Dag 14 - Kuzume Base (311/~1200km)

Vandaag was weer een lange dag. De accommodatie die ik wilde (langs T28) zat vol, en er waren nog wel wat anderen in de omgeving maar online boeken ging niet. Wel kon ik online een hostel verderop boeken, ook nog eens voor een mooi prijsje. Op de route ligt het niet, maar dat is prima.

Het was 25km naar T28, gelukkig een vlakke en makkelijke weg. Ik wilde op het fietspad lopen dat een stukje van de weg af lag, maar dat was nog best moeilijk te vinden. Volgens de route op de app die ik gebruik moest ik rechtdoor, maar er hing een bord dat het pad op zou houden. Een oud vrouwtje loopt in dezelfde richting en ik loop haar achterna. Ze heeft aan dat ik ergens van het pad af moest en erna weer erop.

Ik snap er geen zak van want ik zie nergens een plek waar ik eraf kan, terwijl het hek dat dat de weg voor mij blokkeert dichterbij komt. Wat blijkt, achter een grote stapel zandzakken moest ik anderhalve meter naar beneden klimmen. Ik zag meteen links weer het fietspad, maar omdat ze aan de weg aan het werken waren besloot ik voor nu de grote weg te nemen en daarna het fietspad weer op te gaan.

Al snel zag iks de Japanse man (die een beetje mank loopt en altijd zijn bagage opstuurt dus alleen maar een klein tasje bij zich draagt). We zeggen weer hoi tegen elkaar en ik ga hem voorbij. Eenmaal het fietspad weer op liep ik heel fijn door. Tussen het fietspad en de grote weg staan gebouwen dus je merkt amper iets van al die auto's. Op gegeven moment is er ook meer schaduw door de bomen wat weg fijn is want wolken waren er vanochtend niet, en de zon scheen erg fel. De route loopt langs de zee en soms waait er een lekker windje. Ik was wel moe dus probeerde niet te veel na te denken over de afstand die ik nog af moest leggen.

Er waren genoeg rustplekken onderweg. Bij eentje wilde ik een frisje uit de vending machine halen, maar het slok mijn briefje van 1000 yen (6 euro) op en mijn blikje kreeg ik niet. De automaat was kapot. Dit overkwam bij ook al in de eerste week. Ik pakte mijn pincet erbij en kon mijn briefje redden. Er bleek een konbini iets verderop te zijn, en ik heb daar wat te eten en drinken gehaald. Onderweg kwam ik nog een super leuk winkeltje tegen met allerlei servies. Het was vervelend dat ik niks kon kopen, andere moest ik het nog lang meesleuren.

Bij T28 was het verdacht rustig. Ik was even bang bij de verkeerde tempel te zijn. Ik ben niet gewend geen andere pelgrims te zien, en ik zag ook geen bordjes staan waar opstaat waar de hoofdtempel, die normaal bij iedere tempel staan. Na een paar keer google maps te controleren kwam er eindelijk een pelgrim aan. Ik zat toch goed.

Ik haalde mijn stempel en ging weer op pad. Halverwege de lange trap realiseerde ik me dat mijn stok nog bij het stempelkantoortje stond. Weer helemaal naar boven geklommen om dat ding te halen.

Het was nog een uur lopen naar mijn hostel. Ik merkte dat ik erg moe was en mijn benen deden pijn. Ik had gisteren mijn eerste blaar opgelopen en was vergeten hier een pleister omheen te doen en om schapenwol in mijn schoen te doen.

Eindelijk kwam ik aan. Het ligt op een super rustige locatie en het is best wel hip. De host is super lief, en er blijkt ook een artiest te zijn die werkt met calligrafie en washi papier. Ze is ook 25, net zoals ik. Ik vertelde haar over mijn opleiding en interesse in Japanse kunst en ze haalde haar spullen. Ze woont een maand in Kochi om washi te studeren, en heeft hier ook een expositie gehad laatst. Super gaaf!

Ze vroeg welke kanji ik leuk vond. Ik koos 夢 (droom) en 美 (prachtig, ook van 美人画, genre Japanse kunst over mooie vrouwen, waar ook mijn scriptie over ging). Na 夢 vroeg ze of ik met haar 美 wilde schrijven. Ik hield de kwast vast en zij maakte de bewegingen. Daarna mocht ik de washi met de kanji houden🥹 ik gaf haar en de host een ansichtkaartje uit Nederland als bedankje.

Ik moet aan Jan denken, een man die de pelgrimstocht al eerder heeft afgelegd. Ik was een aantal weken terug bij hem op bezoek zodat hij zijn ervaringen met mij kon delen. Hij gaf aan vaak te denken "wat gebeurt ons nu weer", en ik had precies dezelfde gedachten de laatste tijd vanwege deze bijzondere ontmoetingen. En nu weer, hoe kan het dat ik zo veel speciale mensen ontmoet. Wat gebeurt me toch allemaal.

Ook lopen hier drie katten rond (de rode heet Go). Hij wilde niet echt geaaid worden maar kijken was al leuk genoeg.

Nog even bij de konbini mijn avondeten gehaald en daarna lekker op bed gaan liggen om tot rust te komen. Ik verblijf hier twee nachten, dus kan morgen mijn rugzak laten liggen en licht op pad gaan!Read more