Joined February 2022 Message
  • Day95

    New York

    May 19 in the United States ⋅ ⛅ 18 °C

    Namens ons volgt een dringend advies: nooit een overhaaste kappersbeurt bij een willekeurige kapper in je dag proppen omdat het goedkoper zou zijn dan in Nederland. Na een verzoek om een ‘koper/gouden’ balayage (voor de mensen die niet diep in de haararchitectuur zitten - dit is, naar mijn mening, een gradient van donkerbruine haarwortels naar warme goudblonde haarpuntjes) ben ik teruggekeerd als coca cola zero fles. Ole zei ‘puntjes eraf’ en kreeg een mooie bowlcut (zijn woorden). Maar goed er valt nog wel mee te leven. Van dat kappers geld hadden we wel minstens een pilsje kunnen kopen in New York.

    Ja want dat klopt: wij zijn in one nation under God, pray for the troops god bless the United States of American dream aangekomen 🇺🇸🦅. Deze Amerikaanse droom bestaat uit vliegtuig ruzies en ongelofelijk duur eten. Ik weet ook niet hoe ze Ole erop uitzoeken maar hij heeft in een paar uur tijd het voor elkaar gekregen om met absoluut niks te doen niet 1 maar 2 mensen boos te krijgen in het vliegtuig. Gelukkig zagen de stewardinnen dit onrecht en hebben ons een voucher gekregen van totaal $100. Wie aankomende twee jaar met United Airlines wilt vliegen, laat het ons weten dan krijg je korting.

    Op het vrijheidsbeeld na is dit echt een verpletterend indrukwekkende stad, times square val je van achterover, er zijn meer ratten dan ik van durfde te dromen en het is ook verbazingwekkend groen! Indrukwekkend veel mensen en veel indrukwekkende werken gezien bij MoMA. En voor de rest:
    Brooklyn Bridge overgelopen 8/10 (hele vette brug, veel NY petjes toeristen) 🌉 , Broadway 6/10 (musicals zijn mayonais, de weg is niet zozeer breed wel erg lang), Wall Street 6.5/10 (donker, smal, geen cocaïne mannen die gefrustreerd papieren uit het raam gooien), Chinatown 7,5/10 (regenachtig met lampjes, lampionnen hingen er voor de toeristen maar eigenlijk wel gezellig en heerlijk gegeten), Central Park 9/10 (heel groot, heel groen, heel mooi), High Line 10/10 (oud spoor boven de straten van New York met allemaal verschillende plantensoorten) Grand Central 8/10 (groot, centraal). Onze tijd spenderen we met het slenteren door de straten, gebouwen aanwijzen waar we gaan wonen en het opzoeken van jazz clubs in de avond. Dit laatste is onze belangrijkste missie in de grote appel:

    In Manhattan zijn we naar verschillende jazz clubs gelopen, entree $25 en minstens twee drankjes. Prima, maar toch even doorzoeken, misschien is Brooklyn goedkoper. In Brooklyn bij een hele leuke club aangekomen, bleek geen jazz, maar wel avond gefeest en gedanst (zie Ole’s zwoele choreografie). Tweede avond hebben we ons beter voorbereid. Een uur van tevoren gingen we naar een hele populaire piano bar. Alles leek goed: we waren er op tijd genoeg om een plekje te krijgen, naast de piano, in dit knusse bruine café. Maar al gauw bleek het niet wat het leek. De eerste stoorzender was de tinnitus die we kregen van de HELE LUIDE MAN die naast ons zat. Het tweede verontrustende signaal was dat naarmate de kroeg voller werd, hoe meer de doelgroep leek te bestaan uit uitsluitend witte mensen en vrouwen met chihuahuas in een panterprint tasje. Oké dit laatste was maar 1 persoon. En hier is op zich niks mis mee, maar goed het was een observatie.
    Toen we eenmaal klem zaten tussen de luide cocktail mensen en de hyperactieve man achter de piano Africa van Toto begon te spelen was het duidelijk dat we niet in de high art chique jazz bar zaten waar we op hadden gehoopt. Dus tijdens ‘do you like piña colada’s’ hebben we maar een move gemaakt naar buiten.

