Get the app!

Post offline and never miss updates of friends with our free app.

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android

New to FindPenguins?

Sign up

  • Day612

    Morgen vertrekken we naar Cuba. Daarmee is ook definitief een stap huiswaarts ingezet. Waarschijnlijk hebben we niet heel veel toegang tot internet op het land van de rum (Ron in ’t Spaans) en Reggaeton dus vanaf Isla Mujeres een voorlopig vogelvluchtperspectief van onze laatste belevenissen.

    Het is alweer een week geleden dat we Niek, mijn broer, hebben uitgezwaaid. De zeven dagen zijn als het knipperen van de ogen voorbij gevlogen. Ik moet diep in mijn geheugen graven wanneer de laatste keer was dat de tijd zo is weggeglipt. Zonder dat je bewust bent van het hoe en waarom. We hebben sinds lange tijd heel veel operationele tijdverslinders gehad. Regelzaken is voor mij met afstand nummer 1 in hoe tijd verdwijnt als zand dat door je vingers glipt.

    Drie weken hebben we met Niek rondgereisd in Yucatan, Mexico. In diezelfde tijd zijn wij broers ook weer blootgesteld aan wonen met elkaar. Aan leven met elkaar. Het is verbluffend interessant om te zien hoe snel je in ‘oude’ patronen duikelt. Ook al heb je meer dan 17 jaar niet voor een lange periode de dagdagelijkse zaken met elkaar gedeeld. Stel je voor om drie weken lang met je broer, zus, vader, moeder of een samenstelling hiervan weer het leven te delen. Dat is een kans voor verdieping die er wellicht nooit is geweest en het is een uitdaging om te zien hoe samenleven gaat zijn. Het belangrijkste dat ik hierin heb gemerkt is dat het managen van verwachtingen, wensen en grenzen de basis is voor elke verbinding die je hebt. Misschien nog wel meer met familie. Onbewust worden familiepatronen gedoogd danwel wat onder het tapijt weg gemoffeld. We willen namelijk geen stront aan de knikker, toch?

    Tussen de bedrijven door; zwemmen in Cenotes, dobberen in de Carribean Sea, Maya cultuur bestormen, in tenten slapen, in hangmatten overnachten, op een tropisch eiland chillen, bedbugs ontvluchten, op plavuizen crashen en hebben we goede gesprekken gevoerd. Pittige gesprekken gevoerd. Gelachen en hebben we elkaar beter leren kennen. Waarvoor dank. Bruder und Moppie.

    Ik tik nu met flink wat tijdsdruk. Er is nog maar 1 uur voordat we Isla Mujeres gaan verlaten en een nachtje old school airport tegemoet gaan. Voordat we ons in de foetushouding kunnen nestelen moeten we ook nog 10 kilogram havermout op de kop tikken. Op Cuba is het namelijk niet zo makkelijk om lekker te eten en budget te reizen. Een communistisch systeem dat aan het wankelen is en op barsten staat vertoont grappige kuren. Als een kat dat de meest acrobatische sprongen der tijden uit zijn hoed tovert. Waarom dan die havermout? Nou alleen maar rijst en bonen kan gaan vervelen..

    Een kleine sprong terug in de tijd betekent voor ons en jullie dat we nog een volle maand in Guatemala hebben rondgedwaald. Iets wat je wel weet of dat je nog niet weet. Om ons trouwe leespubliek te blijven waarderen voor het lezen van onze blog moeten we ook hierover woorden en zinnen dichten.

    Het is niet eenvoudig om met een tikkende klok een wervelend stuk te schrijven dat goed genoeg is door mijn oogleden van perfectionisme heen en dat een plek verdient op Findpenguins. Maar goed soms is loslaten de enige remedie. Ben je waar je bent. En zijn de zaken zoals ze zijn. Dus de bijna 37-jarige man legt zich neer bij wat er is.

    De entree van Mexico naar Guatemala was super overweldigend. Van plat naar bergen en enkel een grenspost, nauwelijks te spotten, die de aarde de lucht in lijkt te stuwen. Van strakke platte asfaltwegen nemen we plaats in de Chicken Bus. Het lokale vervoersmiddel voor de local. Dit zijn oude Amerikaanse schoolbussen die een tweede leven leiden in Guatemala. De chicken bus vervoert alles. Zowel in de bus als op de bus. Schouder aan schouder. Zweet aan zweet. Geur aan geur zit je geklemd op een brakke veel te lage bank waar minimaal drie personen je vergezellen. Met ons postuur is twee personen al meer dan oncomfortabel. Het leest wellicht onaangenaam maar dit zijn echt de beste reiservaringen die je kunt hebben. En het gave is dat het logistieke systeem zonder informatieborden, zonder nasale NS informatiemuppets op volle touren draait. Je snapt niet hoe al die verschillende bussen op elkaar aansluiten. Maar ze doen het toch. En je bagage komt ook nog eens keurig mee. De Guatamalees is namelijk een zeer professionele arbeidskracht. Dit betekent full service. Op de bus. En tussen de bussen.

    De eerste nacht slapen we in een keuken op een geïmproviseerd eenpersoonsbed in een hostel. Waar we keurig om 0500 ‘s ochtends worden gewekt door een knaap die de koelkast nodig had omdat hij een vulkaan moest beklimmen. Na wat heen en weer gemopper is het antwoord een besmeurd mes met Jam voor onze deur.Tot op de dag is het mysterie niet ontrafeld. Is het een grap? Heeft hij rekening proberen te houden? Iets in het midden? Of een onvoorzien alternatief? Wij hebben er in ieder geval keurig om moeten grinniken.

    Carlos. De eigenaar, de redder voor onze eerste nacht, is een inspiratiebron van ongekende orde. Hij is van origine psycholoog. Daar is hij mee gestopt want hij had geen zin meer om elke dag te douchen. En elke dag zich keurig te moeten aankleden voor een baas. Een fijn salaris is ingeruild voor het runnen van een hostel. Zijn eigen huis is geopend voor wildvreemde snuiters van over de hele wereld. Als ik aan hem vraag naar welk strand hij is geweest krijg ik het meest briljante antwoord in mijn leven retour.

    I don’t know if it was the Pacific of the Carribean. I do know how I get there!

    En daarmee is mijn ingetrainde Westerse systeem van denken weer eens lekker aan flarden gereten. Wat mij pleziert en ik in volle verbijstering nog sta na te vibreren op deze onverwachte invalshoek.

    De twee weken die volgen is een over-toeristisch Antigua. Waar buitenlandse investeerders de locals hebben verdrongen en onevenredig belachelijke tarieven hanteren voor accommodatie en etenswaar. Wij belanden in een hostel waar jezelf kan koken. Waar het een zooi is. Waar we afwas doen van andere mensen omdat ze te belazerd zijn om het zelf te doen. Budgetreizen betekent af en te offers maken. Dat is prima zolang de rek niet breekt…

    En de elasticiteit wordt op de proef gesteld doordat we ruzie krijgen met een mede gast in het hostel. Er zit een gat in de muur. Keurig afgedekt met een spaanplaat. Zeg maar op zijn Latijn Amerikaans opgelost. Er is dus nog steeds een gat en dat willen we graag dichten. Tot onze schrik worden we bedolven onder zeer dominante stem die ons van alles verwijt in het kapot maken van de muur. Dit escaleert naar brullen op de gang tegen een Hollander. Van alle mensen op de wereld staan wij mot te hebben in een gang in Guatemala met een Hollander. Uiteraard wordt dit vuurtje geblust en komen we elkaar op een andere plek nog tegen. Van wrijving naar vriendschap. Zo makkelijk is dat.

