude rijwind wappert er lustig op los met ons haar en ons gezicht. Brrr, we kruipen vrijwillig nog wat verder tegen elkaar aan. Gelukkig arriveren we na drie kwartier bij ons startpunt. Maar waar we ook kijken, geen water te zien. Na een korte wandeling zien we een gloednieuwe lodge opdoemen, gebouwd tijdens de corona crisis en gelegen in de Okavanga. Voor de deur ligt een flink meer waar op gevaren kan worden. Met een mokoro (een traditionele boomstamboot die inmiddels van fiber is gemaakt) of gemotoriseerde boot. Aangezien er hier hippo’s in het water zitten, kiezen wij voor de tweede optie. Als je door 3000 kilo chagrijnig vet wordt achterna gezeten is een krachtige motor toch wat prettiger dan een punter stok. Dit gebied schijnt ook een waar vogel walhalla te zijn. Er wonen maar liefst 400 soorten gevederde creaties. Wij stappen vol goede moed, met onze verrekijkers én mijn dierenbijbel, aan boord van het kleine bootje.

    Het is een mooi meer maar de vangst, als je het zo kunt noemen, valt ietwat tegen. Veel van wat we spotten kennen we al. Ook het gebied zelf zou zo maar de Vinkeveense of Loosdrechtse plassen kunnen zijn. Niets ten nadele van beide plassen maar je verwacht toch iets meer grandeur van de grootste delta van de wereld.

    De gids moet even ontdooien maar doet dan zijn uiterste best om er een leerzame boottocht van te maken. Naast een paar grote hippo’s worden vandaag vooral de kleinere dingen extra gewaardeerd. De prachtige witte en paarse lelies en de kleine kikkertjes in het riet. En de bijzondere libellen. Daarnaast spotten we een gigantische reiger: de Goliath Heron van 1,20 meter groot.

    Na de boottocht doen we nog een oer-Hollands bakkie koffie om de lodge een beetje te sponseren. Rond 13:00 zijn we weer terug op onze campsite. De rest van de dag geven we ons zelf vrij en spreiden we onze badlakens op de ligstoelen bij het zwembad. Voor het eerst in vier weken is het een bewolkte dag al is de temperatuur heerlijk. De meesten van ons hebben nog een wens op onze Botswana bucketlist staan en dat is een vlucht over de Okavango delta. We hebben de natuur al vanaf de grond en vanaf het water mogen ervaren en we zijn reuze benieuwd hoe het eruit ziet vanuit de lucht. Ik twijfel nog wat want ach, als je op Youtube kijkt zie je het toch ook goed? Maar vooruit, ik ben toch ook wel nieuwsgierig. Onze wens heeft wat voeten in de aarde. Een helikoptervlucht wordt volop aangeboden maar wij willen met een klein vliegtuigje. Deze maakt minder lawaai, we kunnen er met zijn allen in en de vluchttijd is langer. Gezien het seizoen is het mooier als we dieper de delta in kunnen. Na wat gesteggel en extra onderhandeling van Robin komt de deal rond. Morgenochtend gaan we voor 45 minuten de lucht in!

    Wij koken een lekker maaltje met nasi en kip van de braai. Koffie met chocola wordt geserveerd om ons kampvuur. Wat een heerlijke en pure manier van leven is dit toch! 🙏🏻
    Read more

  • Day25

    Maun

    May 17 in Botswana ⋅ ☀️ 23 °C

    4:15. Ed, Henny en Miriam besluiten dat het plastijd is. Ik heb echt geen zin eruit te gaan en draai me om, maar ja...als ik straks alleen moet is dat geen optie op deze plek. Als ik Paul dan ook nog zijn tentje uit hoor komen roep ik snel naar hem dat ik mee ga. "O, ik had eigenlijk achter een boom gewild, maar oke, ik wacht wel". In de haast schiet ik naar de verkeerde kant van de tent en Robin weet me net op tijd te waarschuwen voor ik de rits (waar geen ladder staat) open. Gered! We maken een nachtelijke wandeling naar het toilet. Of het nu ligt aan de volle maan of niet, de roofdieren lijken extra actief te zijn. De meeste geluiden herkennen we inmiddels, ze klinken zelfs bijna vertrouwd. We horen om ons heen wilde honden, hyena’s, olifanten en hippo’s. Dat alles maakt een nachtelijke plas toch wat spannender dan thuis. Helemaal als je schuifelend op je slippertjes verse wildsporen op het pad ziet.

