Almendricos to Lorca

What a day again. This trip is eventful.

We started off at 8.45 after a little tour from the Dutch owner of the Oasis Morado. Spain has a lot of rules for entrepreneurs which makes it sometimes hard to move on. Interestingly he told us that there is an effort of the Spanish government to support women to start their own business. It was more profitable for them to have the business on his wife’s name then on his.

We are still walking in the basin Valle del Almanzora. The wind was strong but still walkable. It was a morning with many rainbows and taking off and putting on our rain gear. On one point we got wet and after some time i looked up, clear sky, no rain clouds to be seen and i took off my jacket. Less then 5 minutes later the sky above us had turned grey and the rain started. I have never seen the weather turn that quick.
Every time that it rained, the wind mysteriously also picked up and laid down when the rain was over.

The road we were walking on turned into slippery clay, but never to a point that it started to annoy us. The road was used for traffic and it had a lot of little stones on it which made it manageable.

The walk and the views were not interesting today. A lot of the agricultural produce was just sown in, the color of the landscape therefore was mainly brown. A lot of plastic debris every where, on fences, in trees. The agricultural growth activities make use of a lot of cheap plastic and you can guess when torn where that goes in high winds.

At twelve o’clock the wind picked up further. Workers in the field were hiding from the gusts of wind behind the large crates for their produce. When we wanted to have a break we dragged a crate behind another stack of crates to be able to sit out of the wind. It was getting a bit crazy.

After our lunch we left the protection of the wind blocker formed by the crates to experience that things were getting worse. Yesterday the wind lied down in the afternoon but today it was the other way around. The wind got stronger and stronger. And in that huge basin the wind has a free way to blow.

Debi had still sensitive feet from the walking down part after las Negras and the constant pressure of the wind on her side made her foot hurt bad. She could not go on. For myself i was also doubting if we could make it to Lorca, it was still 15 km to our hostel and the winds were still building.

We decided to stop at an old bar ( seemed to be abandoned ) and try to get a taxi to bring us to Lorca. We were at a point located in between two village centers. One village was 2 km against the wind, another option was 7 km down the wind. Both not options to look forward to.
The wind was now howling around the building we sat at. Trees were bending under the force of the wind. The soil on the roads was swirling up into the air. We were stuck there, with the wall of the closed bar to shelter us. We had to find a location where we could tell a taxi driver to come to pick us up ( in our terrible Spanish…). The old bar we sat against had no identification.

Then i heard some noise in the building, there was an old woman coming to the door. She opened the door and i asked if she could help us call a taxi. ~G

We struggled with communication for a while, and then she signalled us to wait, until she appeared again with her handbag and car keys. We were shocked that she wanted to drive us as she seemed to be in such poor physical condition. She lead us to an Audi car that was was mainly used for hauling oranges out of the fields. With oranges, branches and soil everywhere. Crumbling interior. Plus some dresser drawers in the back seat that G had to remove to make room for our backpacks. She drove us ( in the second gear) two km to a town with an estacion, but neither the buses nor trains were running. Then she insisted on driving us to Lorca. She gestured that the Señor upstairs (pointing to the sky) would approve. G didn’t want to have her risk driving in busier traffic as she seemed so frail…and also communicated a lot with both hands while driving (letting go of the wheel). But she insisted on taking us close to our Habitacion. We thanked her profusely and gave her some money. She gave us many hugs and kisses. We are sorry that we did not find out her name or get a selfie of her and us together. G worried about her driving home safely. She was a treat, and we will not forget her. ~Debi

Accomodation:
El 34, Calle de la Cava. 54 euro’s for a room for two.

—— nl —-

Wat een dag weer. Deze reis zit vol gebeurtenissen.

We vertrokken om 8.45 uur na een korte rondleiding van de Nederlandse eigenaar van Oasis Morado. Spanje kent veel regels voor ondernemers, waardoor het soms lastig is om vooruit te komen. Interessant genoeg vertelde hij ons dat de Spaanse overheid vrouwen aanmoedigt om een ​​eigen bedrijf te starten. Het was voor hen winstgevender om het bedrijf op naam van zijn vrouw te zetten dan op zijn eigen naam.