    Ruzie met oude mannen is een soort metafoor voor Guatemala en wellicht wel voor mezelf. De tweede keer ruzie was met een Franse Canadees die tegen ons uit het niets begint te schreeuwen dat we alleen maar praten en dat dat verschrikkelijk is. Al dat praten. Want ja met praten ben je tot last. Heel erg tot last. Dus stop met praten. Stom praatstel.

    Om in zijn eigen woorden te illustreren: “Never respond to drama”.

    Dat hebben we dus gedaan. Niet gereageerd op drama. Niet lekker voor de sfeer wel lekker voor leren: Hoe ga ik om met idioten?

    De beste tijd die we hebben gehad in Guatemala is rondom Lago Atitlan. Een prachtig meer omringd met vulkanen waar we twee weken hebben gewoond. Waar we dagelijks naar de lokale markt gaan om verse aardbeien te kopen. Vijftig cent voor een halve kilo. Waar we heerlijk hebben gezwommen in het meer. Waar we heerlijk papas fritas gulzig met mayo naar binnen hebben gesluisd. Waar we hard hebben gewerkt aan nieuwe online projecten. Waar we dus ruzie hebben gemaakt omdat we teveel praten. Waar we beiden ziek zijn geworden van zeer goedkope drank. Les: Drink nooit goedkope drank. Too good to be true isn’t true..

    En nu gaan we dus morgen naar Cuba. ga ik dit stuk afronden om ook nog te kunnen douchen. Om de kans te verkleinen dat ik met een Cubaanse oude man op straat sta te ruziën omdat ik stink. En stinken is nooit goed.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day527

    Ook strandfoto's werken verslavend. Hierbij nog een paar. Deze zes zijn allen genomen in Zipolite en Mazunte. Een goede observeerder die de foto van Zipolite eruit weten te pikken. De foto's bij de blog zijn allemaal genomen in Brisas de Zicatela en omstreken. Enjoy :)

  • Day526

    Lieve volgers,

    Wat is het schrikbarend lang geleden dat we jullie op een post hebben getrakteerd. Dat komt voor het grootste gedeelte doordat twee andere websites onze aandacht schreeuwend opeisen. StrakkeBenen.nl kennen jullie natuurlijk al. Het tweede project - een website rondom lifestyle en reizen - is volop in ontwikkeling in de hoofden en in notities. En laten we eerlijk zijn, aardig wat tijd is gaan zitten in heerlijk ordinair strand liggen. En golf springen. En boek op strand lezen. En golf drijven. En zwemmen. En afkoelen. En een beetje bijbruinen. En rug drijven.

    Vier hele weken hebben we doorgebracht aan de Oaxaca kust. Vanuit Oaxaca waar wij jullie onze nieuwjaarsgroet brachten ongeveer acht uur reizen in minivan. Acht uur lang hellerit wel te verstaan. Ondergetekende Marleen had het gevoel in de auto te zitten bij een doorgeslagen malloot die als een gek afscheurde op hele krappe bochten. Zes uur lang. Heel jammer van het gevoel, want de omgeving was super mooi! Je kent ze wel. De cliché plaatjes van Mexicaanse ranches en boerderijen. Zo zien ze er ook echt uit. Dorre gronden, zanderig. Veel cactussen en dor gewas. Kleine boerderijtjes met loslopende beesten. Mannen met grote hoeden. Vrouwen die op gestookte vuurtjes eten bereiden. De gemene deler is zoals je leest: droog en dor. Maar hoe mooi kan droog en dor zijn :)

    De eerste twee weken waren we in Puerto Escondido. Puerto Escondido was niet zo heel bijzonder maar wel het stuk waar wij zaten. Genaamd El Punto in Brisas de Zicatela. Een klein dorpje tegen Puerto Escondido aangeplakt, en daar de uithoek van. Deze plek is met name berucht en beroemd onder golf surfers. In mei worden de golven wel tot 6 meter hoog. Tijdens ons verblijf waren ze nog steeds hoog genoeg. Met name in de eerste dagen - toen we nog niet zo thuis waren in de techniek van omgaan met hoge golven - hebben we een flink aantal centrifuges gepakt.

    We hadden een heerlijk ritme te pakken in ons huis voor twee weken, en dat hadden we nog maanden vol kunnen houden daar in Brisas de Zicatela. Elke dag opstaan rond de klok van zeven. Heerlijk wat cats en dogs en mountains uitbeelden op onze yogamat. Om vervolgens aan onze havermout te beginnen. En Marie, onze vriendin van 50 uit Quebec die haar dochter aan het opzoeken was en heel stoer het alleen reizen aan het verkennen was, op te wachten. Die in een nieuw geboren traditie ons elke ochtend een heerlijk kopje Mexicaans koffie voorschotelt. Vervolgens een paar uur werken aan 'de zaak'. In een tuin die heter en heter wordt tot het niet meer te houden was en er echt in het water gedoken moet worden. Om drie uur stipt lagen we elke dag op het strand. Geen verkeerd ritme kan ik jullie vertellen. Ook niet heel vervelend om elke dag de zon in de Stille Oceaan onder te zien gaan.

    Een heel fijn ding van Mexico zijn de bakkers. Super veel lekkere zoete meuk voor heel weinig geld. En goede broodjes die in tegenstelling tot die in de US niet zoet zijn. Een tweede heel fijn ding in Mexico zijn de groentewinkels. Tomaten zijn hier echt groot en sappig en rood. Niet van die groene zure dingen die je in NL wel eens uit de schappen haalt. En deze vergelijking geldt voor al het groente en fruit hier. We hebben op deze plek geen bakker om de hoek. Maar wel een groenteboer. Kortom, we zijn echte groenteknagers geworden en zijn erg goed geworden in het koken van Mexicaanse dishes al zeggen we het zelf. De Nederlandse pannenkoeken die ik probeerde te pakken zijn zelfs per ongeluk uitgemond in Mexicaanse tortilla's. Dankzij het mais meel dat ik gebruikt had.

    Na twee weken La Punta vonden we het tijd worden om 200 kilometer langs de kust op te schuiven. Zipolite was nu de bestemming. Wie heeft wel eens de Mexicaanse film Y tu mama tambien (aanrader!) gezien? Dan weet je hoe het strand van Zipolite eruit ziet. Moet je er wel nog een stuk of 30 blote mensen bij denken die de hele dag langs de vloedlijn heen en weer paraderen. Oh ja, ook willen ze nogal eens naakt een handstand maken, opdrukken of in het zand gaan rollen onderwijl zand gooiend. Tai chi in adamskostuum is ook een interessant schouwspel. De nudisten, locals die zich goed aankleden als ze op het strand zijn, en overige toeristen die badpak dragen maken van Zipolite een interessante mensenmix.

