Dag 26 - Nishiyugyo (611/~1200km)

Ik verlaat voor 6.00 het huis. Het wordt potentieel een lange dag van 40km, als ik niet besluit de bus te nemen voor de laatste 10km. Ik wilde eigenlijk een accommodatie 30km verderop, maar alles zat vol. De eerste beschikbare accommodatie lag 10km verder. Ik ben benieuwd of ik het helemaal kan lopen, en zo niet, heb ik de bus als plan b.

Ik was nog niet lang onderweg en ik laat prefectuur Kochi achter me en ga Ehime binnen. Het is een beetje een bitterzoet moment. Kochi heeft zo'n speciaal plekje in mijn hart gekregen door alle leuke herinneringen: het lopen langs de kustlijn, het ontmoeten van Akina (washi kalligrafie), Laura & Koen (beeldhouwster), Yohei (met wie ik meerdere dagen samen liep) en ook alle geweldige hosts van de accommodaties.

De Ehime fase van de Shikoku Henro wordt ook wel, ook wel het "Dōjō van Verlichting" (Bodai no Dōjō) genoemd. Het symboliseert het bereiken van spirituele verlichting. Na de fysieke en mentale uitdagingen van de vorige etappes ervaren pelgrims hier vaak een diepere innerlijke rust en helderheid. Deze fase moedigt aan tot reflectie, loslaten van wereldse verlangens en het omarmen van wijsheid. Ik moet wel toegeven dat ik in Kochi weinig last had van fysieke en mentale uitdagingen, naast mijn kuit die toen even pijn deed voor 2 dagen. Benieuwd wat ik in Ehime mee ga maken!

Ik koos om te lopen naast de weg in plaats van door het bos over de bergen. 40km op vlakke weg leek me uitdagend genoeg. Ik kom nog fietsers uit Europa (denk ik iig) tegen die super hard "konnichiwa" naar me riepen met een grote lach. Onderweg liep ik door een dorpje en uit het niks rende er een kind op me af om de weg te vragen. Hij droeg pelgrimskleren en was ook onderweg naar de tempel.

Ik was heel erg in de war. Het kind leek wel 10, en hij was hier helemaal alleen in een dorpje in de middle of nowhere. Samen liepen we verder. Soms praatte hij tegen mij, maar veel kon ik er niet van maken. Het valt me op dat ik het Japans van vrouwen veel beter kan volgen dan dat van mannen. Ik weet niet waar het aan ligt.

Ik vraag hoe oud hij is, iets van 11 of 12. Ik begreep hem niet helemaal. Ook vraag ik hem waarom hij alleen loopt. Hij vraagt of ik Japans kan lezen. Ik zei ja, maar pakte google translate er alvast bij. Stukken kan ik wel begrijpen, maar hij gaf mij een brief van 4 kantjes, en die kon ik zonder te vertalen echt niet tot in de details begrijpen.

De brief is heftig. Op school werd hij voor een lange tijd gepest, en "gepest" is een understatement. Gewurgd en uitgescholden, maar de directie van de school ondernam voor een lange tijd geen actie. Waarom hij hier nu alleen loopt kon ik er niet uithalen. De reden daarvoor stond niet specifiek in de brief, maar ik verwacht dat het is om even iets leuks te doen, zelfvertrouwen terug te krijgen en/of even weg te zijn van thuis.

Het is totaal niet aan hem te zien dat hij gepest werd. Hij was vrolijk en speelde met het riet dat hij uit de berm trok. Ik kreeg ook een paar takken van hem nadat hij deze had "gepeld" zodat ze helemaal glad waren. Ik was bang dat samen lopen invloed zou hebben op mijn tempo. Ik had immers nog vele kilometers te gaan, maar hij liep goed door. Daar was ik wel blij mee want ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen om tegen hem te zeggen dat ik alleen door wil omdat ik niet alle tijd van de dag heb.

Eenmaal bij de tempel zei hij doei. Een man bij de tempel gaf ons beiden een snoepje als osettai en de jongen ging in gesprek met de man. Daaruit begreep ik dat de vader van de jongen hem hier zou ophalen. Ik was opgelucht. Hij was dus niet helemaal alleen hier.

Ik doe mijn ding bij de tempel en spreek nog kort het jongetje en zijn vader voordat ik doorloop. Na een snelle lunch gooi ik er weer wat tempo in en op gegeven moment kom ik bij een lange tunnel, alleen voor voetgangers en fietsers! Kon hier echt van genieten na alle tunnels die ik met luide auto's moest delen. Hier was ook kunst tegen de muur dus had nog iets om naar te kijken.

Ook kom ik weer bij de kust en loop ik door vissersdorpjes. De mensen dragen schorten, handschoenen en laarzen als ze in hun werkplaatsen bezig zijn met de vissen. De baai zit vol met netten en ik vraag me af of er überhaupt nog wel vissen daar zwemmen.

Eindelijk kom ik aan bij mijn accommodatie na 10,5 uur lopen en bijna 44km. Iets meer gelopen dan gepland, snap niet hoe maar dat doet er niet toe. Na deze afstand voelde ik me nog relatief goed, en nu ik wist dat ik dit kon veranderde mijn kijk op de rest van de tocht. Ineens leek 30km helemaal niet lang meer, terwijl ik in het begin zo bang was dat dit al te ver zou zijn.

Tot mijn verassing heb ik gewoon mijn eigen badkamer! En ook nog eens zeezicht. Ook was ik net op tijd binnen voor een mini storm. Nog even mijn avondeten laten opwarmen en daarna mijn bed ingedoken om bij te komen.Read more