Landloperij

Gisteravond laat schoot er toch wat onrust in mijn hoofd. Monteriggioni is echt maar een voorschoot groot maar door de honderden toeristen was ik er van uit gegaan dat alle basisvoorzieningen er wel zouden zijn. Maar toen ik geld wilde afhalen bleek de enige automaat helemaal leeg te zijn. Toen ik mijn avondmaal in het Ostello cash diende te betalen zat ik helemaal door mijn geld. En toen ving ik ook nog op van twee andere pelgrims dat er in het dorp geen winkel is, en er ook geen ontbijt te vinden voor 10u 's morgens. Het is raar maar waar, maar alle terassen in Monteriggioni zijn eigenlijk restaurants en mikken op het publiek voor middag en avondmaal. Ik kroop in mijn bed en bedacht dat ik enkel nog wat droge granen, een tomaat en wat powerrepen in mijn rugzak had. 's Morgens kreeg ik nog wat oud brood toegestopt want tijdens de tocht van vandaag komen we niet echt door een dorp.
Ik vertrok met een lege maag, en een lege portefeuille. Ik voelde me een landloper en hoopte dat ik met het weinige dat ik had de finish in Siena wel zou halen. Doorstappen en de hitte voorblijven, mijn watervoorraad niet nodeloos aanboren. Ik bedacht dat ik té slordig was geweest in mijn voorzienendheid. Echt niet zoals ik in werkelijkheid ben.

Na een kilometer of 8 zag ik plots een pijl dat er na nog 1,5 kilometer een "posto ristoro" zou volgen. Ik had iets in gedachten als een kleine bar met wat kleinigheden en durfde het amper geloven. Het was tenslotte nog geen 9u en zou dat ding dan wel open zijn?

Ik passeerde nog wat afgelegen landgoeden, en een paar middeleeuwse restanten van militaire bouwwerken zoals torens en uitkijkposten. Tot plots. Aan een huis. Een man leek in zijn voortuin op me te wachten. Speciaal voor Pelgrims geeft hij eten en drank aan wie het wil. Ik kon kiezen uit een salade of wat zoetigheden met brood. En een flinke kop thee. Ik verorberde het zoals een schooier plots wat eten voor zijn neus krijgt. Manman. Wat kwam dit als geroepen. Tot ik plots bedacht dat ik die man niet kon betalen. Het schaamrood stond op mijn wangen maar de man bleef vriendelijk. Ik probeerde uit te leggen aan de man dat de geldautomaat leeg was enz enz. Maar de man vertelde dat hij werkte op basis van giften. En als ik niets kon betalen, dan was dat ook goed. Ik keek nog eens rond in mijn portfeuille en schonk de man nog een restje Zwitserse franken. Hij vroeg of ik nog iets wou...

De laatste kilometers weegden weer zwaarder door, de kaap van 30 graden werd weer voor de middag gehaald. En de voorsteden van Siena waren veel uitgestrekter dan ik dacht. Maar toen ik de stadspoort binnenwandelde voelde ik me herboren. Ik tankte verse geldbiljetten, kocht wat warme pasta en mijn hachelijke situatie was achter de rug. Het doet nog maar eens denken hoe de toestanden op de Via Francigena moeten geweest zijn vele honderden jaren terug.

En toen stond ik niet veel later op Piazza del Campo en was nog maar een keer van de kaart door zoveel stijl en rijke architectuur. Vanavond vind hier een klassiek concert plaats. Ik hoop dat ik een stoel kan bemachtigen, wat er ook op het repertoire mag staan.Read more