    De laatste plek van onze maand strandplezier was Mazunte. Van de naaktlopers naar de hippies, zo zou je het samen kunnen vatten. Mazunte heeft van ons allebei de voorkeur van de twee. Iets kleinschaliger, heel lekker helder water om in te zwemmen zonder golven en een net wat fijnere vibe met het volk dat de plek aantrekt. Het zou erg saai worden om te vertellen wat we de hele dag, en elke dag, in Zipolite en Mazunte deden, want dat kunnen jullie wel raden.

    Met letterlijk tranen in mijn ogen hebben we ons weer los gescheurd van die mooie Pacific Ocean kust. Waar we overigens ook nog een klein schildpadje hebben gered - hopen we - door hem dieper de zee in te brengen. We dolfijnen en walvissen uit de kust in het water konden zien plonzen en water spuwen. We naar kleine rustige baaien en verlaten stranden zijn geweest. En we onze eerste betaalde campagne op Facebook hebben gedraaid ;)

    Ik denk dat we nog wel een keer terug komen op deze plek. Een aanrader voor iedereen. Ondertussen zitten we op 2000 meter hoogte in San Cristobal de las Casas. Bedankt voor jullie geduld met onze wachttijden en bedankt voor het lezen. Tot de volgende keer (vanuit Guatemala)!
    Read more

  • Day505

    Waar we heerlijk geadopteerd zijn door een fijne Mexicaanse meidenfamilie bestaande uit mams en twee dochters (14 en 20) via AirBnB. Op sleeptouw genomen naar de familie voor tortillas en lappen vlees op de BBQ met kerst. Op zoek naar dansen op de plaatstelijke zocalo (het dorpsplein) erna. En samen met dezelfde familie en alle neven en nichten hebben we oud & nieuw gevierd met karaoke, pozole (traditionele Mexicaanse soep) en een schrijnende afwezigheid van tequila drinken (sterk religieus als reden vermoeden wij). Onze meegebrachte fles ging weer halfvol mee naar huis. Wel goed voor onze fitheid op 1 januari.
    Overmorgen op pad naar ons eerste strand in een half jaar.

    Heel veel gezondheid, liefde en avontuur in 2017!
    Read more

  • Day496

    Buenos dias hombres y mujeres,

    Ons Spaans leent zich nog niet tot onze welbekende romaneske uitingsvormen. Door het zwerven wat we doen. Of zoals je wilt het reizen dat we doen. Komen we ook in situaties terecht die ons beter laten begrijpen hoe gastvrij en of geduldig je zelf bent. Spaans praten voelt heel erg dichtbij en tegelijkertijd mijlen ver weg. Je voelt de Europese wortels in je gloeien en lawaai maken en toch klink je als een verdwaalde asielzoeker die enorm zijn of haar best doet om te integreren. Door die paar woordjes die je kent te prevelen en daar stiekem erg trots op te zijn. Dit opent hopelijk mijn ogen als ik weer terug ben in Nederland. Druk met van alles wat uiteraard enorm belangrijk is. En iemand in mijn kostbare tijd vraagt om de weg te vragen naar bijvoorbeeld een postkantoor: ‘Post deze waar vind ik?’

    Ciudad de Mexico. Dat is de plek waar we op dit moment al vier weken verblijven. We couchsurfen bij Manuel. Gastvrijheid in een andere orde of rangschikking. Ik herhaal het nog een keer. We verblijven al vier weken bij Manuel en zijn vijf katten. In zijn huis. Gebruiken zijn keuken. Hangen op zijn bank met een wederontmoeting met Netflex. En dit alles zonder financiële vergoeding enkel een bijdrage voor elektriciteit. Voor ons nieuw om zolang op 1 plek te zijn. Voor Manuel nieuw omdat hij nog nooit zo lang nieuwe vreemden over de vloer heeft gehad. Ons gedrag wekt allerlei interessante reflecties op. Wat gebeurt er als je weer eens stilstaat? Wat gebeurt er als je weer wat gemak, comfort en luxe om je heen hebt?

    We zijn er goed in geslaagd om te integreren in Ciudad de Mexico. Zo neemt Manuel ons mee in een spoedcursus: ‘zo werkt Mexico’. Ontmoeten we zijn moeder en zus. Slaan we tegen een pinata na het jaarlijkse eetmoment in het appartementencomplex van Manuels moeder. Leren we tequila drinken en dat de mexicaan wel een borrel lust. Slenteren we uren door de stad. Werken gestaag door op verschillende tranquille plekjes aan onze website. We investeren hard in nieuwe vaardigheden zoals search engine optimization. Voor de leek. Hoe kom ik bovenaan als zoek antwoord in Google? Kijken we met Manuel Narcos; De opkomst en de val van Pablo Escobar. En continueren we samen Mad Men. Laten we de katten buiten en vinden een manier om ze weer naar binnen te lokken als wij de hort op willen. Ontdekken we de keuken van Mexico door de moeder van Manuel. Wie nog nooit van Mole heeft gehoord mist werkelijk iets exotisch in zijn leven. Mole is traditioneel Azteken voedsel. Hemels eten. Het is een saus aangevuld met kip op basis van chocolade en wel 30 verschillende soorten pepers. De verfijning van dit gerecht is gastronomisch Michelin waardig. Wat een genot. Verder laten we ons gemiddeld 1 keer per dag als sardienen in een blik samen persen om gebruik te maken van het openbaar vervoer. De metro is warm, benauwd en tot aan de nok gevuld met mensen die letterlijk vechten om zich naar binnen te wurmen.

    Het is ons natuurlijk niet onbekend dat Mexico in hetzelfde rijtje wordt geschaard als Syrië, Congo en andere plekken waar humanitaire rampen plaatsvinden. In tegenstelling tot religieuze conflicten woedt er in Mexico een drugsoorlog. Wordt het straatbeeld gedomineerd in een aantal staten en straten in mexico city door de befaamde Narcos. Door de serie begrijpen we wel beter wat er hier in Mexico speelt. Er is oorlog. Uiteraard gevoed door macht en geld belangen. Je denkt wel na om nog een keer drugs te gebruiken in Nederland. Het maakt zoveel kapot en zoveel mensen leven in angst. Dat is een leuke avond niet echt waard. Dat de Narcos vrii spel hebben in Mexico heeft te maken met grofweg twee aspecten. Allereerst de overheid herdefinieert corruptie in eigen voordeel en dezelfde overheid heeft bij een wisseling van de wacht volledig de grip verloren op de Narcos. Door meer geld van ze te vragen voor hun gedoogbeleid en daarmee is de oorlog een feit. Niemand wil namelijk meer geld betalen. Leven in Mexico betekent voor de locals het opschuiven van je eigen opvattingen en definities over wat normale leefomstandigheden inhouden. Zo is achterom kijken of je wordt gevolgd, gefilmd worden door agenten voor je veiligheid als je een lange busreis neemt, bepaalde wijken ontzien en voorbereid zijn op een gewapende overval een soort van nieuwe normale leefomstandigheden. Overvallers komen zwaar gedrogeerd met revolver in de hand je auto binnen gedrongen en vragen enkel drie dingen. Wallet, watch en phone. We hebben geen van deze drie. Enkel het geld in de achterzak. Geen eens een creditcard of pinpas. Wij zijn de enige blanca’s zonder horloge, portemonnee en mobiel. Een soort van hond in de pot. Dat zijn wij. Langzaam schuif je op in wat je tolereert. Langzaam passen mensen zich aan.