    Maar drie keer is scheepsrecht en we hebben na een picknick in zonnig central park een uur in de rij gestaan bij een kleine Japanse jazz bar. We hebben heel lekker gegeten en flesje sake genipt. Was het helemaal waard.

    Dus ja dit was het! Echt super stom dat de reis voorbij is. Het is wel erg definitief: het geld is meer dan op, de onderhuurders hebben onze sleutels achtergelaten en de coschappen beginnen spoedig. Zin om jullie vier trouwe lezers weer snel te zien en het nieuwe assortiment vleesvervangers in de appie uit te proberen.

    ❤️❤️❤️
    Read more

    Hetty Bos

    Hahahahaha …namens een van de vier trouwe lezers , ik durf zelfs te schrijven namens alle vier : wat hebben jullie er een fantastische reis van gemaakt en bedankt dat we daar op deze manier mochten meegenieten! Bedankt voor de grappige verhalen en de prachtige foto’s ❤️ en we zijn allemaal heel blij om jullie morgen weer te zien! ❤️❤️❤️

    5/22/22Reply
    Xandra Wierdsma

    Zeker Carlijn. hoewel slechts het laatste stuk virtueel meegereisd, maar met veel plezier je verhalen gelezen en de foto's bewonderd! Goede reis terug en welkom thuis in ons zeer georganiseerde landje!

    5/22/22Reply
    Carlijn Planting

    Leuk Xandra, hopelijk ook tot snel!

    5/23/22Reply
    3 more comments
     
  • Day84

    In de woestijn met Ole en Carlijn

    May 8 in Chile ⋅ ☀️ 14 °C

    Op de mountandem hebben we twee dagen de Atacama woestijn verkend. Als twee lompe lange mensen met een nog lompere lange fiets hebben we onszelf door bergkloven gewurmd en door parken gesjeesd. Onze tandem conclusie: voor is economy class, achter is duidelijk eerste klas met champagne. De m’taindembike bleek een leukere aanpak dan de Tour Bus Geysers Experience. We staan op om 4 uur ‘s nachts en vervolgens worden we door een aardige edoch strenge gids verteld wanneer we moeten slapen, drinken, plassen, foto maken. We worden gedropt op een van de uitkijkpunten en ik sta voor een subliem en prachtig uitzicht: vicuña’s die lopen in de graslanden en ganzen die overvliegen tegen de bergtoppen van de Andes. Ik kan niet anders dan janken om hoe mooi het is. Ik ben nog overrompeld en wil langer blijven dan de geplande 2 minuten Experience maar ik hoor achter me de beruchte woorden ‘alright guys vamos take a picture lets go’ en stap nog verslagen en met tegenzin weer de Tourist Atacama Experience bus in. Deel van de tour was de Chinchilla Experience, Vicuña Experience, Geyser Experience, Flamingo Experience, Canyon Experience en, voor mij geheel exclusief, de High Altitude Sickness Experience (ik mocht in mijn eentje in de bus zitten en ademoefeningen doen 😍).

    Ons hostel voelt als thuis. Daarmee bedoel ik heel vet en materialistisch ingericht en totaal onpraktisch met kans op schurft. Elke ochtend is de walk of shame naar onze niet te peilen gastheer om te vragen voor een bord en mes uit de keuken. Dit is als we het durven te vragen, want elke keer weer lijkt het met tegenzin te worden weggegeven. De keuken blijkt namelijk strict geheim voor hostel leken en is puur en alleen voor de medewerkers. Wij kennen onze plek en eten braaf een mandarijntje met onze kurkentrekker en ik maak ‘s ochtends havermout in theekopjes (ze streken over hun hart voor gratis thee en oploskoffie).

    Aan het begin van deze week heeft super sympathieke tour company guy Franco even ons geringe geld gebudgetteerd (hij studeerde economie of een van dat soort studies waardoor ik hem mijn budget wel toevertrouw). Dit heeft geresulteerd in een permanent schaamtegevoel wanneer we elke dag weer dubbel zijn budget hebben uitgegeven. Leuk bedacht Franco maar €7 pp per dag aan eten werkt niet als je hostel je geen keuken gunt. Eindstand dus nog meer blut.

