Reisdagboek dinsdag 28 april

Mijn scooter wordt netjes op tijd geleverd, 7AM; de kilemetrique werkt wel niet, veel krassen en wat blutsen maar hij start direct. Ook hier weer niks papierwerk, enkel ne foto van mijn paspoort en op de sleutelhanger staat het telefoonnummer in geval van problemen.
Vandaag de baan op dus maar zonder al te "hoge" verwachtingen. Eerst naft want hij staat op empty.

Dan hier in de stad naar de twin towers, ook weer een overblijfsel van de Cham cultuur en dringend aan onderhoud toe want sommige stukken steen worden met wat riemen bij elkaar gehouden. Leuk maar ook niet meer dan dat; als je Cambodia al gedaan hebt ben je op dit gebied al oververwend geweest.
Ik rijd ook via mini straatjes naar het plaatselijk kerkhof. Vrij groot maar heel onverzorgd. Sommige mensen hebben hun huisje hier op het kerkhof.
Ik rijd over een mega brug richting "de zandduinen", hier zou je kunnen sandboarden. Ik vrees dat die info van voor de corona is, ik zie wel duinen en veel gestort vuil en da ist, jammer.

Dan een 25-tal kilometer richting Linh Phong - Ong Nui Temple, bekend om het gigantische zittende Boeddhabeeld. Al van ver zie ik het, heel hoog op een berg.
Dit heel indrukwekkende beeld, inclusief de sokkel van 52 meter breed, is maar liefst 108 meter hoog. De Boeddha zit gracieus op een lotusplatform en kijkt majestueus uit over de zee.
Wil je naar boven dan moet je meer dan 600 keer je voet opheffen (trappen dus). Allè vooruit, ik ga mij hier niet laten kennen zeker, een flesje water gekocht en hop naar boven.
Gelukkig is het vandaag bewolkt want bijna nergens kan je op deze calvarietocht een beetje rusten. Ik heb geteld en gestopt op 548 en had er dan nog wel een deel te gaan.
Hoe dichter bij de top hoe minder zicht op de Boeddha maar des te mooier het zicht op de omgeving en de kust. Boven is het deugddoend briesje meer dan welkom.
Terug beneden rijd ik richting kust; ik zie weer een mini shop en dus weer ne Sting en 2 appels gekocht.

Ik stop nog even bij een veld waar men machinaal rijst aan het oogsten is. De rijstplanten worden afgesneden en via dorsen worden de rijstkorrels verzameld en opgevangen in zakken; het stro blijft achter op het veld.
Onderweg zie ik ook dat de rijstkorrels gewoon op de asfaltweg gedroogd worden, ze moeten immers goed droog zijn voor de opslag. De asfalt is gratis en goed heet, scooters en auto's rijden er langsheen.

Ik rijd verder naar Eo Gió, waar wandelpaden met mooie uitzichten op rotskliffen zijn... Ik bezie de hoogte (type stevige Ardeense heuvel), voel mijn benen en besluit om dat dan maar op een andere keer te doen 😜.
Ik bezoek nog wat kleine kustplaatsjes maar voor ons, als Westerse toerist, eigenlijk niet echt interessant te noemen zijn.

Ook zie ik een stilgevallen mega toeristen resort, mooi op foto maar er is nog werk.
Ik rijd kilometers lang op een viervaksbaan met middenberm en met langs beide kanten een wel 5 meter brede trottoir met aangeplante bomen, ook in verval en in the middle of nowhere... Niks te zien. Ook weer één of ander megalomaan project zoals ik er al wel meer gezien heb in Vietnam, doet me steeds aan Rusland denken.

Ik spot nog Aziatische waterbuffels die het heerlijk vinden in modder en water en rij dan maar terug naar mijn stadje. Toevallig stoot ik nog op een min of meer afgesloten villa wijk maar ook hier weer verval, geen wachters meer en niet onderhouden straten.

In de stad ga ik eten in het breakfast restaurantje. Mevrouw kijkt wat verbaasd als ik ontbijt bestel, tis toch nog maar 15 uur zeg ik 😜. Ze zegt dat ze niet alles meer heeft maar dat ze een "taco ontbijt" voor mij zal maken. Wel, dat mag ze nog doen, weer heel lekker.

Op de kamer een half uurke dutje, douche en terug de straat op. Tis de laatste avond hier en ik ben zo graag op de straat.
Ik pak een blikje bia en ga op de strandboulevard zitten.
Ineens komen er 2 Vietnamese mannen naar mij toe en dat is het begin van wat een filmscne zou kunnen zijn.
Tis ne kleinere, de bad guy en ne grote, de vriendelijke. Allebei proper gekleed, deftig hemd, gepoetste schoenen. Ze komen aan weerskanten van mij zitten en beginnen allerlei vragen te stellen, vrij gerichte korte vragen, niet op een "toeristische manier".
Van waar ben je? Hoelang in Vietnam? Wat was de vorige plaats waar je was? Waar ga je hierna nog allemaal heen? Wat vind je van het land en de mensen?
Dit lijkt sterk op een ondervraging merk ik snel. Ik vertrouw het -voor gene meter- en geef de goei antwoorden zoals "dat Vietnamese mensen de tofste in Azië zijn" en blablabla.
Ze mommelen wat naar elkaar in het Vietnamees. De lange krijgt telefoon en als de bliksem zijn ze terug weg. Waren dit gewoon locals of was er iets meer...? ChatGPT zegt dat het onwaarschijnlijk is maar laat toch de mogelijkheid open dat het politie in burger was...Read more