    Door de aanwezige veiligheidsrisico’s in Ciudad de Mexico is het goed voor het thuisfront om te weten: ‘Wij gedragen ons zeer verstandig en dat ziet er als volgt uit’. We zijn voor het donker binnen. We gaan niet naar wijken waar we niet hoeven te zijn op advies van locals. We springen niet in taxi’s. Houden informatie updates van het ministerie van buitenlandse zaken goed in de gaten. Maar we kijken vooral wat er echt is. Observeren het straatbeeld. Luisteren naar onze intuïtie. Het tegenstrijdige van de absoluut aanwezige onveiligheid is dat we alleen maar aardige mensen tegenkomen die ons helpen. Welkom heten. Zoals in elk land. Hierin is Mexico geen uitzondering. De mensen hier zijn het gewend.

    Over een paar dagen verkassen we naar Oaxaca. We vertrekken. Ook mede doordat stilstaan interessante observaties met zich meebrengt. Zoals waarschijnlijk jullie wel weten houden we een dagboek bij. Elke dag schrijven we ervaringen, observaties en details op van wat er specifiek is gebeurd. Wat opvalt nu we ongeveer een maand in Ciudad de Mexico zijn is dat de tijd sneller weg glipt dan wat de tijd doet als we onderweg zijn. Dat we ons regelmatig niet specifiek kunnen herinneren wat we op een dag hebben gedaan. Dat herinneringen niet inbranden. Dit doet me ook denken aan mijn leven in Nederland. Voordat je het weet is er een week voorbij. Maand voorbij en een jaar voorbij. Met niet echt noemenswaardige herinneringen. Weinig impact en betekenis. Er is enkel ritme. Aangezien dit niet de reden is waarom we op pad zijn, is dit niet perse een experiment om door te zetten. Het was mijn wens om langer op 1 plek te verblijven. Te aarden. Op te gaan in structuur en ritme. De uitwerking is niet wat ik wil continueren. Het vervliegen van tijd als residu is niet hoe ik wil leven. We gaan dus weer lekker op pad. Niet alleen omdat ik dat wil maar omdat we beiden willen blijven ervaren.

    Ciudad de Mexico heeft ons geïntroduceerd met een totaal andere vibe dan dat we in Azië gewend waren. In het openbaar zie je overal verliefde stelletjes kussen, knuffelen en als wortels in elkaar immer verstrengeld zijn. Mensen dansen. Mensen lachen. Het voelt alsof je sneller vrienden kunt maken hier dan in heel Azië. Behalve in India. India laat zich ook hierin niet vangen. Het getoeter van autos’ is in decibellen drastisch gedaald. Je ziet geen aarde wegen en geen beesten die stiekem de openbare ruimte domineren. Mexico City is een cultureel, wellicht wel het culturele hart van latijns amerika. De historie van midden amerika en ook zuid amerika is hier overal te vinden. Opvallend is wel dat ze in hun geschiedenis gemakshalve de invloed van Spanje van de laatste 400 jaar reduceren tot ongeveer 1 alinea in het grootste museum van Mexico: Museo de Antropologia. Niets is ons mens vreemd. Hoeveel leren wij nou in Nederland over onze rol in de slavernij? Of over onze koloniale driften in Indonesië? Overal wordt er gekozen en gegumd wat de geschiedenis behelst. De vraag is wat wil je geloven.

    Het eten in Ciudad de Mexico kan heel goedkoop. Zeker als je streetfood, lees olie snacks, tot je dagdagelijkse voeding rekent. Veel bonen, pepers, aardappels, vlees, avocado’s, uien en brood. De avocado’s zijn een geschenk uit de hemel. We verorberen deze heerlijke schepsels elke dag. Het vlees laten we zoveel mogelijk links liggen. Gelukkig koken we elke dag in Manuels huis. Havermout in de ochtend en ‘s avonds een pasta, brood met avocado, bonenbrij of een zelf in elkaar geflanste fried rice. We zijn aardig ingewijd in het verteren van zeer pikant voedsel. Zelfs manuel eet met een loopneus onze zelf gefabriceerde bonenbrij. Terwijl hij pepers rauw uit de koelkast eet als versnapering.

    Bijna trekken we ons spoor verder en laten Donina, Nacho, Katty, Nicolaas, Gollo en Manuel achter. De bende van vijf. En de packleader. Elk een eigen karakter. Donina is de prinses. de onverschilligheid zelve, theatraal danst ze door de ruimte. Nacho wil met rust gelaten worden en wordt enkel enthousiast als hij voorzichtig achter een laser aan kan rennen of alleen op het dak in de zon kan zitten. Gollo is de vriendelijke goedzak die als hij wil eten een metalen trofee achterlaat in zijn voedselbak als ruilhandel, als teken dat de bak gevuld mag worden, als teken van dank. Nicolaas is de terrorist in het huis, de pestkop en speelt obsessief in gevecht met de fleeche arm van de boef en raast ook als een dolle achter een rode stip aan. En Katty de oude dibbes, die in de deuropening zit en zich daarmee buiten waant.

    En dan is er nog Manuel die stoïcijns zijn eigen leven leeft. Weet wat hij wil en weet wat hij niet wil. En daar ook naar leeft en tegelijkertijd de meest onbaatzuchtige en behulpzame vent is die we in tijden zijn tegengekomen.

    Hasta luego. Feliz Navidad.
    Read more

  • Day451

    Dat leek me wel wat: in de US zijn op het historische moment dat de eerste vrouwelijke president van de USA verkozen werd. Een meer bijzondere gebeurtenis is er misschien bijna niet. Zeker voor een klein feministje. Tijdens het boeken van onze vliegtickets naar Chicago in maart hielden we rekening met deze magische datum: dinsdag 8 november 2016. Sowieso leek het me erg leuk om de aanloop naar de verkiezingen mee te maken: overal posters, campagne voerende groepen op straat, grote bijeenkomsten, debatten.. Zo zag ik het voor me.

    Soms is de fantasie mooier dan de werkelijkheid. We merkten helemaal niets van de aanstaande verkiezingen. En toen won Donald Trump ook nog eens. Ik heb een klein traantje gelaten. Genoeg over dit onderwerp.

