The last resort

Vanmorgen als laatste vertrokken vanwege de regen. Toch nog poncho-dagje tot 11 uur. Veel wandelaars stopten voor de berg. Paar fietsers ook. Ik had me voorgenomen om in Tricastela, een dorp na de berg te overnachten, De berg, de O' Cebreiro, was zwaarder dan ik dacht temeer omdat fietsers niet meer van de hoofdroute gebruik mochten maken. Dus via slechte slinger- weggetjes omhoog: KILLING!. Stukken gelopen en ik was lang niet de enige. Boven een fotomomentje met Spaanse en Italiaanse fietsers. Zo'n rukberg schept een band haha. Het bergdorpje is special...tuurlijk toeristisch, maar ook zo'n plek om op adem te komen, a safe haven. Even mijmeren, bidden en kaarsje branden. Met het stempeltje kreeg ik nog vette hug van de daar werkzame dame die zag dat ik het niet makkelijk had. En doorr, bakje 'cafe a leche' en 'un vase de leche frio' (glas kouwe melk:) komen ouwe bekende fietsers (Royan, ferry)uit Vlissingen langs. Eejm gezelli bijkletsen en naar beneden. Afdaling van 12 km!, geweldig. Halverwege wel geschuild voor zware donderbui, alles zeiknat. Nieuwe albergue gevonden, gedoucht en straks uit eten. Dik verdiend Pepo. Het was een zware maar waarde- volle dag. Wel erg blij dat ik de bergen heb gehad, ik ben geen geit. Dit was het folks, for today, doedoei.Читать далее