Dag 11 - Hatagoya Muroto (236/~1200km)

Van de host kreeg ik vanochtend toast mee met honing, cream cheese en een soort jam. Het is echt zo lief dat de hosts mij vaak wat eten meegeven ook al heb ik een kamer geboekt zonder eten. Even verderop was een bankje bij de kust, en daar at ik het op.

De weg langs de kust loopt echt heel fijn. Er is altijd een briesje, dus het is nooit heet ook al schijnt de zon hard.

Vandaag weer 2 tempels na 2 dagen geen tempels. Ik kom een aantal andere pelgrims tegen en loop hen voorbij. Wat ook zo fijn is aan langs de kust lopen is dat ik niet vaak de route hoef te controleren. Er is maar een weg om te volgen. In steden en dorpen moet je soms echt goed opletten anders loop je al snel fout. Nu hoef ik niet veel na te denken.

Ik loop een stukje langs een kustpad in plaats van langs de weg, en wanneer ik de weg weer op ga kom ik Takeshi tegen. Hij is een gepensioneerde Japanner, en volgens mij had ik hem vanochtend ook al gezien. Hij vraagt of het goed is om samen te lopen. Ik vond het prima, maar ik wilde nog wel een stop maken.

Onderweg naar T24 komen we namelijk langs een groot beeld van Kōbō Daishi, en ook langs de grot waar hij getraind heeft om verlichting te bereiken. Beiden liggen vlak naast de weg dus het kostte niet veel tijd.

Om T24 te bereiken moesten we even de berg op klimmen. Takeshi laat mij voor, denkende dat dat beter is voor het tempo. Nou dat was een grote fout van hem want ik loop die berg op terwijl hij puffend achterblijft. Soms wacht ik even tot hij er weer is. Het is beter voor mij om op mijn tempo te de berg op te gaan, anders maak ik het ook onnodig zwaar voor mijzelf. Eenmaal bij de tempel wijst Takeshi waar ik moet lopen en staan en wat ik moet doen.

Bij bedoelde het goed, maar ik vond het irritant. Bij T1 had ik dit fijn gevonden, maar na 23 tempels weer ik ook wel een beetje wat de bedoeling is. Hij had wel wat goede tips over de kaarsjes en wierook, om ze zo te plaatsen dat anderen nog makkelijk hun kaarsje of wierook erbij konden zetten, maar verder vond ik dat controlerende gedrag maar niks, ondanks zijn goede bedoelingen.

Ineens liep er een man met een soort hoorn en bij de hondo en daishido blies hij hierop. Ik had dit nog niet eerder gezien en filmde het stiekem (zie post t24). Een paar dagen later (schrijf dit op 25 april oepsie) postte het SieboldHuis op instagram een bericht over deze hoorn! (Zie ook post t24) Hoe toevallig haha

Takeshi en ik keken nog even bij de vuurtoren voordat we naar beneden gingen. Opnieuw ging hij zeggen waar ik moest lopen. In de stad haalde we wat eten bij de konbini en hij gaf mij soesjes. Ik vond het naar van mijzelf dat ik hem een beetje vervelend vond, ondanks zijn goede bedoelingen. Bij de parkeerplaats was er een vrouw die mij een zakje gefrituurde mochi gaf. Dit smaakte een beetje naar popcorn.

Bij T25 probeerde ik alles los van Takeshi te doen. Wanneer ik klaar ben hoor ik ineens twee Nederlanders praten. Ze maakten een foto bij de poort, en ik bood aan een foto van hen te maken. Ik had ze eerder al bij de bushalte zien zitten en vermoedde al dat ze Nederlands waren.

De man had al een paar keer de pelgrimstocht afgelegd en is zelfs gids! Zijn vrouw doet het nu voor het eerst, maar vanwege een gebroken enkel vorig jaar doen ze niet alles te voet. Het was echt een leuk praatje.

Daarna weer door. Bij mijn hotel vraagt Takeshi of ik niet naar T26 ga. Ik geef aan er morgen heen te gaan omdat ik niet een uur heen en een uur terug ga lopen. De tempel ligt op een berg, en ik heb morgen genoeg tijd.

Ik zeg doei tegen Takeshi die dichterbij de tempel verblijft en ga mijn hotel in. Ik heb voor het eerst mijn eigen badkamer wat ook fijn is voor de verandering.

In de avond ga ik met de Japanner met de groene rugzak naar een izakaya, een soort cafe en restaurant ineen. Hij bestelde shiso gyoza, twee soorten yakitori (kipspiesjes) en tempura van een wilde seizoensgebonden plant. Ik vond de plant wel spannend maar het was best prima! Ook eten we karaage (gefrituurde kip) en bestelde hij thee voor mij.

Op geveven moment bestelde hij sashimi en sushi, heel eng. Normaal houd ik niet zo van rauwe vis. De sashimi bestaat uit twee soorten: aji (horsmakreel) en een zachtere vis. De zachte vond ik maar niks, maar de aji was wel prima!

Er waren 5 soorten sushi: aji, tonijn, garnaal, inktvis en paling. De paling was niet rauw dus die durfde ik wel aan. De aji ook wel, omdat die in sashimi vorm ook wel prima was. De garnaal vond ik te zacht. Ik hou dus niet van sushi en sashimi als de vis niet een beetje een bite heeft blijkbaar. De Japanner at de overige sushi op.

Hij gaf mij zijn osamefuda (naambriefje) en ik hem een ansichtkaart als bedankje. Ik had mijn osamefuda niet bij me en daar baalde ik wel van. Op zijn osamefuda stond zijn naam: Shigeki.

Blijkbaar is het zeldzaam voor een Japanner om met een buitenlander samen te eten. Hij maakte ook nog een foto en stuurde die naar zijn vrouw. Misschien nodigde hij mij niet uit omdat hij mij zielig vond met mijn konbinivoer, maar was dat meer een excuus om de kans te grijpen met een buitenlander samen te eten haha.Read more