    Gelukkig was de grootste reden om naar Chicago te vliegen het zien van onze vrienden Maaike en Niall! En die waren er wel gewoon, en als vanouds gezellig. We zijn de halve wereld overgevlogen. Eerst van Mumbai naar Abu Dhabi met een heuse A380, het grootste vliegtuig dat er op het moment rondvliegt. Ook hiermee hadden we rekening gehouden tijdens het boeken van onze tickets vijf maanden geleden. Dit onderdeel van de fantasie viel niet tegen. Wat is hij stil en groot en mooi! Ok, de vliegtuigliefhebbers moeten maar even een pm’tje sturen om het hierover te hebben ;)
    In Abu Dhabi werden we voor een uur apart genomen door hele strenge Amerikaanse douaniers omdat we twee wortels aan te geven hadden. Toch een beetje knullig om het daarover te hebben aan een balie, en nadat de moeite genomen was om onze ingecheckte bagage tevoorschijn te halen. We mochten door. ;)

    De eerste dagen hadden we een jetlag van 10,5 uur te verwerken maar door de goede zorgen en het fijne bed (ja Lies!) waren we snel weer de oude. Na anderhalf jaar weer live bijkletsen met het koppel Quann. Daar waren een hoop uren voor nodig.

    En ja, Chicago is gewoon een hele fijne stad. Indrukwekkende en inspirerende architectuur downtown waar de wolkenkrabbers zijn te bewonderen, industrieel rauw gevoel, aan het grote meer dat aanvoelt als een zee, bijna elke dag strakblauwe luchten, lekker op de fietsjes rond cruisen. Ik genoot echt van de heerlijke kraakheldere herfstlucht na maandenlang in het vochtige en warme Azië doorgebracht te hebben. Tot ons grote genoegen dragen bijna alle vrouwen in het hippe wijkje Wicker Park in het weekend leggings. Of ze nu aan het sporten zijn of aan het koffie drinken. Ook heel Nederland aan de legging! Www.strakkebenen.nl

    Jandaan was als klein jongetje een groot fan van de Chicago Bulls. En eindelijk zat hij zelf daar op de tribune. Sportwedstrijden in de US zijn indrukwekkend. En niet omdat die mannen zo fantastisch sporten of zo lang zijn of zo feilloos in de basket gooien. Ook wel. Maar omdat in elke minipauze van de wedstrijd een compleet circus aan artiesten en entertainment uit de catacomben kruipt om de mensen te vermaken. Met hele flauwe spelletjes die heel leuk zijn (een argeloze toeschouwer in beeld brengen op de grote schermen en timen hoe lang hij het niet doorheeft terwijl hij uitgebreid zit te gapen), cadeautjes vangen die door kanonnen afgeschoten worden, en mijn favoriet: mascotte Benny the Bull die met aardige soul in de heupen door het stadion danst. Een uitje voor het hele gezin laten we maar zeggen.

    Chicago staat bekend om de deep dish pizza’s. Ik kan ze het best beschrijven als een bodem met een grote rand eromheen en daarin de vulling die je normaal over zes pizza’s zou verdelen. Veel kaas! Veel mozarella! Mmm.

    Tijdens onze wereldreis stellen we onszelf altijd de vraag: “waar zouden we kunnen wonen”? (Nee niet bang worden nu, vrienden en fam in NL!). Sydney vinden we een gave stad, Nieuw Zeeland in haar geheel is een droom, Hong Kong is exotisch en bruisend, Yangon, Bangkok. En Chicago hoort zeker ook thuis in dat rijtje voor ons. Moet ik eerlijk zeggen dat we nog geen winter mee gemaakt hebben waarin een temperatuur van -20 en een ijzige wind voor binnenhuisgedrag zorgen.

    Onder de beste momenten in de US waren de uren in onze favoriete diner de Golden Apple. Het gevoel van koffie drinken met eindeloze refills in een tent die lijkt op alle wegrestaurants die we kennen van de films en series geeft mij het ultieme Amerika gevoel. Onze observatie: hoe goedkoper de koffie werd in de verschillende tentjes waar we gezeten hebben, hoe aardiger de mensen en meer plezier in een praatje en een high five bij blijde herkenning bij terugkomst. In het hipstercafe werd mij op snobistische toon door de barman uitgelegd dat Amerikanen hun scone met de handen eten.

    Met moeite namen we afscheid van het fijne Chicago. Op de valreep hadden we nog een heel fijn weerzien met Stefanie die New York, Maaike en Niall op kwam zoeken voor vakantie vanuit Nederland. Na ruim twee en een halve week in het comfort van de westerse wereld - die ons toch wel erg na staat - genesteld te hebben, brengt ons vliegtuig ons naar Mexico City. Een nieuwe wereld, een nieuwe taal, nieuwe mensen. Salsa en taco’s! Warm weer!
    Read more

  • Day432

    Het einde van Azië nadert. Ruim 15 maanden hebben boef en ik woest, verwonderd en enthousiast rond gestapt aan deze kant van de bol. De climax van Azië gaat liggen ergens op een hoge piek in Nepal. Waar weten we nog niet. De markt voor bergtoppen is hoog. Waar te beginnen merken we wel als we onze stempel in ons paspoort voor Nepal hebben verzameld. Een betere manier om dit gedeelte van ons nieuwe leven af te sluiten lijkt ons niet. Elke dag aan de wandel. Omgeven met prachtige besneeuwde toppen en hopelijk elke avond met de voetjes in de lucht om goed voedsel naar binnen werken. Wat stiekem toch een zeer belangrijke graadmeter is om de dag te beoordelen: eten.

    De tocht richting Pokhara is er niet 1 om naar uit te zien. Het startpunt is Haridwar in India, het eindpunt is Pokhara in Nepal. De af te reizen afstand is een luttele 919 km. Ons luxe vervoersmiddel een bank in een bus waar je noodgedwongen met geuren dealt die je liever mijdt. Je niets anders bent dan opgehokt vee in een te kleine ruimte. De buschauffeur zich voortdurend met tabak energie in kauwt en turend door de voorruit zijn voet driftig laat dansen met zijn partner van de snelheid. Zogezegd. De wellness trip eindigt na ongeveer 48 uur slijtage in een zonovergoten Pokhara. Na twee overnachtingen in een bus. Twee uur bijknorren over de grens in een schimmig hotel. Op het verkeerde been gezet in India door de doune ambtenaar dat de Nepalese douane beamten je geld af troggelen als je niet gepast je visa afrekent. Verbaast zijn dat die informatie niet klopt. De ambtenaar is de vriendelijkheid en redelijkheid zelve. Stappen we gebroken ons laatste vervoersmiddel in: de taxi.

    Pokhara is een chill oord wat niet onze ontspanning is. Weliswaar heerst er een rustige vibe maar de stad ademt een en al commercie en overpriced value. Dat is ook voor een reden. Pokhara is de hub naar een van de grootste trekpleisters van Nepal. De Annapurna range. Een massief gebergte met een aantal 8000+ pieken die je in 14 tot hoe lang je wenst dagen zelf kunt omcirkelen. De Annapurna’s zijn voor bergbeklimmers een geduchte tegenstander. De statistieken, horen we later, liegen er niet om. De echte bergbeklim expedities dragen het nummer: met zijn vieren omhoog, met zijn drieën naar beneden. De Annapurna is voor de pro’s een stuk heftiger dan de koning der toppen de Everest. Wonderbaarlijk zijn met name Polen de winterbeklimmers op de expeditie. Waarin de omstandigheden nog bruter zijn dan de ‘relaxte mei tot en met augustus maanden’. De tijd dat bijvoorbeeld de Everest expedities voornamelijk plaatsvinden.

