Jesper van der Vliet

Joined December 2016
  • Day29

    Een afsluiting in New-Delhi....

    January 8, 2017 in India

    De reis zit er op!

    De laatste dag in Delhi heb ik de Indiase prikkels nog een keer op me laten inwerken. Ik ben twaalf uur op pad geweest.

    In de ochtend heb ik een bezoek gebracht aan Salaam Balaak Trust, een organisatie die ontheemde Indische kinderen rondom het stationsgebied opvangt en een onderkomen biedt. In de middag heb ik met een guide een slum-area van Delhi bezocht. Een indrukwekkende ervaring, met veel blijheid en energie van de kinderen, ondanks de beperkte leefomgeving. De dag sloot ik af met een bezoek aan de India Gate, de straten van Old-Delhi en een laatste Indiase Thali.

    Bij het vertrek rond middernacht stond er, terwijl ik de juiste route met de taxi-driver besprak, een oude dakloze Indier een minuut lang op mijn passagiersraam te kloppen en te bedelen om geld. Ook dat is Delhi, 'in your face'.

    Al een tijdje denk ik over een omschrijving van de gebieden die ik in India heb gezien. Door de diversiteit en onbeheersbaarheid is de cultuur in deze korte tijd lastig te begrijpen. Het land heeft eigenlijk meer tijd nodig om te ontdekken. Er leven 1.3 miljard mensen, een echte mannenwereld. De woorden rauw, hard, kleurrijk, intens, ongrijpbaar en verrassend passen voor mijn gevoel het beste. Eten, religie, familie en het straatleven staan centraal. In sommige straten staan kilometers lang gaarkeukens op straat (reallife 'foodfestival'). Alles heeft in dit land een tegenovergestelde en achter veel mooie zaken schuilt ook veel ellende.

    De Indiër is ook zeker niet in een woord vatten, waar dat in Zuid-Oost Azië voor mijn gevoel makkelijker was. Ongeduldig en soms opdringerig, schreeuwerig, ongegeneerd, laks, maar ook gastvrij, nieuwsgierig, complimenteus, vriendelijk, nederig, ondernemend en behulpzaam.

    Het continue geluid (lees: getoeter) is iets wat me ook zeker bij blijft. Het is best indringend als je het toelaat. Ik heb reizigers ontmoet die hun hostel soms niet meer uit wilden. Wat doet zoveel geluid (op lange termijn) met een mens op straat? Indiërs die niet kunnen ontsnappen aan de ruis van geluid en viezigheid. In steden zie je indiërs in hoopjes langs de meest drukke wegen liggen, rusten, overleven.

    De afgelopen weken zijn voorbij gevolgen. Ik ben niet ziek geworden, geen kilo's afgevallen, heb me - als man - nergens onveilig gevoeld, niet continue aangeraakt door Indiërs, zelfs gastvrij ontvangen en mijn ervaringen zijn veelal positief. Aan de andere kant is dit niet vanzelfsprekend in Noord-India, heb ik ook ervaren. Ze staren, rochelen, plassen op straat, spreken je continu aan, rijden als gekken, komen dichtbij, willen op allerlei manieren verkopen, vragen altijd meer, stoppen niet bij het oversteken, etc. Een goede les voor je assertiviteit.

    Ik heb rondgeslenterd in het drukke straatleven van Old-Delhi, de Taj-Mahal bezocht bij zonsopkomst, het lokale treinreizen ervaren in de sleeperclass, mezelf in tuktuks en fietstaxi's door drukke steden laten vervoeren, gegeten met een Indische familie in een trein, tientallen Hindoes zien baden in Varanasi, rondgelopen door de slum-area van Delhi, lokale thali's en curry's geproeft, veel chai-thee gedronken, kerst gevierd met reizigers in Udaipur, oud en nieuw gevierd in de Jaislamer woestijn, in een houten bootje over de heilige Ganges gevaren, reizigers ontmoet en historische (sprookjes)paleizen bezocht in Rajasthan.