    Eenmaal terug op onze matrasjes, horen we alle wildgeluiden vervagen en vallen weer lekker in slaap. Net tegen het ochtendgloren horen we wilde honden enorm tekeer gaan. Niet al te ver van ons vandaan. Ook horen we een groep bavianen, deze klinken nog dichterbij. Dat klopt, er zit een enorme baviaan voor onze auto’s die onze voorraadbak aan het plunderen is. Ons eten is op, er zitten alleen twee jassen in. Hij vangt dus bot. Paul reageert heel snel en geeft vanuit zijn daktent een oerbrul waar menig alfamannetje jaloers op zal zijn. De baviaan kijkt hem verrast aan en kiest het hazenpad.

    Terwijl de rest zich nog eens uitrekt en omdraait, zet Paul alvast een ketel water op en dekt de tafel. Heerlijk om dit vanuit je tentje gade te slaan. Paul grapt: ‘ik zet ook het peper en zoutstel op tafel want dan lijkt het nog wat’. De laatste sneetjes brood en yoghurt worden op tafel gezet. Het gaat geen uitgebreid ontbijt worden. En dan, uit het niets, springt ineens de geïrriteerde baviaan op tafel. Paul grijpt een stoel en smijt deze naar hem toe, vergezeld met de nodige verbale ondersteuning. De baviaan is niet meer onder de indruk en wij zien vanuit onze daktenten de hoektanden van de baviaan tevoorschijn komen! Door een tweede stoel en zelfs een derde stoel die Paul naar hem smijt, besluit de baviaan toch weg te gaan. Wat een opgewonden standje! Paul staat stijf van de adrenaline, die heeft geen koffie meer nodig😉.

    Tijdens de afwas en het tandenpoetsen treffen we de andere kampeerders en we horen hen vertellen over de groep wilde honden die vanochtend met een kadaver over de campsite trokken. Aha, dat hoorden we dus! Daarnaast hadden ze nog een andere harde brul gehoord maar wat dat was geweest wisten ze niet😂😂.

    Inpakken en wegwezen en dat doen we dan ook. We verlaten na 25 km het nationale park waar we maar weinig tegen komen. De wegen zijn ook in dit deel erg slecht. Eenmaal buiten het park moeten we nog 80 km. Ook hier is de weg slechter dan gehoopt. Het is weer shaken met zijn allen. Wel komen we onderweg zoveel wild tegen dat we echt bij elkaar checken of we nu het park in- of uitgereden zijn!? We spotten grote groepen olifanten, giraffen, zebra's en natuurlijk boring bokkies. Het laatste deel van de rit zien we als een fata morgana asfalt opdoemen! Yes, yes, yes. Snel wordt er extra lucht in de bandjes gepompt waarna we lekker het gaspedaal even naar beneden trappen. Dat scheelt flink wat reistijd.

    We besluiten eerst te lunchen in Maun en dan pas boodschappen te doen. We hebben ontzettende trek en kiezen een tentje bij een oude brug. Verrassend leuk gelegen en ze hebben hier pizza’s! We lopen naar het water en zien een kleine krokodil liggen. Oh.... kijk nou! Rechts ervan ligt zijn uit de kluiten gewassen broer! Miriam kan haar geluk niet op! Haar wens kan afgevinkt worden. We turen verder over het water en zien dan nog drie grote krokodillen zwemmen. Toe maar!

    Het duurt lang voor het eten komt maar omdat we voor het eerst in vijf dagen weer Wifi hebben, vindt niemand dat erg. We splitsen na het eten op: een deel gaat alvast inchecken op de campsite en de anderen gaan boodschappen doen. De campsite is goed verzorgd, het heeft zelfs een mooi zwembad. Toch heeft het meer weg van een stadscamping dan een safari campsite. Het is één strakke zandvlakte met recht ingedeelde vakken. Wat een contrast met de afgelopen dagen. Vooral de drukke weg en de omheining met prikkeldraad creëren een gevangenis gevoel. Tegelijkertijd geeft het ook rust, vannacht geen wilde dieren aan onze tent en plassen kan hier weer gewoon half slaapwandelend.
    Read more

  • Day24

    Moremi Nationaal Park

    May 16 in Botswana ⋅ ☀️ 24 °C

    Het bleek een onrustige nacht! Rond 00:30am krijgen Ed en Henny zowat een rolberoerte als hun auto heen en weer wordt geschud en ze een olifant horen snuiven. Op nog geen meter van hun hoofd! Paul en Miriam lijken stoïcijns door te slapen terwijl zij toch pal naast Ed en Henny liggen. Maar dan wordt het geschreeuw van een of ander dier hen ook te gortig en is iedereen wakker, inclusief wij.

