Dag 35 - Ishizuchi Andoke (859/~1200km)

Na een simpel ontbijtje bij de konbini vertrokken naar tempel 56. De tempels gaan om 08.00 open en heel ver lopen was het niet, dus ik vertrok relatief laat.

Vandaag vier tempels op de planning en ze lagen allemaal relatief dicht bij elkaar. Onderweg van t57 naar t58 werd ik achterna gehold door een oudere man. Ik dacht eerst dat ik misschien iets bij de tempel vergeten was, maar hij was een fotograaf die foto's maakt van mensen van over de wereld.

Hij maakte ook een paar foto's met mijn telefoon en gaf mij daarna zijn kaartje. Geen idee of ik de foto's ooit nog terugzie, maar het was alsnog wel een leuke ontmoeting. Bij t58 kwam ik erachter dat mijn powerbank leeg was, en mijn telefoon had nog 10%. Ik laadt nooit op s' nachts, en has vanochtend niet heel veel geduld. Ik ging er ook vanuit dat mijn powerbank nog vol genoeg zat.

Bij de wc ging ik opladen, maar dit duurde echt een eeuwigheid. In de tussentijd even foto's maken van het uitzicht. De tempel is namelijk op een berg. In de verte zie ik opnieuw de shimanami kaido fietsroute, de brug over de eilanden. Volgende keer!

Na meer dan een half uur had ik 30% en besloot ik maar verder te gaan. Ik had geen haast ofzo, maar baalde alsnog dat ik zo veel tijd verloren was door het opladen. Ik sprintte zowat de berg af richting t59. Daar kwam ik Kenji weer tegen, die ik ook al bij t57 en t58 zag. Hij liep met een andere man met een geel gewaad. Misschien een monnik? Ik heb hem ook al eens eerder gezien, en hij spreekt goed engels, dus betwijfel dat hij Japans is.

Na de laatste tempel snelwandelde ik naar mijn accommodatie. Ik wilde even bij de konbini mijn telefoon opladen, maar dit kon helaas niet. 20% en nog 3 uur lopen. Ik gebruikte google maps voor de snelste route, die gelukkig uit 3 rechte wegen bestond. Hoefde dus niet constant te kijken of ik nog goed liep. Ik stak het spoor over. Ik heb altijd een beetje een paniek omdat ik bang ben dat er dan net een trein aankomt. En ja hoor, de bellen rinkelde en ik schrok me dood. Gelukkig meer dan genoeg tijd om nog over te steken.

Op geveven moment liep ik over een weg zonder stoep. Het waaide ook nog hard dus ik moest mijn hoed die aan mijn tas vastgebonden zat goed vasthouden. Ik kreeg van een vrouw nog een fles thee. Op de fles: Shohei Ohtani, een bekende basebalspeler in Japan.

Op gegeven moment greep ik weer naar mijn hoed tijdens een flinke windvlaag. Ik voel riet ipv plastic. De regenhoes ligt in het veld. Na een paar momenten twijfelen besloot ik toch het veld in te gaan om de hoes te halen. Het water stond laag dus het was makkelijk te doen.

Ik besloot de hoed aan mijn uniqlo tasje vast te maken ipv mijn rugzak zodat die niet constant elke kant op zou vliegen. Met 7% batterij over kwam ik aan bij mijn accommodatie, die ik zonder telefoon niet had kunnen vinden. Het is een groot guesthouse en ik heb hier mijn eigen kamer. Op de andere kamer zit een familie.

Ik besloot eens een keer zelf te koken. Ik haalde natuurlijk veel te veel, maar was wel lekker. Nu weer op tijd naar bed want morgen staat er een grote klim op het programma. Maar eerst even een reusachtige spin naar buiten jagen met mijn wandelstok.Read more