    Maar India draait in mijn ogen vooral om de beleving van het straatleven. Het straatleven met de koeien, waterbuffels, palmeekhoorns, apen, varkens, paarden, geiten, ezels, kamelen, ratten, muizen, honden, puppies, katten, soms een olifant, kooplieden met houten handkarren en Indiërs met hun religies, eten, rituelen en handeltjes.

    Het opschrijven van mijn ervaringen was een interessante reflectie op de afgelopen weken en voor mezelf een leuke herinnering om later nog eens terug te lezen.

    Nu weer terug naar het Westerse leven, ritme en standaarden. India is in me gekropen en ik zal ik nog vaak terugdenken aan dit bijzondere land.

    Bedankt voor het volgen!
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day27

    Jodhpur, the blue city!

    January 6, 2017 in India

    Jodhpur heb ik verlaten was mijn ena-laatste bestemming. Mijn favoriete bestemming tot nu toe, een fijne plek. Niet te massaal, wel veel kleuren, vrouwen met sari's, geuren, marktjes en Indieers kris kras door elkaar. Alle Indieers een handeltje op straat om iets te verdienen, het zijn echte zelfstandig-ondernemers. Daarnaast heeft Jodhpur het prachtige Mehrangahr-fort waarvan je schitterend uitzicht hebt over de "Blue City". De blauwe huizen behoorde vroeger tot de Brahmanen-families, de hoogste kaste binnen India. Tegenwoordig is dit het symbool van deze stad.

    Vanaf het hoger gelegen fort kan je wandelend naar de stad en struinen en verdwalen in de vele straatjes. Aan de hordes kinderen (en honden) die soms rennend achter me aankwamen merkte ik of ik in een wat meer afgelegen gebied terecht kwam. Dan was het soms weer even bijsturen. Het meest opvallende was een olifant die door de straten slenterde.

    In het hostel heb ik ook met de alles-hardste Indische snurker tot nu op een dorm gelegen. De stapelbedden trilde ervan. Met een Duitse reiziger ben ik om 1:00 in de nacht naar een andere dorm overgeplaatst (cq. gevlucht). Twee kamers verder hoorde we deze man nog. De Duitsers had om overplaatsing gevraagd want die kon het niet meer aan. Na wat slaap werden we om 6:00 am gewekt door de Moskee naast het hostel. Het was een korte nacht. In de ochtend ben ik nog naar de kapper geweest en me nog een keer laten scheren. Totaalkosten 1.50 euro.

    Momenteel ben ik in Delhi, waarbij ik vanaf het vliegveld richting via de luxe-gebieden (waar alle ketens ook aanwezig zijn) naar Old-Delhi ben gegaan. Waar ik voor deze reis dacht voor de laatste nacht een mooi hotel met zwembad te boeken is mijn gedachte veranderd en slaap ik vanavond in een hostel-8-dorm. Het minimalisme en de sfeer in hostels bevalt me wel.

    Morgenochtend heb ik een rondgang door de slum-area rondom het stationsgebied geland. Dit is iets wat ik nog graag wilde ervaren. Tot mijn vlucht rond middernacht ga ik nog enkele andere gebieden in de stad bezoeken. op programma en tot middernacht ga ik nog enkele gebieden in de stad bezoeken. In de nacht vlieg ik terug naar het Westerse leven en ritme. Nog een afsluitende post te gaan.
    Read more

  • Day24

    New Year Jaisalmer!

    January 3, 2017 in India

    Happy new Year! Jaisalmer stond voor mij in het teken van de woestijn, kamelen en het Jaisalmer fort. Op oudjaarsdag ben ik na aankomst met de nachttrein vrijwel gelijk de woestijn in getrokken voor een safari. Top.

    De safari-groep bestond uit reizende Indiërs, een handjevol Westerlingen en een Amerikaanse Indiër. In de eindeloze zandvlakte hebben we ons na de mooie zonsondergang vermaakt met gesprekken, muziek van locals, dansen rondom het kampvuur en eten en drinken. Er stond voor gelegenheid ook kip op het menu. Om 0:00 hebben we met een lokaal aanschaft biertje en vuurwerk geproost op het nieuw jaar. Een aparte maar geweldige ervaring.