    Wij stappen uiteraard niet een expeditie in. Wij zien onszelf niet met touwen, klimijzers op besneeuwde richels lopen. Los van de 20.000 euro dat dit ongeveer kost. Nee wij stappen gewoon om het massief heen met maar een stijging van 800 meter naar 5416 meter. Hoe we de hoogte gaan verteren wordt een uitdaging. Hoogteziekte ligt namelijk altijd op de loer. Beiden hebben we zoiets nog nooit gedaan. Beiden weten we niet hoe ons lichaam gaat reageren. Beiden zijn we zeer excited om 20 dagen ons onder te dompelen in de Annapurna.

    Voordat je begint aan iets dat je niet kent, verwonder je jezelf in wat het je gaat brengen. De waarheid is dat je dat nooit weet. Je zintuigen vertellen je gedurende elke stap in het diepe exact hoe je je voelt. En bijna altijd kloppen de verwachtingen niet met de werkelijkheid. Dat is eigenlijk een zeer geruststellende gedachte. Je hoeft je dus nooit druk te maken voordat je het diepe inspringt.

    Dag 1 overtreft direct alle hoop en verwachtingen. Het ritme van je eigen stappen. Het luisteren naar je eigen ademhaling. Al die indrukken die geleidelijk jezelf passeren voert je naar een innerlijke rust die achter een bureau op een dinsdagmorgen met de pop up ‘je hebt een nieuw bericht’ nooit zal voelen. Langzaam verandert het landschap. Langzaam verschuift de temperatuur. Langzaam stijg je jezelf tot andere hoogte. De lucht is blauw. Ademen is zwaar, ijler. Bomen worden stenen en stenen worden vlaktes. Alles verandert. Alles past zich aan aan de condities die het brengt.

    De Nepalees eet Dal Bhat. Anders gezegd. Rijst en linzen. En dat 2x per dag. Elke dag. Dal Bhat power for 24 hour. Dat is de wijsheid van leven in Nepal. Gelukkig biedt de menukaart nog 45 andere gerechten om de eenzijdigheid van de Dal Bhat voor toeristen wat op te vrolijken. Zo blijk ik een strakke voorkeur voor chillies, aardappels, ei en groenten te ontwikkelen en ontbijt boef geregeld met appeltaart. Appels blijken goed te groeien op hoogte.

    Op dag twee komen we een klein blond vrolijk meisje tegen terwijl wij aan de masala chai in de zon zitten, dendert ze voorbij met in de snelheid van haar een ‘How you doing?’ die onze kant op echoot. Niet veel later komen we haar weer tegen. Is haar naam Emily. Resideert ze in Australië. Is ze 22 jaar en stappen we de komende drie weken met zijn drieën om Annapurna heen. The angry lesbians. Zo dopen we ons gedrie. Je weet ook hier nooit wie je tegen komt. Waar je iemand tegenkomt en of je überhaupt klikt met een medereiziger. Tot nu toe was de klik schaars en een klik op hoogte met een meisje van 14 jaar jonger had ikzelf al helemaal niet verwacht. Emily, aka the tiny lesbian, blijkt superfit te zijn en spurt elke slome drommel voorbij. Gelukkig komen we er al snel achter dat iedereen onder de indruk is van haar snelheid en voelt het leeftijdsverschil fysiek al iets minder pijnlijk. Marleen is da hangry lesbian en ikzelf ben de grumpy lesbian. Zo stappen de lesbians elke dag weer een stuk omhoog. We praten over emancipatie. Politiek. Culturele verschillen. Psychologie. Filosofie. Reizen. Keuzes. Druk van maatschappij. Eindeloos praten we met zijn drieën. Bijna geen tussenpozen en het verveelt eigenlijk nooit.

    Gedurende de tocht ontwikkel ik een achillespees die gaat irriteren en ervaar ik symptomen van hoogteziekte. Ervaren we wat het is om keuzes te maken met verschillende belangen en blijkt de boef een goede mediator te zijn op verstandige keuzes maken. Niet mijn sterkste punt. Het ego blijkt een listige partner in crime. Keer op keer. De grijze haren leren ermee omgaan. Wel zo rustig.

    We pikken ook nog een Belg op gedurende de rit. De dag dat de tiny lesbian terug rent naar een dorpje waar vermoedelijk onze mobiel is gejat om poolshoogte te nemen, raken we aan de praat met Stephaan tijdens het ontbijt. Het klikt met Stephaan. De prepper lesbian. Stephaan is een reiziger die op alles is voorbereid. Stephaan loopt dus dezelfde tocht met een tas van 20 kilogram. Voorbereiden komt altijd tegen een kilogrammenprijs. Met zijn vieren passeren we de pas. 5416 meter. Om 6 uur aan de wandel. Stap voor stap ons plafond tegemoet. Slapen we met zijn vieren in kamers. Eten we veelvuldig appeltaarten en lijkt het of we al een jaar met zijn vieren op pad zijn.

    Van te voren weet je nooit wat er op pad je komt. Dit voelt goed en dat is waar we naar luisteren. Volg de signalen. Misschien is Annapurna hiervan wel de oorzaak.
    Read more

  • Day412

    De eerste keer de Ganges zien stromen is indrukwekkend. Hij is breed, lichtblauw, hevig stromend en de gedachte dat dit de beroemde heilige Ganges is, maakt hem nog spectaculairder. Overal lopen apen over balkonnen en bruggen. Mensen hebben netten voor het balkon zodat de apen niet binnen komen. Haridwar is een belangrijk bedevaartsoort voor Indiers. Mensen uit het hele land reizen af naar deze pek om hun zonden af te wassen in de Ganges (zeven keer kopje onder), en hun wensen uit te spreken door een klein bootje met rijst, een bloem en een brandend kaarsje op de Ganges los te laten.

    Rishikesh is het alternatief voor Haridwar voor westerlingen. Ook aan de Ganges, maar iets rustiger. Hier kan de westerse toerist (veel Israeli en Amerikanen valt ons op) zich ontspannen in een koffietentje met een cheesecake en espresso. Om vervolgens door te gaan naar de dagelijkse yogales. We kunnen uit misschien wel 100 yogalessen kiezen.
    Ooit brachten de Beatles maanden door in deze plek om liedjes te schrijven. En sindsdien is het een belangrijk spiritueel bedevaartsoort. Alleen Ringo Starr en zijn vrouw hielden het niet lang vol omdat ze gek werden van het gebrek aan vlees bij de maaltijd.
    Read more

  • Day407

    “She is from my country!” Roept het meisje (of jongetje?!) met knot op het voorhoofd dat op mij af komt rennen op het station van Jalandhar. Jandaan staat in de rij om kaartjes te kopen. Het meisje - dat toch een jongetje blijkt te zijn, maar een knot draagt omdat hij een Sikh is (google maar eens) - is erg blij mij te zien tussen alle “vreemde” Indiërs. Hij woont namelijk in Perth in Australië en dit is pas zijn tweede keer in India. Zijn ouders komen achter hem aan. Het gezinnetje van drie is in India om hun familie te bezoeken voor een week en ze zijn zo aardig om ons ook uit te nodigen.

