Dag 12 - Guesthouse Misono (260/~1200km)

Vanochtend zag ik op instagram een post over een Nederlander die uit een steen van de domtoren in Utrecht een nijntje gebeeldhouwd heeft en deze naar Sasebo (bij Nagasaki) heeft gebracht. Daar is een themapark gebaseerd op Nederland met een domtoren, en het beeld werd daar overgedragen. Heel leuk!

Ik was blij vandaag weer alleen te lopen. Naar T26 toe was een uurtje lopen met een kleine klim naar boven. Natuurlijk was de tempel weer op een berg...

Eenmaal boven neem ik een frisje uit de vending machine om af te koelen en ga zitten op een bankje. Wanneer ik terugliep om het blikje weg te gooien zwaaide er iemand met een bekend gezicht, het was Takeshi. Ik dacht hem vandaag niet tegen te komen omdat hij aangaf deze tempel gisteren te gaan bezoeken, maar hij heeft dus zijn plannen gewijzigd. Ik baalde een beetje. Hij zei gisteren dat hij bij Tabi no yado Misono zou overnachten vandaag, waar ik ook slaap. Ik zei tegen hem dat ik de naam van mijn accommodatie niet meer wist, zodat hij niet kon voorstellen om samen te lopen.

Hij kwam net van de tempel af, maar ging weer met mij naar boven en al snel wijst hij mij naar de linkerkant van het pad, waar ik al heen wilde gaan. Ik doe wat ik moet doen bij de tempel en zie Shigeki weer!! Ik had gisteravond al een osamefuda geschreven voor hem in de hoop hem tegen te komen. Ik kreeg gisteren die van hem, en nu kan ik die van mij aan hem geven.

Hierna ging ik met Takeshi naar beneden via een bospaadje. Er kwam een tegenligger aan een Takeshi stopt en tikt met zijn stok achter hem. Ik zuchtte en deed maar zoals hij aangaf, al duurde het nog even voordat de tegenligger ons passeerde. Ik denk dat Takeshi het gevoel had dat hij zich om mij moest ontfermen en mij moest begeleiden ofzo, maar ik had daar helemaal geen behoefte aan.

Om de paar kilometer moest Takeshi pauzeren om zijn schoenen te luchten en om even te zitten. Bij elke pauzeplek vraagt hij waar ik verblijf, en ik blijf aangeven geen idee te hebben. Ergens in Tano, maar de naam van de accommodatie weet ik zogenaamd even niet meer. Dat zoek ik later wel op zeg ik.

Onderweg breekt het bandje van mijn horloge. Eerder viel ook al de bel van mijn stok, het touwtje brak. Ik doe een poging om het bandje het te fiksen maar dit mislukt. Uit mijn rugzak haal ik sporttape om het bandje aan elkaar te plakken. Soms valt er iets op de grond en Takeshi pakt het dan snel voor me op, ook al ziet hij mij ook reiken. Er valt een stukje tape op de grond dat blijft plakken aan een steen. Ik probeer het eraf te peuteren en Takeshi denkt ook even te helpen. Ik zei misschien wel 10x "daijoubu" (het is goed, aka ik heb je hulp niet nodig), maar hij bleef doorgaan. Ik trok de tape eraf en fixte snel daarna mijn horloge. We liepen verder.

Misschien is dit onderdeel van mijn ascetische training in Kochi. De physieke uitdaging met mijn kuit is achter de rug, lopen gaat nu prima. Het gaat nu om de mentale training en emotionele discipline: geduld en compassie, zelfs wanneer ik daar geen zin in heb. Misschien was Takeshi was een bodhissatva in disguise om mij te testen tijdens mijn training.

Hij vraagt of ik lunch mee heb. Ja, ik had al door dat er geen grote supermarkten en konbinis op de route lagen tot het eindpunt van vandaag. Takeshi had zich hierop verkeken en had niks bij. Gelukkig voor hem kwamen we een klein supermarktje tegen, ik wachtte buiten maar hij riep mij naar binnen toe.