    Na zonsondergang koelt het in deze periode wel zeer sterk af in de woestijn. Met zes lagen bovenkleding, een thermodeken en de verkrijgbare rum heb ik me warm kunnen houden. Onder de sterrenhemel en naast een knisperend vuurtje ben ik op een matrasje omstreeks 0:30 in slaap gedut. Om rond een uur 7:00 wakker te worden in de mistige woestijn.

    Na het ontbijt zijn we per kameel richting Jaisalmer getrokken. De tijd is beperkt. Een volgende keer zou ik het afgezonderde woestijnleven en de remote villages wel verder willen ontdekken (kameelrijden kan trouwens niet te lang want het zorgt voor flinke spierpijn).

    In Jaislamer is ook een van de grootste forten te wereld te bewonderen. Het fort is uit geel zandsteen gerezen en de kleuren tekenen prachtig af. Met een aantal reizigers uit het hostel hebben we de een halve dag rondgelopen, gegeten en genoten van de uitzichten. Jaislamer was een mooie tussenstop,

    .....Na Jaislamer ben ik met de sleeper-class tvertrokken naar Jodhpur. De sleeper-class is een hele beleving en erg leuk als je ervoor open staat. Zo was er tijdens de treinreis op een gegeven moment aan de ene kant felle woordenwisseling tussen meerdere Indieers (velen kwam een kijkje nemen) en aan de andere kant een kind liefelijk met haar familie aan het zingen. Je komt ogen tekort. Over de geur en overige zaken niet te spreken. Indieers trekken hun schoenen en (ongewassen sokken) uit, staren en snurken (veel). Voor deze zaken doe ik op reis niet onder, maar dan weet je, omgeven door tien starende Indiërs en openstaande wc deuren hoe het er aan toe gaat en ruikt :) . Toch houd ik van het reizen met de trein en zou niet anders willen.

    Nog een aantal dagen dagen te gaan p. De tijd vliegt voorbij.
    Read more

  • Day21

    Van Jaipir naar Jaisalmer....

    December 31, 2016 in India

    Jaipur...

    ...Ik slenterde over de drukke bazaars;
    At heerlijke Indiase gerechten;
    Bezocht de omgeving en mooie gebouwen....

    Het is hier nu 0:05. Ik zit met mijn backpack op het Jaipur Railway station. Mijn trein zou 23:45 vertrekken maar heeft minstens anderhalf uur vertraging. Wachten, tussen de liggende , slapende en etende Indiers. Midden in de nacht op een druk treinstation. Dat is India.

    Als mijn trein straks arriveert stap ik in een 12 uur durende nacht-treinrit richting Jaislamer. Waar ik morgenmiddag, als alles goed gaat, op een kameel de woestijn in trek en overnacht!
    Read more

  • Day18

    Op weg naar Jaipur!

    December 28, 2016 in India

    Het waren een aantal goede en rustige dagen in Udaipur. Leuke mensen, mooie uitzichten en een beetje bijkomen.

    Een viertal reizigers uit het hostel lag vandaag ziek op bed, ik ben voorlopig nog op de been en hopelijk blijft dat zo. Wel is mijn creditcard ergens vorige week geskimd. Na een telefoontje met de ING in Nederland is de kaart per direct geblokkeerd. Voorlopig dus alleen cash. We kunnen door.

    Deze avond ben ik met een nachttrein vanuit Udaipur naar Jaipur vertrokken. Reizen met de (nacht)trein brengt uitdaging en avontuur. Allereerst de verassing met welke mensen je een kleine slaapcabine deelt maar ook als op een nieuw, onbekend station aankomt. Zeker in de avond of nacht. Je trein komt aan, je moet van A naar B en daar begint de uitdaging.

    Je ziet honderden Indieers, weet niet welke vervoersmiddelen worden aangeboden, je kent de prijzen vaak niet, weet niet met wie je meegaat en als de accu van je telefoon leeg is kan je niet volgen waar je heen wordt gebracht. Toch komt het altijd wel goed. Ook in India. Je gebruikt je gevoel en verstand. Even doorlopen, observeren en vanuit daar de tactiek bepalen vind ik het fijnst. Je niet gek laten maken het belangrijkste. Liefst van te voren bij een local informeren voor de juiste prijs.

