Een hond en een aardbeving

En zo op een dag loop je naar de vuurtoren van een dorpje in de woestijn, kom je een jong straathondje tegen die je natuurlijk even moet aaien. Het hondje volgt je en voor je het weet heb je geen moment meer voor jezelf want hij gaat piepen als je met de deur dicht op de wc zit.
Camillo (zo heb ik hem genoemd) verblijft de nacht in mijn kamer met de gedachte dat ik morgen wel bedenk wat ik verder met hem doe. Natuurlijk plast en poept hij midden in de nacht en sta ik met een dweil om 2 uur 's nachts in mijn handen. Op dat moment schud het hele gebouw, mijn glas valt van mijn nachtkastje. Ik heb mijn eerste echte aardbeving meegemaakt, nouja, een kleine dan. 3.6 op de schaal van Richter. Camillo is helemaal van slag en gaat alleen slapen als hij zijn snuit in mijn palm heeft. Dit zijn zo van die dingen die je niet van te voren bedenkt...Læs mere