    Het blijkt een hyena te zijn die in draf voorbij loopt. Door het volle maanlicht is zijn profiel heel duidelijk herkenbaar. Hoe gaaf is dat! Iedereen is klaarwakker, maar alleen Robin en Henny hebben de hyena gezien.

    Iedereen gaat meteen maar even plassen. Achter een boom, want het toilet is 10 minuten lopen, dwars door het wildgebied. We checken meteen de achterzijde van de auto en zien heel duidelijk sporen van een olifantenslurf. Niet alleen op het metaal maar ook op het zijraam heeft hij (of zij) een grote, ronde slurf afdruk achtergelaten. Betrapt!

    De tweede helft van de nacht verloopt soepel. Het is erg frisjes dus we blijven allemaal wat langer in bed liggen. Met verrekijker uiteraard. Want vanuit de daktenten heb je een prachtig uitzicht op het meer welke lieflijk ontwaakt in de ochtendzon. Wat een geluksvogels zijn wij!

    Vandaag gaan we het Moremi park ontdekken, dus terug waar we vandaan komen. We slapen vannacht op dezelfde campsite als gisteren, in het nationaal park. Het heen en weer rijden heeft te maken met de weinige beschikbare plekken. Bij de gate van het park staat rechts een halve container die als campsite receptie dienst doet en links het receptie gebouwtje voor het park. Het gebouwtje puilt bijna uit zijn voegen van bureaucratie. De campsite lag eerst buiten het park en nu plots erin. Dus moet je dagfee betalen om er in te kunnen. Ook als je er alleen slaapt. Een paar weken geleden hebben ze ook nog eens de tarieven exorbitant verhoogd. Toen we er gisterochtend uit reden moesten we twee dagen fee betalen. Aankomstdag en vertrekdag. Dat is toen uiteindelijk wel gehalveerd. We moeten vandaag de campsite weer op en morgen er weer af. Dat zou dan weer twee dagen entree zijn a €150,= per dag. Onredelijk en onlogisch en dus gaan we in conclaaf met de overheidsambtenaar. Ook ditmaal blijkt Henny een prima onderhandelaar en uiteindelijk betalen we in totaal twee entreedagen i.p.v. vier. En door!

    De wegen in het park zijn wederom uitdagend en sommige ook erg nat. Het is niet in te schatten hoe diep het water is. En er even door heen waden om te zien hoe diep het is, is met alle wilde dieren om je heen ook niet echt een optie. Na een paar detours komen we aan bij de Dombo-pool. Een prachtige grote waterpoel omzoomd door riet waarin familie hippo heerlijk aan het dobberen is. Ook zien we weer een visarend en Afrikaanse dwergeenden. Alleen geen dombo’s hier. Al zijn we er genoeg tegengekomen op weg naar de poel zelf.

    Na ruim drie weken spotten hebben we zo onze wensen wat we nog willen zien. Waren we bij de eerste safari in de wolken van een kudde impala’s, nu noemen we ze al ‘boring bokkies’. Al blijft het super leuk om op safari te gaan. We hebben inmiddels een identificatie tactiek ontwikkeld; Iedereen spot wat af en ik zoek het gespotte dier dan op in mijn Afrikaanse wildlife boek. Vervolgens wordt deze gemarkeerd met een oranje blaadje. En daar zit het inmiddels vol mee!

    Wat we graag nog zouden willen spotten is een luipaard in een boom met een impala in zijn bek (bescheiden wens van Ed🤓). Een enorme krokodil (Mir), een mooie leeuw of kraanvogels (Lia), een honingdas of aardvarken (Paul & Robin). Henny zou heel graag nog een oehoe willen spotten. Nog genoeg te wensen dus.