    Wat we wisten: iets met ‘cousin’, platteland, en “familie vindt het leuk”. We krijgen tijdens reizen vaker uitnodigingen van vreemden en het is dan zaak om binnen een korte tijd een inschatting te maken. Kunnen we dit vertrouwen, wat zijn de intenties van deze persoon, worden we er niet ingeluisd en zijn we dan niet die naïeve buitenlanders die te naarstig op zoek zijn naar een lokale authentieke ervaring?
    We besloten te vertrouwen.

    En zo stappen we een paar uur later in het donker in een auto bij twee mannen die we niet kennen, geen Engels spreken, grote zwarte baarden en een tulband dragen, en een dolk om hun bovenlijf hebben hangen. Best even spannend kan ik je zeggen. De twee mannen blijken de broer en neef van onze gastheer Suba te zijn en al twee uur buiten het hotel waar we aan het wachten waren, gepost te hebben voor onze veiligheid en convenience.

    Een week hebben we bij de familie gelogeerd en een betere inwijding in de Indiase cultuur, het leven op het platteland, en enorme gastvrijheid hadden we niet kunnen ervaren. Wanneer ik vanuit onze kamer naar buiten het hoekje om kijk, kijk ik recht in de ogen van de waterbuffels in de stal. Jandaan blijkt beter in koeien melken te zijn dan ik. In de ochtend rijden we met de hele familie op de waterbuffelkar naar het lapje grond, waar de broer avondeten en ontbijt voor de koeien maait, en wij een duik in het zwembad nemen (1 vierkante meter). Met beide moeders (de familierelaties zijn te ingewikkeld om uit te leggen, meerdere personen zijn door familieleden onderling geadopteerd) kunnen we niet praten in het Engels, maar knuffels, blessings en warme blikken zijn er genoeg. Elke dag Indiase masala thee met melk recht uit de koe. De kinderen hoeven een dag niet naar school speciaal omdat wij er zijn. Lekker spelen in de 40 graden ;)

    Een anekdote als metafoor voor de Indiase cultuur en politiek. Voor Suba is het belangrijk om tijdens zijn aanwezigheid van een week politiek te bedrijven in het dorp. Om de positie van zijn familie in het dorp te verzekeren, de aankoop van de bakstenen voor zijn nieuwe huis veilig te stellen, de eer van zijn familie te verdedigen en nog veel meer wat wij waarschijnlijk niet kunnen bevatten. Dit doet hij door allerlei bezoekjes te brengen aan belangrijke mannen en beleefdheden uit te wisselen. Wij gaan mee als een soort van schattige maar rare mascottes uit het buitenland. We roepen wat Indiase woordjes die we geleerd hebben en lachen lief. Dan gaat het gesprek over zaken verder.

    Op een ochtend zijn we op bezoek bij een regionaal politiek leider.
    Jandaan: “Suba, can you please translate for me?. I want to know whether your friend has national political ambitions as well”
    Suba vertaalt: “Jandaan says he thinks you should go for national politics as well, that you would do a great job, and he gives you his blessings”.
    De man is erg vereerd. En wij hebben ons lesje Indiase cultuur en politiek binnen.
    Alles draait om hiërarchie, respect, je plek kennen, en veel, heel veel blessings uitspreken voor alles en nog wat. Daar heeft de Nederlander een hoop te leren om te integreren en succesvol zaken te doen.

    Na een week nemen we afscheid van de familie. We zijn altijd welkom in het dorp en bij de familie. Het was een hele bijzondere ervaring die we niet snel zullen vergeten. Dank jullie lieve familie!

    PS deze post heeft even op zich laten wachten maar we zijn zeker van plan te blijven posten. Liefs uit Chicago!
    Read more

  • Day397

    Wist je dat ...?

    Wist je dat de overnachting van vannacht per persoon goedkoper is dan 1 kopje koffie op het terras in Amsterdam?
    In India zijn een grote assertiviteitstraining is? (Handen wegslaan als ze je net bestelde 'chai' dreigen over te nemen. Klauwen door het gat van het treinloket, met twee wachtenden voor je, om het formulier te bemachtigen. Strijden om je wisselgeld terug te krijgen)
    Wist je dat je in India naar alles en iedereen ongelimiteerd kunt staren?
    … dat je in India niet de eendjes, maar de koeien voert met brood op straat?
    En dat deze koeien aan niemand toebehoren, maar ooit na melkdienst op straat losgelaten zijn? (of hun voormoeder)
    Wist je dat het elke middag in de 40 graden is?
    dat het nu nog laagseizoen is in India?
    dat de meeste vrouwen hier een sluier dragen?
    En dat vrouwen nooit maar dan ook nooit een bloot been laten zien op straat?
    Wist je dat de straten voornamelijk bezaaid zijn met groepen mannen?
    dat we masala tea (chai) super super lekker vinden
    chapati met dahl (gele linzen) het broertje is van de Nederlandse equivalent bruine boterham met kaas?
    in India de cliché onderhandelstrategie "weglopen voor een lagere prijs" het beste werkt van allemaal?
    Wist je dat de Noord Indiër niet zonder zijn chapati kan en het daarom pittig vindt om in zuid India te zijn?
    we in twee weken tijd nog niet echt ziek zijn geweest?
    Wist je dat Jandaan altijd in lange broek loopt?
    het op veel plekken op straat naar pis stinkt en er overal poep en afval ligt?
    Wist je dat we elkaar vaak niet kunnen verstaan omdat het getoeter zo luid is
    Wist je dat Marleen de blikvanger op straat is
    we kamelen op straat zien die een vracht voortrekken?
    Indiërs enorm nieuwsgierig zijn naar ons?
    je in India je billen afveegt met je linkerhand?
    Wist je dat in de provincie Rajahstan veel steden enorm mooie forten hebben en huizen dezelfde heldere kleuren?
    Wist je dat de Indiërs hun water drinken zonder met hun lippen de beker of fles te raken?
    we na India een maand naar Nepal gaan?
    En daarna doorvliegen naar Maaike en Niall Quann in Chicago?
    Jandaan bijna zijn haar in een knotje kan doen en grijzer wordt?
    we ons eerste geld verdiend hebben via onze eigen website?
    Wist je dat er bij het handenwassen zwart water van je handen komt na een dag trein en een stuk lopen
    Wist je dat je ook regelmatig loslopende geiten en varkens op straat zien?
    we ervan genieten weer terug te zijn in India?
    in India restaurants hun keukens bijna allemaal buiten op straat hebben staan?

    Wisten jullie dat?

