Museum, rijbewijs, en Anapala Chasm

Het was maandag, dus de wereld ging hier een beetje open. De meeste mensen werken hier vierdaagse werkweken in de publieke sector, en moesten dus weer aan de bak. Jacob en ik hadden afgesproken om samen naar de Tourist Centre te gaan om naar tours te vragen, om wat kosten te besparen.

Iedereen die in Niue wilt rijden moet een Niuean rijbewijs hebben, en dus gingen we eerst langs bij het politiebureau. Dat kon niet eerder, want... ja, vierdaagse werkweken en de vlucht kwam op vrijdag aan. Toen we aankwamen, iets na achten, de openingstijd, zat alles nog potdicht. Een paar minuten later kwam een man naar buiten (niet van de politie), die ons kwam vertellen dat de enige politieagent die aan het werk was op pad was, en dat de rest van het personeel om 10:00 aan zou komen. Er zijn trouwens een paar overheidsauto's in Niue, die als nummerbord heel praktisch govt1, govt2 etc hebben.

Vervolgens gingen we naar het museum van Niue. Deze staat naast het parlement van Niue, beide vrij nieuwe en moderne gebouwen, eigenlijk de enige twee moderne gebouwen van het land. Het museum (waar geen foto's gemaakt mochten worden) bestond uit wederom 1 grote ruimte, waar en tv stond met beeldmateriaal en korte films, en tegen de wanden allemaal vitrines met hoeden, foto's, vismateriaal, en een stukje over de eerste wereldoorlog. Blijkbaar werden er tijdens die oorlog, toen er nog 4000 mensen woonden in Niue, 150 jongemannen gevraagd mee te vechten namens Nieuw-Zeeland. Dat liep uit op een klein drama, omdat veel Niueans niet tegen de westerse ziektes konden en stierven.

Ook bijzonder is dat ze eigenlijk niet in Nieuw-Zeelandse laarzen konden lopen, vanwege hun voeten die gewend waren om blootsvoets over de koraalriffen te lopen. Daarnaast ging er veel over het beschermen van de vispopulatie, waar Niue druk mee bezig is. Om half 11 was het politiebureau zowaar open, en kregen, na een formulier ingevuld te hebben en ons rijbewijs te laten zien om over te typen, ons enige echte Niuean rijbewijs!

Die middag ben ik alleen nog wat plekken langs de oostkust afgegaan, waaronder Anapala Chasm. En om eerlijk te zijn... dat was geen hele relaxte duik in het water. Deze kloof was heel smal, heel diep, en vooral heel erg donker. Met elke stap naar beneden werd het donkerder, totdat je onderaan alleen het licht boven, achter, en in de verte zag. En tussen mij en het licht in de verte was water! Het was niet meer dan een meter breed, maar in de klif lag zoetwater, de enige plek op het hele eiland! En ja, je kon er dus in zwemmen... De eerste stappen waren oke, een soort van belicht, en je kon de bodem nog zien. Maar daarna kwam je echt in de donkerte te zitten, en was het blijkbaar zo diep dat je de bodem niet meer kon zien. En ondanks dat er niks gevaarlijk was, geen gekke beesten of rotsen waar je onverwacht tegenaan kan stoten, was het eigenlijk toch wel vrij eng haha. De donkerte, het smalle en benauwde, en dan ook nog de stilte, behalve de druppels die vanaf boven het water invallen met hoge plopgeluidjes en soms een krabbetje die wegschiet, maakte het een lugubere duik. Aan het einde was weer licht, en kon je weer op de bodem staan en omhoog naar de planten kijken. Al met al een bijzondere plek om te zwemmen! Wel gemaakt voor duistere baantjestrekkers overigens.

Daarna ging het licht weer in en terug naar huis. Ik nam 1 van de drie wegen die het eiland doorkruisen via het binnenland, en dat is eigenlijk aan maar regenwoud. Er woont niemand in het binnenland, en er zijn alleen maar wat plantages hier en daar (papaya's, ander exotisch fruit, en vanille).

Savonds kwam een van de zussen van Ozwin nog langs (hij heeft dus zeven zussen, en inmiddels weet ik niet meer welke zus welke naam heeft 🙃) om een breadfruit te brengen. Dit is een soort grote vrucht met een textuur was een soort mix is van aardappel en brood vertelde ze, met een dikke, bobbelige, groene schil. Deze gaan we hopelijk binnenkort bakken met iemand die er verstand van heeft. Daarnaast heb ik nog wat gezeten met die vier vrouwen die hier ook verblijven en die een week training geven aan de docenten hier op het gebied van tweetalig onderwijs. Niuean wordt langzaam overgenomen door het Engels, en dat willen ze proberen meer te balanceren zodat het Niuean niet uitsterft. En dus gaan deze vier vrouwen (1 uit Nieuw-Zeeland, 1 uit de VS, en 2 uit Samoa) op zoek wat er nodig is omdat voor elkaar te krijgen!Baca lagi