We lopen nog steeds in het dal van Valle del Almanzora. De wind was stevig, maar het was nog steeds goed te doen. Het was een ochtend met veel regenbogen en we trokken onze regenkleding steeds aan en uit. Op een gegeven moment werden we kletsnat en na een tijdje keek ik omhoog: een heldere hemel, geen regenwolken te bekennen, dus trok ik mijn jas uit. Minder dan vijf minuten later was de lucht boven ons grijs geworden en begon het te regenen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat het weer zo snel omsloeg.

Elke keer dat het regende, stak de wind op mysterieuze wijze fors op en ging liggen zodra de regen voorbij was.

De weg waar we op liepen veranderde in een gladde kleiweg, maar gelukkig niet zo erg dat het ons begon te irriteren. De weg werd gebruikt voor verkeer en er lagen veel kleine steentjes op, waardoor hij goed begaanbaar bleef.

De wandeling en het uitzicht waren vandaag niet zo interessant. Veel landbouwgewassen waren net ingezaaid, waardoor het landschap overwegend bruin was. Overal lag plastic afval, aan hekken, in bomen. De landbouw maakt gebruik van veel goedkoop plastic en je kunt je wel voorstellen waar dat terechtkomt als het scheurt bij harde wind.

Om twaalf uur stak de wind verder op. De veldwerkers schuilden voor de windvlagen achter de grote kratten met hun producten. Toen we even wilden uitrusten, sleepten we zelf ook een krat achter een andere stapel kratten om uit de wind te kunnen zitten. Het werd een beetje te gek.

Na de lunch verlieten we de beschutting van de kratten en merkten we dat het erger was geworden. Gisteren was de wind 's middags gaan liggen, maar vandaag was het precies andersom. De wind werd steeds sterker. En op die grote vlakte had de wind vrijspel om te blazen.

Debi had nog steeds gevoelige voeten van de afdaling na Las Negras en de constante druk van de wind op haar zij deed haar voet erg veel pijn. Ze kon niet verder. Ikzelf twijfelde er ook aan of we Lorca wel zouden halen; het was nog 15 km naar ons hostel en de wind werd alsmaar harder.

We besloten te stoppen bij een oude bar (die er verlaten uitzag) en te proberen een taxi te vinden die ons naar Lorca kon brengen. We bevonden ons op een punt tussen twee dorpskernen. Het ene dorp lag 2 km tegen de wind in, het andere 7 km met de wind mee. Geen van beide opties om naar uit te kijken.

De wind gierde nu rond het gebouw waar we zaten. Bomen bogen onder de kracht van de wind. De aarde op de wegen waaide de lucht in. We zaten daar vast, met de muur van de gesloten bar als beschutting. We moesten een plek vinden waar we een taxichauffeur konden vertellen dat hij ons moest komen ophalen (in ons gebrekkige Spaans...). De oude bar waar we tegenaan zaten had geen naambordje.

Toen hoorde ik wat lawaai in het gebouw; er kwam een ​​oude vrouw naar de deur. Ze deed open en ik vroeg of ze ons kon helpen een taxi te bellen. ~G

We hadden even moeite om met elkaar te communiceren, en toen gebaarde ze ons te wachten, totdat ze weer verscheen met haar handtas en autosleutels. We waren verbaasd dat ze ons wilde rijden, want ze leek in zo'n slechte conditie te verkeren. Ze bracht ons naar een Audi die voornamelijk gebruikt werd om sinaasappels van het land te vervoeren. Overal sinaasappels, takken en aarde. Een afbrokkelend interieur. Plus een paar lades op de achterbank die G eruit moest halen om ruimte te maken voor onze rugzakken. Ze reed ons (in de tweede versnelling) twee kilometer naar een stadje met een station, maar er reden geen bussen of treinen. Toen stond ze erop ons naar Lorca te brengen. Ze gebaarde dat de Heer daarboven (wijzend naar de hemel) het goed zou vinden. G wilde haar niet het risico laten nemen om in het drukke verkeer te rijden, omdat ze er zo fragiel uitzag... en ze communiceerde ook veel met beide handen tijdens het rijden ( het stuur loslatend) . Maar ze stond erop ons dicht bij onze Habitación te brengen. We bedankten haar hartelijk en gaven haar wat geld. Ze gaf ons veel knuffels en kusjes. We vinden het jammer dat we haar naam niet hebben kunnen achterhalen of een foto van ons 3 hebben kunnen maken. G maakte zich zorgen of ze wel veilig naar huis zou rijden. Ze was een geweldige vrouw en we zullen haar niet vergeten. ~DebiRead more