    Oh ja we hebben ook sterren gekeken. Wel thanks voor de korting Franco, Ole heeft geheel waard voor zijn geld gekregen. Een pauze was ingelast met wat koekjes en warme chocolademelk en deze man plundert niet alleen elk lopend buffet dat zich aanbiedt (in deze week een indrukwekkende drie buffets), maar vraagt de gids de poncho van het lijf: Over hoe de sterren draaien, en hoe dat in verhouding staat tot de aarde, en de planeten, de zon, seizoenen, de polen, de dagen, het jaar. Tourgidsen vrezen hem. We hebben wel veel geleerd over sterren. Ole zegt trouwens dat de sterren draaien hoe verder naar de evenaar hoe rechter hoe verder naar de polen in een rondje. Dus bij deze. En we hebben 3 keer een halve minuut stil moeten staan voor een foto. Gelukkig was eentje erg lief.

    San Pedro de Atacama als stad is een bijzondere ervaring. Het is een koortsdroom van honderden winkels die precies dezelfde souvenirs verkopen, tientallen tour companies die de zelfde tours aanbieden, je hoort ineens Nederlands en de honden hier zijn echt belachelijk groot.

    Over honden gesproken. Toen we bij restaurant Barros een sojaburger met quinoa bestelden (voor de ouderen onder ons, dit is erg ‘hip’ en ‘healthy’ eten) kregen we 7 euro aan iets wat eruit ziet als voer voor en nadat het door hond is uitgekotst. Nog opgekregen ook, aan het einde van de dag blijft eten eten. Het is trouwens de derde keer dat we op deze reis een vlucht denken te hebben de volgende dag, maar dit niet zo uitpakt. De eerste twee keer omdat we het land niet uit mochten, vandaag omdat we ons al een paar dagen verkijken op de datum en de vlucht een dag later blijkt te zijn. Gelukkig konden we net de bus terminal niet vinden voor tickets anders stonden we morgenochtend voor saus bij het vliegveld 100 km verderop.
    Read more

  • Day77

    Pucón

    May 1 in Chile ⋅ ☁️ 13 °C

    In Pucón hebben we besloten anders te leven. De co-knoop is doorgehakt en ineens hebben we niet zo lang meer. Na een week uit mijn neus te vreten gaan we nu leven zoals de andere mensen in het hostel, reizen zoals de Toerist het betaamt: een luchtdicht schema vol met activiteiten. Onder het idee van tijd is schaars en geld moet rollen hadden we bedacht te fietsen, wandelen, paardrijden, skydiven, raften, klimmen, te vliegen naar de woestijn en een paar dagen naar New York te gaan. Maar deze manier van leven bleek snel al niet helemaal voor ons weggelegd. De helft van die activiteiten waren we alsnog te lui voor en een paar uur na de nodige plannen maken en vluchten boeken bleek ik ineens blut.

    Maar alsnog plukken we nu de vruchten (zie foto - welke vruchten zijn dat?) van onze enthousiaste organiseer sessie. Toen Ole me na de stormachtige week in Pucón kwam opzoeken werden we allebei verrast met een sneeuwwitte vulkaan op de horizon. En zo besloten we de actiefste vulkaan van Chili te beklimmen. We gingen met een groepje mensen om 6 uur ‘s ochtends op pad. Met ijspriemen en van die spijkerschoenen (wat in stripboeken dan tennisrackets zijn) liepen we 5 uur lang 1400 meter omhoog. Leuk gezegd zo in een zinnetje maar na twee uur was ik al partijtje slecht aan het gaan. Mijn benen voelden helemaal verlept en het was soms wel heel spooky om te vertrouwen op die ijzeren punten op de spekgladde steile ondergrond. Na 5 uur bikkelen en beitelen konden we eindelijk in de vulkanische gaswolken de zucht van verlossing slaken. Vervolgens zijn we de hele vulkaan af gesleed. Met de ijspriem als rem en een plastic slee onder de bips waren we na een uur alweer sleeënd op elkaar botsend en soms koprollend aan de voet van de Villarica vulkaan.