    Na de Dombo-poel rijden we terug naar onze campsite. Exact op dezelfde plek als waar we eergisteren ook stonden. Het kamp staat ruim voor zonsondergang. Wanneer we met onze toilettasjes richting de douches lopen, zien we ‘gewoon’ een olifant lopen op 50 meter. Dit blijft bijzonder van kamperen in een nationaal park. Het avondeten: een bami soep en een sardientjes salade met wat geroosterd brood. De bodem van onze voorraadboxen en koelkasten zijn volledig in het zicht gekomen. Het haardvuur wordt weer lekker opgestookt, wat ook meteen zorgt dat we inkakken. We weten het nog een beetje te rekken maar we hebben het vast geen 22:00 uur zien worden.😳
    Read more

  • Day23

    River Kwai

    May 15 in Botswana ⋅ ☀️ 28 °C

    Wat een heerlijke nacht! We slapen hier wat af! Miriam en Ed hebben alleen wel het idee dat onze auto vannacht heen en weer werd geschud door een olifant, maar weten dit niet zeker. Zal wel verbeelding zijn.

    Na een gezellig ontbijt pakken we ons boeltje weer in. We hebben vandaag slechts 13 km af te leggen en dat is een heerlijk vooruitzicht.

    Geografisch zitten we in een zijtak van de Okavango delta. Dit is een zeer bijzonder moerasgebied welke door de gelijknamige rivier wordt gevoed. Deze rivier eindigt niet in zee en vormt zo de grootste delta ter wereld: maar liefst 15.000 km2. Het water wat vanuit Angola komt doet er een half jaar over om in de zuidelijkste vertakkingen te komen. Het heeft daardoor een omgekeerd seizoen: juist in de droge tijd is de delta op haar natst.

    Over twee dagen gaan we naar Maun, het hart van de delta. Hier in de zijtak willen we genieten van de vele meertjes met hippo’s en ander wild. Onderweg verkennen we een beetje de omgeving maar komen wel lekker vroeg aan op de campsite. We krijgen een heel mooi plekje. Ver weg van de rest, recht tegenover een prachtig groot meer vol met waterlelies. We lunchen met zijn allen, waarna Paul en Robin besluiten nog even op avontuur te gaan. De rest luiert voor de tent. Bloggen (Henny), muziekje luisteren (Ed), boekje lezen (Miriam en Lia) maar vooral met de verrekijker turen naar het meer (alle vier). Het is echt een sport om iets moois of bijzonders te spotten. Zo zien we vier hippo’s lekker in de rondte zwemmen, een statige visarend en vele prachtige vogels.

    Paul en Robin hebben op hun tochtje een jonge dode olifant gezien, luguber maar ook intrigerend. De plek werd verraden door ontzettend veel gieren in een boom.
    We maken avondeten en genieten van een heerlijk haardvuur. Deze routine is prettig en ontspannend. Eenmaal bij het warme vuur worden de oogjes zwaar. Met veel moeite tikt de laatste 23:00 aan en dan gaan onze lampjes uit. Trusten.
    Read more

  • Day22

    Bumpy roadtrip

    May 14 in Botswana ⋅ ☀️ 29 °C

    We worden wakker en weten bijna zeker dat we nachtelijk bezoek hebben gehad. We weten alleen niet precies van wat, al verraadt de pootafdruk dat het iets groots geweest moet zijn. De nachtelijke geluiden waren ook talrijk. Wat zullen we dat thuis missen! Wekenlang in de natuur doorbrengen, zorgt dat al je zintuigen weer maximaal tot leven komen.

    Bij daglicht is dit plekje nog mooier, echt zonde dat we alweer weg moeten. Hier hadden we graag nog een dag willen wild spotten bij de waterpoel of relaxen aan het zwembad. Maar helaas, we moeten door.

    Vandaag hebben we een lange reisdag, 180 km zandweg. Deze weg gaat dwars door een ander deel van het Chobe park. Al snel blijkt het een vreselijke route. Geen bijzondere natuur, al het wild lijkt een dag vrij te zijn en je wordt compleet door elkaar geschud vanwege de enorme kuilen. En dat terwijl we tergend langzaam rijden. We zijn het allemaal na een paar uur meer dan zat maar zitten dan pas net op de helft. Er zit niks anders op dan het letterlijk uit te zitten. Er is geen andere route of weg. Bij een tussenstop zien we vocht uit de achterklep lekken, door al het gehobbel zijn er waterflessen lek gegaan en ook valt er een fles rode wijn te betreuren. Het rode vocht zit nu in onze hoofdkussens, niet echt handig. Het leert ons om alle beddengoed en kledingtassen voortaan van de laadvloer te houden.
    De tocht wordt een beetje goed gemaakt doordat we nog een uiltje spotten! Maar we zijn stuk voor stuk blij als we aan het einde van de dag bij onze campsite aankomen.

