Bijatyka w Phnom Penh

Koniec wakacji na Koh Rong.
Opalanie pod palmami brzmi jak marzenie… dopóki człowiek nie zda sobie sprawy, że trzy dni leżenia to jest po prostu nudna wegetacja w skwarze. 🤣
Choć sama wyspa to osobny wszechświat: dżungla poprzecinana ścieżkami, losowe domki, postacie ukryte po krzakach, a wokół „menu degustacyjne” w stylu: zioło, grzyby, LSD.
Do tego w środku niczego jakieś tajne beach party - scena DJ, plaża, leżaki, zero ludzi.
Podsumowując: Koh Rong to miejsce, które samo nie wie, czy jest tropikalną chill-out strefą czy psychodeliczną wersją hide-and-seek.

Dziś wróciłem do Phnom Penh.
Idę ulicą, podbija do mnie jakiś gość:
„Bro, chcesz zobaczyć walki Khmerów?”
Z moją ciekawością odpowiedź mogła być tylko jedna: „Jasne, czemu nie.”

Ustalamy godzinę. Facet przyjeżdża tuk-tukiem pod hotel.
Pierwsze zdanie: „Najpierw idziemy na piwo.”
Powiedziałem „jedno”.
Skończyło się na sześciu - na łeb, zanim jeszcze dojechaliśmy na miejsce.

I teraz najlepsze:
Ziomek po sześciu piwach twierdzi, że „po trzech to już spokojnie można jechać”.
I tak właśnie wyszło, że po tych sześciu prowadził… płynniej niż na trzeźwo.
Nie wiem, czy to talent, czy łaska khmerskich duchów, ale to był najbardziej aerodynamiczny tuk-tuk dnia.

Na gali kickboxingu zrobił swoje show:
Zamiast wprowadzić mnie normalnie jak człowieka, przemycił mnie tylnymi drzwiami, obok ochrony, jakbym był jakimś tajnym gościem z federacji.
Po chwili siedzę pod samym ringiem, w strefie VIP, w miejscu, które normalnie kosztuje tyle, co miesiąc życia w Kambodży.
A ja? Ja zabrałem tylko telefon i odliczoną kasę, bo byłem przekonany, że to wszystko skończy się w rowie albo w porcie.

A jednak było… fenomenalnie.
Walki, energia, publika, klimat.
Na koniec zrobiłem sobie nawet zdjęcie z lokalnym mistrzem - takim, który jednym kopnięciem mógłby mi usunąć całe konto na FindPenguin.

Phnom Penh znowu dowiozło:
Zero planu, zero przygotowania, zero oczekiwań.
A wracasz z historią, która sama by się nie wymyśliła.Read more