    De dag erna werden we met snotterneusje wakker op Ole’s 23e verjaardag! En dat moest natuurlijk ook gevierd worden, dus met sore legs zijn we het ijskoude water in gesprongen en gaan bodyraften. Er wordt gezegd, ook al ziet het er op video’s soms een beetje sullig uit, dat dit doorgaans wel wat spannender is dan normaal raften. Als een familie eendjes moesten we achter de instructeur aan dobberen en zijn we de rivier afgegaan en door stroomversnellingen meegenomen. De golven hebben me omver gegooid, op rotsen gelegd en tegen bomen gesleurd en het was echt ontzettend leuk.

    Ole had ook het briljante idee om naar de decathlon te gaan voor het inruilen van een aantal van onze kampeerspullen, aangezien we niet meer zullen kamperen en thuis de spullen al hebben. Nadat hij zei dat we de slaapzakken en matjes ‘maar 1 of 2 keer ofzo’ hadden gebruikt want het beviel ons niet kwam er een onverwachte geur en algemene inspectie. Met spanning wachtte Ole af maar we vielen niet eens door de mand toen mijn sjaal nog uit de slaapzak viel. Het spijt ons als iemand anders nu in onze zweet en stink kwijl etensresten slaapzakken komt te liggen maar we hebben wel dikke flappen teruggekregen💰

    Momenteel zitten we in het vliegtuig naar de Atacama woestijn en een gulle vrouw naast me heeft net koekjes aan ons uitgedeeld. Alroight dat was hem weer ❤️

    ✈️🏜⛺️
    Read more

    Hetty Bos

    Hahaha je schrijft zo grappig ! wat een avonturen weer en wat een mooie reis!

    5/6/22Reply
    Xandra Wierdsma

    Mooie plaatjes Carlijn! Doe je voorzichtig met zo'n pikhouweel! En zoals je moeder al zegt; je schrijft echt grappig!

    5/6/22Reply

    We hebben hier hard gelachen! [Hanni]

    5/6/22Reply
    Jildou Loskamp

    Een actieve carlijn vind ik maar eng

    5/12/22Reply
     
  • Day68

    De lonerweek

    April 22 in Chile ⋅ 🌧 11 °C

    Ik begin wel met het teleurstellende nieuws. De pinguin is niet gevonden. Er was een kans dat Ole deze zou spotten op Chiloé, maar het seizoen was al helaas lang voorbij. Het doel van deze reisapp was duidelijk, maar misschien op een volgende reis zullen we dit waarmaken.

    Mijn week alleen in Chili begon van een a-leien dakje. Als het dak een materiaal was zou het denk ik een soort stroef rubber zijn, een dak met antisliplaag. Ik kwam ‘s nachts al redelijk verslagen met een uitgevallen neuspiercing in mijn hand aan in een donkere en stille stad. Met het dichtgroeiende piercinggaatje als tikkende tijdbom ben ik verraden door booking.com en kwam ik voor het verkeerde hostel adres te staan. Na een halfuur lang voor een dichte deur te wachten kwam de meid die er woonde mij helpen, ze wilde eerst de politie bellen omdat een vreemde in de nacht aanbelde (snap ik). Ze stuurde me naar het goede hosteladres en toen ik daar aankwam, om 2 uur ‘s nachts, werd ik ook hartelijk verwelkomd door een donker gebouw met een dichte deur. Uiteindelijk heb ik gelukkig nog ergens anders in die uitgestorven woonwijk onderdak gevonden, maar chill is anders.

    In het Spaans spreek je de v dus uit als een b, maar Ole is daar soms nog een beetje sceptisch over. En ik snap het. Daardoor durf ik nog niet niet zo luid en vol zekerheid BAL DI BI A te zeggen, en mompel ik soms een beetje snel om er maar vanaf te zijn. Hierdoor heb ik tot 4 (!) keer toe gehad dat mensen begonnen te praten over Bolivia als ik het over Valdivia had. Naja goed volgens mij landt deze grap niet zo uitgetypt, maar ik heb niet zo veel om over te schrijven. En ik durf Valdivia nog steeds niet uit te spreken.