    De campsite ligt in nationaal park Moremi en blijkt de minste tot nu toe te zijn. Er is geen ontvangst bij aankomst. Een bewaker wil ons de weg wel wijzen en gaat aan de auto hangen. De plek er naar toe is erg slecht met diepe, verdroogde modderkuilen. Henny rijdt zo geconcentreerd langs de diepste kuilen, dat ze vergeet dat er een mede-passagier aan de auto hangt. Wanneer ze vlak langs een grote boom rijdt horen we hem hard roepen: 'Mem, do you want to kill me? Hier moeten we hard om lachen en Henny biedt toch ook maar even haar verontschuldigen aan.
    Het wild kan hier ook gewoon je campsite oplopen. Dit blijft een bijzondere gewaarwording. We koken een maaltje, douchen het zand van onze vermoeide lijven en kruipen vroeg onder de wol. Uiteindelijk valt een ieder in slaap met heel veel gave wildgeluiden als achtergrondmuziek. 🐘🐗🦛
    Read more

  • Day21

    Chobe Nationaal Park

    May 13 in Botswana ⋅ ☀️ 29 °C

    Vrijdag de 13e!

    We starten rustig op en rijden rond 9:30 van de campsite af. Vanaf vandaag gaan we Botswana ontdekken! Het plan is dat we via het Chobe park naar onze volgende campsite rijden, ongeveer 100 km verderop.

    Chobe park staat bekend als één van de grootste wildpark bestemmingen. Dit vanwege zijn enorme populatie olifanten. Er leven er hier ongeveer 70.000! Maar ook het formaat van de olifanten is anders. ‘They are big, really big’ zeggen de kenners. Met een gebied van 11.000m2 is Chobe ook direct het epicentrum voor het Botswaanse safari toerisme. Een deel van het park ligt aan de rivier en deze zullen wij vandaag grotendeels volgen. Meteen als we het park inrijden zien we dat dit de Afrikaanse droom is welke we kennen uit de brochures. Grote watervlakten vol weelderig riet, omzoomd door groene bomen en planten. Het levert onvergetelijke vergezichten op. We zien grote groepen badende olifanten en hippo’s in de glinsterende ochtendzon. De silhouetten van de dieren samen met de reflecties op het water, zorgen voor een sprookjesachtig geheel. De vele babyolifantjes, die tijdens het waden met hun slufjes de staart van hun moeder vasthouden, zijn erg aandoenlijk. Overal waar je kijkt zie je dieren, het stikt hier van het leven!

    We zien verder buffels, vele soorten vogels, een varaan, krokodillen en een giraf. Wat ons ook erg aanspreekt is dat de paden veel avontuurlijker zijn, zonder 4x4 kun je hier niet komen. En zonder gps kun je hier eindeloos verdwalen. We rijden naar het water waar we de badderende hippo’s en de olifanten in één oogopslag kunnen zien. This is Afrika!

    Na een poosje besluit één auto weer verder te rijden maar Ed, Miriam en Henny willen nog even het pad langs het water volgen om de grote groep olifanten in de verte beter te kunnen fotograferen. Als dit is gelukt keren ze de auto en willen ze terug rijden. Alleen staan er nu drie badderende olifanten voor hen, deze zouden ze toch zonder problemen moeten kunnen passeren? Daar denkt moeder olifant anders over! Ze begint flink te wapperen met haar oren en neemt een defensieve houding aan. Ok, ze wachten nog even. Nog geen seconde later zien ze schuin voor zich, vanuit het dichte struikgewas, nog vier olifanten richting het groepje lopen. Aha, de familie was nog niet compleet. Ze wachten geduldig tot de olifanten ontspannen met het water gaan spelen.

    Tegelijk zien ze achter zich dat de grote groep olifanten klaar is met badderen en nu met zijn allen hun kant opkomen. Miriam en Henny vinden het nu wel erg spannend worden en krijgen het warmer en warmer. Ze zijn met heel veel, ze zijn zó groot maar vooral veel te dichtbij. Henny kijkt wat zenuwachtig om zich heen en ziet pal naast hun auto twee hele grote oren uit het struikgewas opdoemen. Nee, niet nog meer olifanten! Ze zitten klem en Henny krijg last van klotsende oksels. Dit is ook het moment dat wij in onze auto toch wel een benauwd stemmetje horen wat vraagt; "Paul wil je alsjeblieft terug komen, het is heel spannend hier!" Wij rijden terug en zien de auto van Ed, Henny en Miriam omringd door olifanten. Door iets op te trekken komt er beweging in de groep en loopt de olifant naast hun auto, samen met nog twee andere olifanten naar het groepje en ze beginnen eindelijk aan hun ochtendritueel. Ed waagt zijn kans en dit keer mogen ze gelukkig passeren. Pfff. Het duurt zeker nog 10 minuten voordat Henny en Miriam hun adrenaline weer op een normaal niveau hebben.

