Doe de muggendans

Er wordt ons al dagen avondlijk onweer beloofd. Maar het wil er maar niet doorkomen. Het zou me echt niet deren. Zo eens een total afkoeling. En als ik achteromkijk naar de Alpen zijn die nauwelijks zichtbaar. Door de luchtvochtigheid, maar ook door de gigantische stapelwolken tussen de toppen.

Ook mijn avond in Ivrea eindigde naakt op een bed. Gelukkig sliep ik er alleen. Zelfs een laken zou teveel zijn geweest. Gelukkig had ik de ze keer zo'n tafelvenilator op de kamer. Die heeft overuren gemaakt.

Na een goed ontbijt stapte ik al gauw terug tegen de voet van de bergen aan. Letterlijk Piemonte dus. Voor een tweede keer richting de meren van Ivrea. En deze keer kreeg ik ze wel te zien. Maar er was geen kat. Misschien wat vroeg op de dag? En meteen begreep ik waarom ik er alleen was. Een eerste prik en meteen ging de rugzak open. De muggenspray... en vlug. Ik stapte goed door, maar het hielp nauwelijks. Overal waar ik jeuk voelde tikte ik een mug dood. Spray of niet. Die beestjes leken niet onder de indruk. Tot ik een steek kreeg doorheen mijn buff op mijn schedeldak. Ik vorderde als een soort David Byrne dans. Stappend op een 'road to nowhere' wild slaand met mijn handen op alle andere lichaamsdelen. Ik ben verwittigd als straks de rijstvelden van de Po-vallei zich aandienen.

De dorpjes die ik daarna doorkruiste leken op elkaar. Ruraal, rust, alles gaat er zijn gewone gangentje. Je stapt doorheen het echte leven. Een boer ratelt zijn tractor naar zijn veld, een mama leert haar zoon wat respect is terwijl ze de witte was ophangt, een kat steekt nog maar een keer de straat over haar instinct achterna. Dit is Italië. Verweg van de grote woorden van het toneel van Meloni. Dit dorp is gelukkig omdat het het nieuws nooit haalt. Ik zag één elektrische auto, ik zag één palestijnse vlag aan een balkon, Maar honderden dingen die lijken op gelijk welke andere dag.

Als hiker op de Via Francigena wordt je hier verwend. Zeer grote wegwijzers. Rustplekjes aan iedere kerk, met koel water achter een kraantje. En soms zelfs uit een waterautomaat. Voor 7 cent vul je je watervoorraad aan met koel bruisend water. Zalig.

Ik ben nu tegast bij Marc en Ester. In een B zonder B. Hun namen verraden het al, Nederlanders. Marc verkoopt zijn bovenverdieping als in Huizenjacht. Een 'kingsize bed', een douche met supersproeier, fibrsnel internet. Zijn er nog vragen? Ik vroeg of ik toch morgen op een ontbijt kon rekenen. Tja, kijk... de bakker van Viveroni is een tijdje ziek. Of hij heeft geen zin om op zondag vroeg op te staan. Denk ik er dan bij. Ach wat.

Ik zit nu aan het meer van Viveroni tussen de dagjesmensen. Tussen zonnebrillen en topjes. Het is de allereerste dag dat ik geen enkele andere pelgrim zag onderweg. Maar dat brengt me al lang niet meer van de wijs. Straks pizza. En een bed met een donsdeken! Die Nederlanders toch.Read more