Hij had een bento box gekocht, maar ook een zakje tomaten en een bakje kip voor mij. Erg lief, maar ik had mijn eigen lunch mee. Ik gaf aan de tomaten niet de lusten, maar hij drong wel aan dat ik de kip moest eten. Hier voelde ik weer de struggle tussen schuldgevoel en irritatie. Hij had voor mij eten gekocht, maar ik had er niet om gevraagd en het was niet nodig. Ik denk dat zijn overbehulpzaamheid mij zo triggert omdat ik juist deze tocht aanging om aan mijzelf te bewijzen dat ik dit kan en om vertrouwen in mijzelf te krijgen, en op momenten zoals deze krijg ik het tegenovergestelde gevoel, alsof ik een hulpeloos meisje ben. Takeshi bedoelde het vast goed, maar zijn constante zorgzaamheid geeft mij het idee dat hij denkt dat ik niks zelf kan.

Hij wilde ook fruit maar dat hadden ze niet. Hij gaf aan wat te willen kopen en dat met mij te willen delen. Ik gaf aan dat ik niet hoefde, maar dat hoorde hij niet of hij negeerde dit. Onderweg kwamen we bij een stalletje met allerlei sinaasappelen (echt gigantische) en hij kocht er een. Wéér pauzeren we, en hij geeft de helft aan mij.

Ik zei dat ik nog vol zat van de lunch, wat niet per se gelogen was. Ik dacht veilig te zijn maar Takeshi doet de helft in een zakje em geeft het aan me, om het later op te eten.

Toen we er bijna waren moest ik wel toegeven dat we bij dezelfde accommodatie verbleven. Ik ga snel in bad en ga daarna mijn noedels eten. Takeshi is zijn kleine tasje kwijt, en de host rijdt met hem terug om te zoeken. Ik was even alleen in het huis en genoot echt even van de rust ek stilte.

De host had mij vanalles gegeven qua eten, een bordje met seizoensgebonden planten, waaronder bamboe, maar ook broccoli en weer een sinaasappel. Ik doe de groentes in mijn noedelsoep zodat ik ze kan eten, maar de sinaasappel durf ik echt niet aan.

Later komt er een Japanner binnen die hier gisteren ook al overnachten heeft. De host (Misono) kwam terug met Takeshi en gaf aan dat er twee Nederlanders komen overnachten, maar voordat zij kwamen ging ik met de Japanner naar de supermarkt.

Hij heet Yohei en hij is een danser uit Shikoku, maar hij woont al een aantal jaar in Noorwegen. Zijn Engels is daardoor ook goed, wat erg fijn is.

Ook kijken we even bij het strand voor de zonsondergang, maar het was een beetje bewolkt.

Eenmaal terug ontmoeten we Laura en Koen. En je raad het nooit, Laura is een beeldhouwer!! Ze komen van Sasebo af waar ze het nijntje beeld cadeau hebben gedaan (de instagram post die ik vanochtend zag). Nu fietsen ze van het zuiden van Japan naar het Hokkaido in het noorden.

Met liefde ontvingen ze de sinaasappel die ik van Takeshi had gekregen en ze aten ook de sinasappel op die nog beneden op tafel stond,m die ik niet op had gegeten. Koen laat mij een foto zien van een soort schema met alle soorten sinaasappelen. Echt bizar veel hier!! Ook vertellen ze ons over hun avontuur tot nu toe. Ze fietsen dus, en kamperen onderweg op allerlei plaatsen. Ook helpt Misono mij met het boeken van toekomstige accommodaties. Ik moet nog wat dingen in orde kregen voor de golden week. Misono belt een aantal plekken en bijna alles is geregeld nu!

(De groepsfoto is van de ochtend erna. Takeshi had een dag van 36km dus was al vertrokken. Van links naar rechts: Laura, Koen, Misono, ik, Yohei)Read more