    De hele verdere route genieten we van alle dieren om ons heen. Olifanten passeren te pas en te onpas en we ervaren nog een keer dat je zo maar tussen een familie kunt belanden. We zijn inmiddels zo vaak gestopt dat we in tijdnood komen. Paul heeft de track naar de uitgang in zijn gps staan alleen blijkt dit een pad die al een tijdje niet meer bereden is. Het gras wordt hoger en hoger en de zandweg steeds slechter. We rijden stapvoets en moeten nog 9 km. Wat doen we, doorrijden of omdraaien? Het gevoel voor avontuur wint en we rijden verder. Het pad is zo smal dat de takken links en rechts van ons, fanatiek handtekeningen op de lak aan het zetten zijn. Ondertussen tikt de tijd gestaag door. Hoe verder we rijden des te minder we er vertrouwen in hebben dat we op de grote weg uitkomen. We zijn inmiddels al over de helft en worden steeds nieuwsgieriger waar we straks tegenaan zullen rijden? Prikkeldraad, een verroest gesloten hek? De spanning stijgt in de auto’s, als je hier pech krijgt dan heb je wel een uitdaging. Na eindeloos hobbelen bereiken we het einde van het pad maar nog steeds zien we niks anders dan bosjes, takken en gras. En dan opeens, zonder waarschuwing, scheurt er een auto voor ons langs. Dit blijkt de asfaltweg te zijn, compleet onttrokken aan het zicht door al het groen. Geen bewaker, geen hek alleen een simpel bordje: No Entry. Geweldig! We draaien de weg op en vervolgen snel onze weg.

    De laatste 12 km naar onze campsite is een smalle, mulle zandweg met aan weerszijden wederom hoge begroeiing. Het is tevens de verbindingsweg naar de Okavanga delta waardoor de tracks diep liggen. Het begint al schemerig te worden, we zijn aan de late kant. Botswana is één groot wildpark er is geen afrastering, de campsite is dus ook toegankelijk voor alle wild. Daarom is het belangrijk dat we geïnstalleerd zijn voor het donker wordt. Niet alleen dat je tent staat maar ook dat je vuur hebt gemaakt.

    We zetten de auto’s op 4x4 plus low gear en geven gas. We zijn krap twee kilometer op weg als Paul, die voorop rijdt, wel erg diep weg zakt en vervolgens compleet vast komt te zitten. Oeps! Achter ons komt een kleine vrachtwagen aanrijden en we informeren hem dat de auto voor ons vast zit in het zand. De Botswaanse mannen bekijken de situatie en één van hen ziet het somber voor ons in. Ik hoor hem eens aan en zeg aan het einde: je maakt er wel een heel drama van! Hij kijkt mij ernstig aan en zegt: ‘Mem, I live in Afrika, my whole life is a drama’. 😂

    Er wordt fanatiek gegraven, de sleepkabel wordt bevestigd maar er is geen beweging in te krijgen. We vragen of de mannen kunnen helpen en dat willen ze gelukkig wel. Nadat de eerste sleepkabel is gebroken, gebruiken ze die van hen ("this is the elefant!") en dan is het leed snel verholpen. Gelukkig, want hier temidden van het wild wil je niet een uur je auto uitgraven. Al helemaal niet in het donker. De rest van de zandweg is meer dan uitdagend maar we komen gelukkig niet meer vast te zitten. Precies 10 minuten voor zonsondergang arriveren we bij een klein paradijsje. In the middle of nowhere. We begrijpen van de gastvrouw dat één keer vastzitten heel netjes is, sommigen komen wel 6x vast te zitten. Deze info is goed voor ons zelfvertrouwen.

