Dag 38 - Aozoraya (956/~1200km)

Vandaag stonden t65 en t66 op het programma. Beiden liggen op een berg, t65 op ongeveer 350 meter hoogte en t66 rond de 900 meter! En natuurlijk moet je eerst de ene berg af voordat je de volgende op gaat.

Ik vertrok op tijd zodat ik rond 8.00 bij t65 zou zijn, wanneer het stempelkantoortje opent. Van de host kreeg ik nog een klein glazen flesje met een voor mij onbekend drankje. Ze zwaaide mij buiten uit tot ik uit zicht was. Onderweg dronk ik het water dat ik bij Ohnaru uit de kraan had gehaald. Dit was zo smerig dat ik mijn flesje liet leeglopen. Ik ging ervanuit onderweg wel een vending machine tegen te komen met drinken.

Ik kwam iets te vroeg aan bij de tempel maar dat maakte gelukkig niet uit. Ik kon al voor 8u mijn stempel halen.

Ik keek even online hoe lang men gemiddeld doet over de tocht van t65 naar t66: 8 uur over de 20km... Dat is zonder pauze, en het stempelkantoortje sluit om 17.00. Nu wist ik ook wel dat ik vaak sneller ben dan de gemiddelde tijden, maar ik vroeg me alsnog af of ik de tocht zwaar onderschat had. Ik ging maar gewoon lopen en aankijken hoe het gaat. Ik haalde nog 2 flesjes aquarius uit de automaat en ging op pad.

Na eventjes lopen komt er een vrouw uit haar huis gerend en ze drukt me een flesje in haar handen. "Power drink" zegt ze. Ik bedank haar en ben bang dat dit een soort foreshadowing is voor de moeilijke weg die voor mij ligt.

Ik haalde een vrouwelijke pelgrim in en na een tijdje lopen kwam ik eindelijk bij een rusthutje aan. Hier at en dronk ik wat, en de vrouw kwam later ook. Blijkbaar verblijven we in dezelfde accommodatie vanavond! Dit was voor mij ee geruststelling want dat betekende dat zij ook naar t66 ging, dus dan moet dat wel haalbaar zijn. Ze geeft mij snoepjes als osettai en ik geef haar er een paar van mij.

Ik vraag haar welke route ze gaat nemen. Zij gaat voor de kortste, maar ook de moeilijkste. Er zit een heel steil stuk klimmen in. Ik wilde voor de iets langere route gaan die geleidelijk omhoog ging, maar besloot toch voor haar route te gaan. Ik had toch niet zo'n zin in extra kilometers, ook al zou het pad dan makkelijker zijn.

Eerst moesten we over een drukke weg om bij de klim te komen. Dit was niet heel relaxt met alle vrachtwagens. Ineens zag ik een bordje dat ik Tokushima prefectuur binnenging! Heel gek, maar dit was maar voor een paar uur. T66 ligt in Tokushima prefectuur, maar snel daarna ga ik Kagawa prefectuur in en zie ik Tokushima pas weer op de laatste dag van de tocht.

Ik loop soort van samen met de vrouw door maar ook weer niet. Ik loop wat sneller en wacht telkens op haar wanneer ik de weg even niet snap. Op geveven moment ga ik naar het toilet en zij gaat drinken halen. Hierna ga ik dus echt alleen door, maar dit is ook wel fijn want het klimmen begint al snel, en nu kan ik dit helemaal op mijn eigen tempo doen. Na vaak samen te hebben gelopen op hellingen weet ik ook dat ik relatief snel klim vergeleken met anderen.

Maar dit was wel een hele steile klim. Soms waren mini stappen zetten de beste manier om vooruit te komen. Ik besloot al snel het powerdrankje te nemen. Het was niet lekker en smaakte naar een soort medicijn, maar toch het flesje opgedronken omdat ik wist dit wel nodig te hebben.

Telkens als je dacht het einde te zien ging ik de hoek om om weer een klim te zien. Na bijna 40 minuten ploeteren kom ik eindelijk op een vlakker stuk. Ik besloot weer wat muziek te luisteren, misschien wat te laat maar ook bii het vlakke stuk hielp met me om lichter te voelen. Ik kwam weer op de verharde weg uit met een uitzicht over de bergen. Het laatste stukje naar de tempel stelde niet meer zo veel voor.

Bij de tempel op een bankje drink ik al mijn flessen leeg en ook het flesje dat ik vanochtend van mijn host kreeg, wat hetzelfde drankje bleek te zijn als dat powerdrankje dat ik had gekregen. Maarja, drinken is drinken en ik had dorst.

T66 heeft best een groot tempelcomplex, maar tot nu toe wel zeker een van de mooiste. Het meest indrukwekkende waren ongetwijfeld de 500 stenen rakan/arhat beelden. Volgens boeddhistische legendes zijn Arhats heiligen die bijeenkwamen voor de vergaderingen toen Boeddha het nirvana bereikte. Elke beeld is uniek met een andere gezichtsuitdrukking en houding.

Er zou ook nog een grote ginkgo boom zijn, maar deze kon ik niet vinden. Na 45 minuten rondzwerven liep ik door naar mijn accommodatie, die 3km verderop lag. Het stuk naar beneden bestond voornamelijk uit trappen, die maar steeds hoger en hoger werden. En natuurlijk is een dag niet bijna uitgegleden een dag niet geleefd.

Ik had geen bordje gezien omdat ik niet op een autoweg loop, maar ondertussen was ik alweer in the Kagawa prefectuur. Hier volgt een uitleg van chatgpt over deze fase van de Shikoku Henro: Deze laatste fase staat voor "verlichting" (satori) – het uiteindelijke doel van de boeddhistische weg. Na de eerdere fasen van ontwaken, discipline en oefening, wordt de pelgrim gezien als spiritueel gerijpt en klaar om inzicht, innerlijke rust en wijsheid te bereiken.

Mijn wijsheid: ik weet nu dat ik ver kan lopen, dus innerlijke rust heb ik, maar fysieke rust gaat er de komende dagen niet zijn lol.

Ik kwam aan bij Aozoraya iets na 15.00. Ik besloot niet meer naar de looptijden op de website te kijken vanaf nu. Het had mij zo veel stress gegegeven en uiteindelijk was er niks aan te hand want ik kwam veel eerder dan verwacht aan bij mijn accommodatie. De hist wast mijn stok voor me en hier is zelfs een mandje voor in mijn kamer. Heel schattig.Read more