    Nadat je je mannetje (chauffeur) hebt uitgekozen volgt de onderhandeling. Het eerste bod van de chauffeur is standaard te hoog. Om er achter te komen waar de grens ligt doe je een vrij laag tegenbod. Aan de reactie moet je zien te peilen hoever je er naast zit. Als het echt te laag is volgt er een aantal keer "impossible, impossible", schudden ze met hun hoofd en doen ze ook geen tegenbod meer als je wegloopt. Dan weet je genoeg en kan je bij de volgende iets hoger bieden. Op die manier schaaf je aan je onderhandeling. De wegloop-truc is in India het meest effectief.

    In India reis ik voornamelijk in de 2AC class. Dat is niet de meest luxe, maar ook niet de meest primitieve klas. Prima voor Westerlingen. In 2AC zitten de middenklas Indische families die soms redelijk Engels spreken. Achter de bankjes zit een gordijntje, er is een primitief toilet en er lopen om de 2 minuten mannetjes langs die eten aanbieden. Tas aan de ketting, bedje opmaken en je kan slapen. Wil je de echte india ervaring reis je de zgn. sleeper-class. In de trein kom ik tot rust en is voor de reiservaring interessanter dan een binnenlandse vlucht. Je kan niet veel meer dan wat praten, nadenken, muziek luisteren, staren en slapen.

    Treinen hebben hier in deze winterperiode standaard uren vertraging. Mijn maximale vertraging was bijna 12 uur. En vanuit Delhi waren de afgelopen week op een dag 66 treinen gecancelled. Niemand kijkt er van op. Ook moet je niet opkijken van een -uit het niets- boer of scheet van een treinreizende Indieer, want dat is niet ongebruikelijk (wel even wennen in het begin).

    In de treinrit van Delhi naar Agra ontmoette ik een gezin die naar hun familie in het Zuiden reisde. Vader van 80, moeder van 85 en hun twee dochers van ik schat rond de 60. De vader sprak een beetje Engels en ze moesten nog 20 uur reizen. Toen de trein vertrok, na anderhalf uur vertraging, begon het eetritueel. Eerst een Indiaas voorgerecht, daarna het hoofdgerecht met diverse groentes en rijstsoorten, daarna diverse soorten zoetigheid en daarna een dutje. De oude heer deelde zijn eten met mij. Een mooie vorm van gastvrijheid wat in India ook niet ongebruikelijk is.

    Mijn trein komt 5:45 am aan. De komende dagen ontdek ik Jaipur, de hoofdstad van Rajastan.
    Read more

  • Day16

    Udaipur, een andere kant van India

    December 26, 2016 in India

    Momenteel verblijf ik in Udaipur. Udaipur is qua ligging een pareltje in in het drukke Rajasthan. De stad heeft mooie paleizen en ligt aan een prachtig meer tussen bosrijke heuvels. Overdag is het ongeveer 25 graden. Als je door de (verkeerloze) groene parken langs het water loopt waan je je even in Zwitserland of Italië. Door deze romantische setting wordt Udaipur ook wel het Venetië van India genoemd. Het is dus even terugschakelen na alle drukte, vieze straten en hectiek.

    Je kan hier ook in het paleis midden op het meer overnachten, dan betaal je 1100 euro per nacht. Ook dat is India. In verblijf momenteel in mijn 8-dorm kamer voor 5 euro per nacht. Verschil moet er zijn. Het is echter een prachtig hostel met uitzicht over het meer en een rooftop terras. Bijkomen van de indrukken is hier goed mogelijk. Elke avond op de rooftopeen chai-thee bij het neerdalen van de zon.

    In het centrum vind je hier Westers-aandoende koffie en juice tentjes. Het is dan ook relatief toeristisch vergeleken met de andere plaatsen waar ik geweest ben. Vanochtend in het zonnetje aan het water, met een bonen-koffie en een brownie. Het voelt even als vakantie. Rondstruinen, lezen, fotograferen in de middag een dutje en lekker eten. Het is zo'n dorpje waar als je er doorheen loopt je ook elke keer wel ergens een andere reiziger ziet, kort gedag zegt en weer doorgaat of even aanhaakt. Heel grappig. Voor Indiase begrippen een relaxte stad.