    Dikke X van ons!
    Read more

  • Day391

    India is een land zonder vangnet. Heb je geen geld dan kan je niet eten. Dan kunnen je kinderen niet eten en ga je als niets verandert vanzelf je reïncarnatie tegemoet. Klagen heeft geen zin. Waar ik ook een handje van had en soms nog wel heb. Waar zoveel Hollanders een handje van hebben. Geen vangnet betekent: geen WW, geen zwangerschapsverlof, geen bijstand, geen zorgtoeslag, geen huursubsidie, geen kinderbijslag, geen nivellering, geen gelijke kansen voor elke laag in de maatschappij. Ik ervaar dit doordringend door al mijn poriën en begrijp zo goed dat Nederland 1 van de beste landen ter wereld is om te leven. Ongelooflijk welvarend. Dat maakt me ook trots. Dat ons vangnet een resultaat is van welvaart. Dat is fantastisch. Het zorgt er ook voor dat ik wel tien keer nadenk voordat ik cynisch de status quo bekritiseer in wat er allemaal niet deugt.

    Politiek filosofisch gemijmer II - Iedereen in de bijstand gaat verplicht naar Delhi om 1 week te overleven op straat. Daarna in groepstherapie reflecteren wat je hebt geleerd en hoe je dat kunt inzetten voor jezelf om te groeien naar financiële onafhankelijkheid en meer grip en regie over je eigen leven. Bij weinig progressie verplicht twee weken naar Delhi. Und so weiter!' Goed voor de economie. Goed voor werkgelegenheid. Goed voor het aantal beschikbare banen. Goed voor ondernemerschap. Goed voor balans geboorte- en sterftecijfer. Past perfect in het huidige beleid van meer zelfredzaamheid! Dit is natuurlijk een ridicuul voorstel. Alhoewel ik denk dat we van het karakter en de mentaliteit wel wat kunnen leren van de Indiër. Geboren ondernemers. Werkelijk waar creatieve acrobaten die overal wel een handeltje uit kunnen purren.

    Terug naar onze gastvrije ontvangst in Delhi. Ravi is 1 van de drie broers die gezamenlijk het bedrijf van pa hebben overgenomen. Een handel in wetboeken redigeren, binden en drukken. Anju is naast een voortreffelijke gastvrouw en India gids op allerlei onderwerpen ook lerares Engels. Voor drie ochtenden in de week. De pa van Ravi leeft ook bij het gezin. De jongste zoon werkt in Singapore en de oudste zoon werkt als accountant en is rijp voor een huwelijk aldus pa en ma. Pa heeft al wat op het oog. Uithuwelijken klinkt a-westers maar als je jezelf erin verdiept heeft het ook wel schoonheid. Het beslissen gaat namelijk niet over 1 nacht ijs. Tot in de diepste details wordt er gekeken wat een eventuele goede match voor zoon en dochter kan zijn. Weet jijzelf wie goed bij je past als je 24 bent? Ik snap dat het wat inlevingsvermogen vergt. De opa in huis is een man van 85. Hij leeft in huis. Doet elke dag een wandeling en kijkt elke avond steevast zijn favoriete Hindi programma’s. Samen met de hulp Raju. Ik houd van die man. Onverstoorbaar. Zijn armen langgerekt langs zijn lijf en ietwat leunend naar achter. Hij schuifelt heen en weer. Af en toe spitst hij zijn oren. Hij is trouw hindoe gelovig. Bid elke ochtend voor zijn mini tempel. Voor een kast vol met goden. Je vergeet dat hij er is. Je vermoed dat het leven aan hem voorbi trekt. Totdat hij denkt dat wij vertrekken en staat hij er als de kippen zo snel bij. Dit keer vals alarm. Maar stiekem houdt hij alles in de gaten. Zijn vrouw is vorig jaar overleden. Op de vraag of hij haar mist wordt hij even stil. Hij draait zijn hoofd kijkt me aan en antwoord:’natuurlijk!’ Stilletjes draait hij weer om. Je ziet dat hij haar mist. Je voelt dat daar misschien lichtzinnig over wordt gedacht. En dan is daar Raju. Een lieve jongen die het gezin 24/7 bijstaat. Ver weg van zijn familie. Hij kan zich niet heugen wanneer hij is gaan werken. Hij weet niet beter. Raju is als de zon. Een lichte, goedlachse positieve knaap van rond de twintig jaar oud. Hij heeft 1 dag in de maand vrij. Dan bezoekt hij zijn broer. Die ook in Delhi werkt. Op een motor. Het geeft hem een stoer uiterlijk. Zijn moeder is ziek. Hij verlaat het gezin voor ongeveer tien dagen. Een vervangende hulp is al ingeslagen. Opa en Raju.Twee mensen alleen en als vrienden samen. Erg mooi om hun wisselwerking te zien. Vriendschap gaat over de klassen heen. Ik voel me ontroerd als ik ze beiden ‘s-avonds aanschouw. De een lachend. De ander serieuzer. Samen in een ruimte. Gezonken in Hindoe avonturen. Wij zitten in de ‘formal room’. Te converseren. Te praten over het leven. Te praten over de verschillen. Het voelt aristocratisch. Russisch begin negentiende-eeuwse elite. Raju lacht en ik neem een slok van mijn Johnny Walker. Ik heb verschil in ongelijkheid niet meer gevoeld dan dat moment. Ik ben niet gewend dat mijn water wordt gebracht. Mijn eten wordt opgediend. Dat ik zit en iemand anders basale huishoudelijke handelingen voor mij verricht. De Indiër kan niet zonder. Ik voel me eerst vreemd en ongemakkelijk. Welke etiketten horen hierbij? Ben ook wel verrast hoe snel het went. Is dat erg?

    Drie dagen hebben we genoten van een wereld in India, zijn we verwend, inzicht vergaard in India die we waarschijnlijk nooit hadden gezien als we een andere huidskleur hadden gehad. White privilege is overal. Wellicht in India weer meer dan de andere plekken die we hebben bezocht. Het is ook bizar om je echt te realiseren dat blank zijn echt een dikke pro is in de wereld waarin we leven. Ik wil het niet geloven. Maar het helpt wel om het te zien. Het kan helpen om hiermee bijvoorbeeld milder te kijken naar een vraagstuk als 'Hoe gaan we om met een continue stroom aan migranten die opzoek zijn naar een beter leven. Een veilig leven. In the end - Je gaat pas weg als je geen andere mogelijkheid hebt, toch? Mensen in Nederland zonder baan verkassen wellicht ook zonder vangnet.

    Genoeg gedachten en pseudo politiek filosofisch gebrabbel. We zijn nu in Jodhpur. De blauwe stad. Boef ligt heerlijk te tukken en draait zich nu wat om. De airco blaast zachtjes koele lucht (29 graden?). Straks springen we de luid toeterende straten weer op. Waar koeien, tuk tuks, geiten, fietsers, bestelwagens en heel veel mensen ons weer opnemen in de chaotische schoonheid van hun land. Op naar een volgende chai. Ons favoriete opkikkertje.
    Read more