La Roda to Minaya

La Roda happens to be the place where they invented the puf cake called Miguelito. Very delicate phyllo pastries, the top layer filled with light vanilla pudding and coated with icing sugar. I was born in a bakery so at breakfast this could not go past me. It was lovely.

We started relative late, around nine as today’s walk was short. Soon we left the village and walked past some industrial buildings and then we were out, in the desolate plains. How can you picture desolateness, space? I tried to do my best. My favorite is a peregrino on the path, left and right nothing, not even a tree. It must be very hot to walk here in the summer.

We walked along a kind of storage chamber, the roof half collapsed. The remarkable thing about it though, was that it seemed to have been made from loose stones and perfectly round. No mortar. Even the roof were loose stones. This had to have been a job that took many weeks to build. Stones enough in the environment but you have to find the right one everytime.

Halfway we ran into an ugly carbage dump. That stuff has been there for years and i wonder how the Spanish garbage industrie works. In the Netherlands there is an industry that tries to take everything out that is worthwhile before burning it and delivering the heat to houses. But then Spain is a big country, places enough to dump it.

We walked on and then “the man with the hammer” appeared to me (hitting the wall). I felt a bit groggy this morning and blamed the sangria we had yesterday, all my energy slowly drained from me. I had a hard time walking straight, i had to really concentrate. I got cold shivering, thirsty, i wanted to lay down, sleep. We arrived in Montaya at the medieval door and i felt really sick. I managed to get out of town without puking. We still had another 5 km to go. I hardly managed and felt like a zombie. And then it dawned on me. Dehydration sickness, not my first time.

It is a remarkable phenomena i think. It was warm but not too too warm. I felt very strong yesterday and the sangria tasted wonderful. No symptom/signal what so ever that something was building up. And today it hit me. I will be ok, it is my third time and it (always) takes me by surprise.
Within an hour it turns you from a marathon runner into a beginner doing 500 meters for the first time. Also you are feeling nauseated and it looks like the water does not want to leave your stomach (you get bloated).

The place we will sleep was close to a local airfield and the most luxurious up till now (50euro, in Minaya we could not find anything for tonight). What a treat, i fell on the bed, slept for two hours and then showered. I am starting to get back in my body.

“Don’t worry, about a thing, everything will be alright”
~G

——nl———

La Roda is toevallig de plek waar de Miguelito-cake is uitgevonden. Heel delicate bladerdeeg gebakjes, met een bovenlaag gevuld met lichte vanillepudding en bestrooid met poedersuiker. Ik ben opgegroeid in een bakkerij, dus dit kon ik bij het ontbijt niet overslaan. Het was heerlijk.

We begonnen relatief laat, rond negen uur, omdat de wandeling van vandaag kort zou zijn. Al snel verlieten we het dorp en liepen we langs een aantal industriële gebouwen, waarna we de open en verlaten vlakte opgingen. Hoe kun je verlatenheid, ruimte, portreteren? Ik heb mijn best gedaan. Mijn favoriet is een pelgrim op het pad, links en rechts niets, zelfs geen boom. Het moet eel erg heet zijn om hier in de zomer te lopen.

We liepen langs een soort opslagruimte, waarvan het dak half ingestort was. Het bijzondere eraan was echter dat het leek te zijn gemaakt van losse stenen en perfect rond was. Geen mortel. Zelfs het dak bestond uit losse stenen. Dit moet een klus van vele weken zijn geweest. Er zijn genoeg stenen in de omgeving als dat jullie misschien uit de foto’s is opgevallen maar je moet hiervoor elke keer de juiste vinden.

Halverwege stuitten we op een afzichtelijke afvalberg. Dat spul lag er al jaren en ik vraag me af hoe de Spaanse afvalindustrie werkt. In Nederland is er een industrie die probeert alles wat nog bruikbaar is eruit te halen voordat het wordt verbrand en de warmte aan huizen wordt geleverd. Maar Spanje is dan ook een groot land, dus er is genoeg ruimte om het te dumpen.

We liepen verder en toen verscheen "de man met de hamer”. Ik voelde me vanochtend een beetje groggy en ik gaf de sangria van gisteren de schuld; al mijn energie vloeide langzaam weg. Ik kon moeilijk recht lopen, ik moest me echt concentreren. Ik kreeg het koud, rilde, had dorst en wilde gaan liggen en slapen. We kwamen aan in Montaya bij de middeleeuwse poort en ik voelde me echt ziek. Het lukte me om de stad uit te komen zonder te braken. We hadden nog 5 kilometer te gaan. Ik hield het maar net vol en voelde me als een zombie. En toen drong het tot me door. Uitdrogingsziekte, en niet de eerste keer.

Het is een opmerkelijk fenomeen, vind ik. Het was warm gister, maar niet té warm. Ik voelde me gisteren heel sterk en de sangria smaakte heerlijk. Geen enkel symptoom of signaal dat er iets aan de hand was. En vandaag sloeg het toe. Het komt wel goed, het is de derde keer en het overvalt me ​​(altijd).

Binnen een uur verander je van een marathonloper in een beginner die voor het eerst 500 meter loopt. Ook wordt je misselijk en het lijkt of het water je maag niet wil passeren (opgeblazen gevoel).

De plek waar we zouden slapen was vlakbij een lokaal vliegveld en de meest luxe tot nu toe (50 euro, in Minaya konden we niets vinden voor vanavond). Wat een verwennerij, ik plofte neer op bed, sliep twee uur en nam toen een douche. Ik begin weer in mijn lichaam terug te komen.

"Don’t worry about a thing, everything will be alright…”
~GRead more