    In het regenachtige Valdivia was het ook niet zo koek en ei (een post die wel positief is volgt hierna). Het hostel was erg deprimerend en had een hele wonky zoete geur. Er was wel een hele luxe lounge seat (zie foto). Een paar dagen lang heb ik vooral getekend in cafeetjes, naar de bioscoop en twee kleine musea geweest en naar de zeeleeuwen gekeken. In het verleden hebben ze de oude president gebeten en liepen ze door de winkelstraten van de stad.

    Na drie dagen was ik het naaktslakhostel zat en vertrok ik naar Pucón. Het weer hier was alleen maar erger, en al met al heb ik een week lang in de regen en storm gezeten. Het gezellige hostel waar ik aankwam bleek hebreeuws te zijn. Ik heb veel geleerd over hoe belachelijk duur Israel is (biertje $9), hoe trots men is om het land te dienen in het leger (mij niet bellen), dat sommige mensen met shabbat niet eens hun wc papier mogen afscheuren - dat leg je dan de dag van te voren alvast klaar, en hoe je bestek kosjer maakt door het eerst in het vuur te houden. Helaas was pesach net geweest maar ik heb nog wel veel samen kunnen eten. Hoogtepuntje van de week was dat ik letterlijk en figuurlijk alle fijne kneepjes van het pasta maken heb geleerd.

    Ole (nu aan het woord) was dus naar Chiloé, het eiland waar zowel de aardappel vandaan komt als de grootste stapel mosselresten van het zuidelijk halfrond te vinden is (120 bij 50 bij 12 meter). Helaas had ik geen tijd voor een rondleiding daar van James. Op Chiloé heb ik een week gechillt met Jan, dat was erg leuk.

    👍🏼👍🏼👍🏼👍🏼
    Groetjes van ons

    🌞🌞🌞🌞
    Read more

  • Day62

    Twee straathonden in Cochamó

    April 16 in Chile ⋅ 🌙 11 °C

    Ik zal beginnen met een feitje over de Chileense mosselindustrie. Chili is de op een na grootste producent van mossels. Wij hadden het genoegen in de auto te zitten bij een man die het afval van 2/3e van alle mossels in Chili verwerkt. Stukjes vlees blijven echter zitten in de mossels, en mosselman James staat nu voor de vraag: wat doet hij aan de ongelofelijk doordringende mossel stank nu er meer huizen rond de fabriek zijn gebouwd? Dit is een van de onderwerpen waar we het zoal over hebben wanneer Ole en ik als twee afhankelijke straathonden door aardige Chilenen langs de weg worden opgepikt. Gelukkig was James gewend aan wat stank want hij merkte het aan de odor in ieder geval niet dat Ole en ik de afgelopen vier dagen niet hadden gedoucht.

    Liften heeft ervoor gezorgd dat we heel snel veel leuke mensen leerden kennen. Toch moet je wel je best doen je Nederlandse wantrouw te onderdrukken wanneer een vreemde op een parkeerplaats van een supermarkt je naar zijn huis uitnodigt. Om een paar biertjes te drinken, en daarna zullen ze ons terugrijden. We zeiden ja, wisten niet wie het waren, en stapten in hun auto naar een stadje in de buurt. Ze bleken gelukkig ons niet te kidnappen, soms vergeet je dat er culturen bestaan waarin mensen oprecht gastvrij zijn. We hebben daar hamburgertjes gebakken.

    Cochamó was een tip van mensen die we bij Osorno op de camping hebben ontmoet. Met geluk en toeval waren we daar precies de laatste dagen dat het park nog open was. Na een moeizame nacht (we hadden geen cash en mochten op de camping blijven, mits we voordat de baas terugkwam ‘s ochtends weg zouden zijn) moesten we nog 13 kilometer afleggen. Ik met een sarcofaag rugzak, Ole een ingezakte tomaat als tas, allebei tjokvol eten (en een lege gasfles - dat bleek die avond nog een onverwachts probleem te worden). Na kilometers in de modder zwoegen en op mijn bek gaan is het ons gelukt. Het is dat Ole en ik na twee maanden Latijns-Amerika nog steeds niet bekeerd zijn naar het rooms-katholicisme, maar dan zouden we geloven dat de hemel eruit ziet als het weitje waar we kampeerden. Het was ongelofelijk mooi en ongelofelijk koud. Nu zijn we weer in de bewoonde wereld, onze wegen gaan tijdelijk splitsen. Ole met een vriend naar Chiloé, ik naar Valdivia. Mocht dit het laatste bericht zijn, dat zal komen omdat Ole en ik een nare ziekte hebben gekregen van alle groentes en fruit die we tijdens het kamperen hebben gesneden met ons verroeste stanley mes. Of door de chocolademelk die ik zojuist heb gedronken. Het smaakte alsof daar het mosselafvalvlees van James een tijdje in heeft staan weken.
    Read more