    We lopen naar het panorama balkon en zien een waanzinnig stuk natuur met een grote waterpoel, vlak voor onze neus. We pakken snel wat drankjes en hebben de glazen nog niet vol of we worden getrakteerd op een bloedrode Afrikaanse zonsondergang. In de verte zien we een stofwolk ontstaan. Een grote groep buffels komt onze kant op om de dorst te lessen. Wat een kadootje! De hippo in het water trekt zich er niks van aan en blijft stil liggen. We maken, in het donker, ons kamp op en besluiten uit eten te gaan. De kok serveert in een rap tempo een drie gangen diner op het panorama balkon, terwijl wij ons vergapen aan een olifant die op zijn gemak zijn watervoorraad weer op peil brengt. Waanzinnig!!

    Na het eten duiken we direct ons bed in. We realiseren ons dat alle dieren die we net gezien hebben, gewoon op het camp kunnen komen. Terwijl wij de tent dichtritsen horen we de hyena’s huilen en de buffels nog snuiven.

    Een nachtelijk toiletbezoek is hier net even anders dan thuis. Je stelt het uit en als je echt moet dan ga je nooit alleen. Sweet dreams!
    Read more

  • Day20

    Victoria Falls

    May 12 in Zimbabwe ⋅ ☀️ 30 °C

    Om zes uur gaan synchroon de wekkers af in onze tenten. Het is buiten nog donker en koud. We willen om 7:00 vertrekken zodat we om 7:30 bij de border crossing met Zimbabwe zijn. Uiteraard ook hier weer loketten, formuliertjes en bureaucratie maar dit keer met meer humor, vriendelijkheid en betere begeleiding. Terwijl wij met ons allen voor de loketten staan te wachten, loopt er achter ons, op zijn dooie akkertje, een groot wild zwijn langs. Hij doet er exact 40 seconden over om van Botswana naar Zimbabwe te lopen. Hilarisch. Wij doen er 1,5 uur over en zijn flink wat dollars lichter. Duurste dagtrip ‘ever’💸.

    De Victoria Falls heeft zijn wereldfaam te danken aan David Livingstone. Officieel was hij missionaris in Afrika. Daar bleek hij niet zo erg goed in. Hij heeft slechts één persoon weten te bekeren en zelfs dan nog maar tijdelijk. Dus maakte hij een carrière switch en werd ontdekkingsreiziger. Zijn ogen zagen de bekendste Afrikaanse waterval voor het eerst in 1855 en maakte het wereldkundig. De stad bij de watervallen is naar hem vernoemd. Door het recente dictatorschap van Mugabe was er geen toerisme meer mogelijk en veranderde Livingstone in een spookstad. Sinds een paar jaar is er weer toerisme en is de stad weer booming.

    Bij aankomst bij het park merk je meteen dat dit dé attractie van het land is. Alles is tot in de puntjes geregeld: grote parkeerplaats, talloze souvenirshop’s en de Zimbabwaanse variant van de Chippendale‘s die hun act opvoeren. De dames beamen: niet slecht🤩.

    Als we ergens massale drukte hadden verwacht is het hier wel, maar het valt ons alles mee. Naast ons zijn er ongeveer nog een stuk of 50 bezoekers maar daar houdt het wel mee op. Vanaf de entree heb je nog geen zicht op de watervallen maar je hoort al wel het luide gedonder en ook zie je in de verte al het opspattende water. We zijn benieuwd!

    Er is een prachtig groen wandelpad van ongeveer één a twee uur die langs de watervallen en de kloof leidt. En na al een paar meter lopen hebben we zicht op dit natuurgeweld. Onder luid geraas stort de 60 meter hoge muur zich in de smalle Batoka kloof omlaag. Stuifwater drijft in dichte sluiers naar boven. In de lokale taal heet de waterval niet voor niets Mosi oa Tunya (rokende donder). Per minuut stort 500 miljoen liter water zich naar beneden. Probeer het je eens voor te stellen.

    Doordat we hier zijn na het regenseizoen zien we de waterval in haar volle glorie. We zijn het er met z’n allen over eens; wat is dit indrukwekkend! We blijven foto’s maken. Langs verschillende uitkijkpunten zie je telkens weer een ander stukje van de waterval. De wind maar ook de zon bepaalt wat je wel en niet te zien krijgt. Soms zie je alleen maar mist maar gelukkig hebben we vaak goed zicht op de prachtige watervallen en de weelderige groene vegetatie er omheen. Het is een waar paradijs. Een vochtig paradijs, dat wel. Je kunt het vergelijken met je kleren aan onder de regendouche te gaan staan. Wanneer de wind net draait, dan heeft het zelfs meer weg van een wasstraat😅. De meeste mensen lopen dan ook in regenkleding, anderen laten zich gewoon lekker nat regenen.

