De finale van gemengde gevoelens

De dag begon strontvervelend. Het dorp La Storta had me al teleurgesteld gisteravond. Geen gezellige piazza. Geen andere pelgrims. Enkel een Cassia met een eindeloze stroom van verkeer en bijhorend lawaai en getoeter.

Op de koop toe begon deze laatste etappe met 7 kilometer langs deze supergevaarlijke 'steenweg'. Op de koop toe zaten er korte stukjes tussen zonder voetpaden. Gewoonweg crazy. Als meer dan 2000 pelgrims per jaar dit traject afleggen.... ik snap het echt niet.

Maar daarna daalde de route, en dus ook ikzelf af in een dal met een natuurgebied. Heel raar maar op minder dan 7 km van de grootste stad van Italië voel ik me midden de natuur. Er zijn buiten de Via ook geen andere wandelingen uitgezet en ik kom geen kat tegen. Afgezien van een jong meisje op pad met 7 verschillende honden waarvan slechts één aan de leiband.

Toen volgde bruusk de hoofdstad. Wijken op heuvels en nog maar een keer door een uitgebreid park. Tot ik uiteindelijk op dat fameuze uitkijkpunt stond. Nooit gedacht dat ik hier alleen zou zijn. Ik zie een wegwijzer terug naar Lausanne en mijn gemoed schiet vol. Ik zie onder me de koepel van Sint-Pieter en het Vaticaan. Een Italiaanse pelgrim begrijpt me en heeft ook last van de 'ultimo kilometro'.

Rome zit tsjokvol. Meer dan 200.000 jongeren(groepen) houden er bijeenkomst omwille van het jaartal 2025. Een 'jubileu' voor de kerk en dat zullen we geweten hebben. Ik zie hopen mensen, gelovigen, die enthousiast liederen zingen en naïeve cirkeldansjes inzetten. Ze dragen vlaggen mee van hun land, waardoor het songfestivalgevoel wel heel dichtbij komt. Ik probeer op het plein te geraken maar dat kost me meer dan een uur. Ach ja. Veel katholieker ben ik niet geworden op deze tocht.

Wat me veel dierbaarder is, is mijn afspraak met Marc en Brigitte. We treffen elkaar na 10 dagen opnieuw en begroeten elkaar als vrienden van vroeger. We maakten samen zoveel mee en delen al onze ervaringen.

En dan wordt het avond. Ik zet me op een levendig Romeins terras. Alleen. En ik voel dat ik op mijn smartphone banden aanhaal in Vlaanderen. Ik raak niet meer geconnecteerd hier. Het is duidelijk tijd om te gaan slapen. En om morgen teug te keren.Read more