    Hetty Bos

    Prachtig natuurgebied en boffen dat jullie net op tijd waren

    4/19/22Reply

    Beetje avontuur hoort erbij, en wat een omgeving! [Hanni]

    4/20/22Reply
     
  • Day53

    De zoektocht en de vondst van de vulkaan

    April 7 in Chile ⋅ 🌧 15 °C

    We zijn twee (ik) en drie (Ole) maanden geleden vertrokken naar een ander continent. We hebben wekenlang onze bagage en plannen voorbereid, nauwkeurig elk reis item gewogen en overwogen. We hebben dingen achtergelaten, pijnlijke keuzes om een niet pijnlijke rug te krijgen. Op reis hebben we nog uitvoerig alle voor en nadelen besproken van zware kampeerspullen aanschaffen en €40 betaald om de allerlichtste supersonische kleinste luchtbedden te kopen. Maar toen we in Santiago een vette jas tegenkwamen die we 1) niet nodig hadden 2) niet eens spotgoedkoop was 3) overbodig warm is en vooral 4) even groot en minstens twee keer zo zwaar is als onze tent hebben we hem gekocht. Waarom? Want aan het eind van de dag zijn we nou eenmaal vieze materialisten.

    In Santiago hebben we de nachtbus genomen naar het regenachtige sur de Chile. We kregen het eiland Chiloé aangeraden, waar schijnbaar dé aardappel vandaan komt, maar we hadden eigenlijk niet zo’n behoefte aan een regenachtig en plat aardappel eiland waar de huizen gebouwd zijn op palen, ik denk omdat het te erg klinkt als Nederland. We zijn gaan liften en hebben een plekje op een camping (met overdekking🤩). We zien wel foto’s van dat het aan de voet van een vulkaan staat maar de eerste twee dagen hebben we door alle wolken niks gezien. Daarom was het de derde dag extra mooi toen de wolken geleidelijk steeds meer wegtrokken en Patagonië onthulden. Nu zijn we 30.000 stappen en een paar biertjes later en is het tijd om onze tent in te kruipen.
    Read more

    Hetty Bos

    En ik maar denken dat je geen updates had gemaakt… blijken er 7 nieuwe te zijn ! 🙈

    4/11/22Reply
    Hetty Bos

    En wat een prachtige en geweldige foto’s❤️😘

    4/11/22Reply
    Jildou Loskamp

    Capitalisten zijn jullie

    4/11/22Reply
    3 more comments
     
  • Day47

    Op pad

    April 1 in Chile ⋅ ☀️ 13 °C

    Wildkamperen met ayun en haar vriend was zo succesvol dat we hebben besloten zelf maar een tentje aan te schaffen.

    Jildou Loskamp

    Jaloers

    4/5/22Reply
    Jildou Loskamp

    Ole ziet er ook beetje verwilderd uit

    4/5/22Reply
    Carlijn Planting

    Hahahaha

    4/5/22Reply
    3 more comments
     
  • Day44

    Chili eerste impressie

    March 29 in Chile ⋅ ☀️ 22 °C

    Chili inkomen was heel veel papier voorbereiding, maar het is gelukt, en ik heb ondanks de douane hond illegale artikelen het land in gesmokkeld: bloemzaadjes! Chili is een soort afgebakend eiland aan ecosysteem, tussen de zee, de Andes, Antarctica en de woestijn leven namelijk veel invasieve plantensoorten, zoals de braam. De zaadjes waren een cadeau en zullen ook binnen een afgebakend territorium verblijven in de vorm van een bloembak. We worden namelijk mucho gastvrijo ontvangen en verblijven bij Ayun! Een vriendin die ik 6 jaar geleden heb ontmoet toen ze naar Nederland kwam. En misschien vonden jullie het al verdacht hoeveel ik van invasieve planten en ecosystemen afweet, maar dat komt doordat Ayun bijna is afgestudeerd als officieel bioloog gespecialiseerd in lokale planten. We wandelen heel veel en ze vertelt alles over planten, waar je koffie van kan maken, of thee, of een allergische reactie van kan krijgen of van kan trippen.