    Na afloop drinken we een heerlijk bakkie koffie en wandelen we richting de brug tussen Zimbabwe en Zambia. Vanaf hier heb je ook een spectaculair uitzicht op de watervallen en de rivier. Robin laat zien waar hij, tijdens zijn reis door Afrika in 2007, van een raft gevallen is en bijna verdronken. Ook indrukwekkend!
    Zodra we de brug oplopen zijn we aangeschoten wild, er zijn voldoende ‘knakkers’ die graag wat aan ons willen verkopen. Ze zijn irritant en opdringerig. Ed transformeert op de brug in een biljonair wanneer hij voor 100 Pula’s (ca. € 7,5 ) oud Zimbabwaans geld koopt. Nog nooit zoveel nullen op een briefje zien staan. 😂

    We stappen weer in onze auto’s richting de Botswaanse grens want daar wil je immers niet te laat komen. Onderweg pikken we nog een geocache mee, goed voor de internationale statistieken.

    We verwachten dat departure uit Zimbabwe en de immigratie in Botswana niet zo veel voeten in de aarde zal hebben. We beschikken namelijk al over diverse formulieren voor de voertuigen en we hebben slechts een dagtrip gemaakt naar Zimbabwe.

    Zimbabwe departure verloopt prima. Dezelfde loketten, met dezelfde vriendelijke gezichten. En dat ruim 10 uur later! Ed wordt langs alle loketten gestuurd om vervolgens te eindigen bij….jawel het eerste loket. Door naar de immigratie naar Botswana.

    Hier stuiten we op een forse dame in een synthetisch, niet flatterend roze shirt. Ze geeft aan dat ze de controle gaat doen op verboden levensmiddelen. Hier waren we al voor gewaarschuwd. Afhankelijk van hoeveel trek de beambten hebben, kan er van alles in beslag genomen worden om ‘vernietigd’ te worden. Nou, deze vrouw is de vleesgeworden vernietigingsmachine herself! Twee dagen geleden kregen we niet eens een koelkast check! Alsof ze het ruikt dat we na aankomst in Botswana boodschappen hebben gedaan, gaat ze als een echte meesteres door onze voorraad. Eieren: forbidden. Geroosterd vlees in tupperware: forbidden. Melk: forbidden. Ze blijft maar producten opnoemen.

    Het feit dat we alles in Botswana hebben gekocht en slechts een dagtrip hebben gemaakt naar Zimbabwe, is geen argument. Ze kijkt ons streng aan, schudt met haar hoofd en klakt met haar tong. We hebben een probleem, zegt ze. Hoe gaan we dat oplossen? We denken allemaal hetzelfde. ‘Hoe kunnen we dit samen oplossen?’’ vraagt Henny daarom snel. Henny treedt op als onze groepsonderhandelaar en biedt 50 Pula. De dame kijkt haar strak aan en lacht cynisch. Wij blijven haar strak terug aan kijken en vertrekken geen spier. Ze herhaalt het bedrag, lacht nogmaals cynisch en waggelt daarbij heen en weer. Onderling overleggen we snel. Meer bieden of in beslag laten nemen? Waar is ze meer op uit: geld of onze spullen? De vrouw wil weten wat er besproken wordt. Henny blijkt een meester; ze kiest haar woorden zorgvuldig en biedt vervolgens 100 Pula. (€7,=). Ze wil nog even van ons bevestigd hebben dat het hier niet om omkoping gaat maar om een ‘just to say thank you’. Tuurlijk Truus. Ze accepteert het geld in een 'handjeschudt' met Henny en we mogen door🤐

    Snel de koffers dicht, de koelkasten op slot en doorrijden naar de volgende loketten. Zelfs de auto’s moeten opnieuw ingeklaard worden. Paul overweegt om hierover een discussie aan te gaan maar ziet hier snel vanaf. Het was toch al een dure dag en het gaat over €3,=.

    Zo, we zijn terug in Botswana. Voorlopig gaan we geen grens meer over. Het was weer een dag vol belevenissen en prachtige natuur. Morgen gaan we weer op zoek naar nieuwe avonturen.😴
    Read more

    Je houdt ons in spanning [Tosca]

    5/13/22Reply
    Traveler

    😘

    5/17/22Reply

    Cliffhanger.....leuke foto's weer, prachtig, die regenboog onderde brug ( marga) [Marga]

    5/14/22Reply
    Traveler

    Ja is echt prachtig!

    5/17/22Reply
     

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android