    We verblijven in Quilpué wat weer ligt naast Viña del Mar en Valparaíso. Deze laatste stad zijn we op mijn verjaardag heen gegaan. De stad heeft veel straatkunst en kleuren, op de laatste foto zie je een Chileense versie van Picasso’s Guernica wat de geschiedenis van Chili weergeeft. Ook zijn we in Viña del Mar naar een archeologisch museum geweest met een tentoonstelling over Rapanui. Een link die ik zelf heb gelegd en niet kan onderbouwen: de inwoners van Rapanui (Paaseiland) zochten traditioneel elk jaar naar een ei, degene die dit ei het eerst vond werd dat jaar religieus en politiek leider. Paaseiland zoeken naar een ei eens per jaar? Paasei zoeken? En het schrift is ook nog altijd niet ontcijferd. Misschien komen jullie er uit, ik heb een foto ervan.

    We krijgen ook dagelijks meer te weten over hoe kapitalisme en daarbij de naslag van de dictatuur een grip heeft op Chili. Zo is het pensioen vaak minder dan het al erg lage minimumloon en vluchten studenten voor de bank omdat ze hun schulden niet kunnen afbetalen. Ons werd verteld dat we met traangas in aanraking konden komen omdat er protesten waren toen we naar Viña del Mar gingen. En is het de normaalste zaak dat een man achter zijn marktkraam Pinochet toejuicht. Dus alleen de mooie foto’s is niet het volledige beeld. Dinsdag gaan we richting het zuiden!! We hebben er veel zin in
    Read more

    Jildou Loskamp

    Gefelicitato

    4/3/22Reply
    Carlijn Planting

    Thanks queen

    4/3/22Reply
    Jildou Loskamp

    Succes met doorreizen morgen 💗❤️

    4/3/22Reply
    Jildou Loskamp

    En groetjes aan babe ayun

    4/3/22Reply
     
  • Day43

    Dieren pt 2

    March 28 in Costa Rica ⋅ ☀️ 27 °C

    Exclusief krokodilletjes en de diepzeedieren en veel apen. Ole en ik mogen elkaar de hand schudden want wij hebben alle vier de aapsoorten in Costa Rica in het wild gespot. Dit zijn capuchinaapjes, doodshoofdaapers, brulapen en de slingermonkeys. Alleen cappucerchino apen zijn op de video. En ja het zijn veel hondenfoto’s maar laatste is de moeite waard ;)Read more

    Jildou Loskamp

    Was da?

    4/2/22Reply
    Jildou Loskamp

    Meenemen

    4/2/22Reply
     
  • Day42

    Dieren pt 1

    March 27 in Costa Rica ⋅ ⛅ 18 °C

    Kleine diertjes uit Costa rica
    Exclusief de quetzal, morpho didius vlinders en dergelijken

    Jildou Loskamp

    Is dit een vleermuis? Pas op heb misschien corona

    4/2/22Reply
    Carlijn Planting

    Nee een dode vliegtuigvormige mot en ik denk dat wij gevaarlijker zijn gr carlijn

    4/3/22Reply
    Jildou Loskamp

    Ja jullie zitten vol met die dodelijke virussen ik ga zeker nog een maandje afstand nemen gr jildou

    4/3/22Reply
    Carlijn Planting

    Blijf maar lekker achter in helsinki dan x

    4/3/22Reply
    Jildou Loskamp

    Oh nou komen de klauwtjes naar buiten

    4/3/22Reply
    Carlijn Planting

    Pas maar op vieze aalscholver

    4/3/22Reply
     

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android