    Met een aantal reizigers van het hostel hebben we gister (een soort van) kerst gevierd in een restaurant en bar. In de kerstsfeer kwamen we niet echt maar het was wel gezellig.

    Morgenavond reis ik verder met de nachttrein naar Jaipur, een andere plaats in Rajasthan. Dan gaan we het echte India-leven weer in :).

    Inmiddels alweer over de helft. Een aantal reisfeitjes op een rij:

    - Ondanks de aangename temperatuur is draag ik hier net als alle Indiers een lange broek en vaak een shirt met lange mouwen. Heel normaal, een korte broek vinden ze zeer gek;

    - Een goede scheerbeurt in een barberwinkeltje, inclusief hoofdhuidmassage kost na onderhandeling 70 eurocent. Mijn scheerapparaat had ik thuis moeten laten;

    - In Delhi kost een goede pasta inclusief kaas, groentes bij een straatkraampje hetzelfde bedrag;

    - Het is in India voor jongens redelijk normaal om hand in hand te lopen. Een teken van vriendschap, niets meer - je ziet dit dan ook vaak op straat;

    - Indieers eten zonder bestek en alleen met hun rechterhand. Eten met de linkerhand is uit den boze, die wordt gebruikt voor sanitaire doeleinden. Ik krijg de techniek van een chapati breken met alleen rechts inmiddels door;

    - Indieers zijn meesters in het staren. In een restaurant kunnen ze je makkelijk een minuut ongegeneerd aanstaren. Ongemakkelijk is het niet, het is de cultuur en is hier vrij normaal;

    - Door de cashproblemen in India ontstaat er een (zwarte) handel in cash. Vaak bij navraag in restaurants ed. kunnen ze voor een redelijk rating wisselen;

    - In India lopen en rijden ze links en drinken veel thee met melk (voorgekomen uit de Engelse invloeden). Met voetbal hebben ze niet zoveel. Het draait hier vooral om cricket, hockey en vliegeren;

    - Er is een nieuwe wending in het cashgeld. De afgelopen dagen is bekend gemaakt dat In maart alle nieuwe briefjes van 2000 rupee weer uit de roulatie worden genomen. Reden: teveel namaak.

    - De ‘head wobble’ is kenmerkend voor Indiërs. Even wennen of het een nee, misschien, waarschijnlijk wel , waarschijnlijk niet of gewoon ja is. Er zijn veel gradaties :);

    - Guus Hiddink verblijft momenteel ook in Udaipur. Een Engelse kamergenoot zat bij hem in het vliegtuig en sprak hem aan op het vliegveld. Hij zal wel in het bovengenoemde paleis verblijven :).
    Read more

  • Day13

    Via Delhi richting Rajasthan

    December 23, 2016 in India

    Varanasi heb ik verlaten en ga morgen via Delhi op weg naar de provincie Rajasthan, het Noord-Westen van India. Delhi voelt even als thuiskomen want ik verblijf voor een nachtje in het hostel waar ik eerder verbleef. Heerlijk relatief rustige en groene buurt, vergeleken met Varanasi. Grappig hoe je perspectief in twee weken kan veranderen.

    In Delhi gebruik ik door de aankoop van een lokale Indiaase simkaart Uber voor transport. Betrouwbaar en goedkoop. Wel even wennen na aankomst op Delhi-airport. Stond ik na de Uber-bevestiging op de verkeerde plek, deed zijn gps het niet. Bellen, wachten, sms-en. Hij sprak geen Engels, mijn accu liep langzaam leeg. Uiteindelijk begreep ik waar hij ongeveer met zijn auto zou kunnen staan en liep daarheen. Honderden taxi's, risksja's, auto's, regelaars, alles door elkaar. Accu inmiddels definitief leeg. Op het moment dat ik het wilde opgeven en zelf maar ergens een taxi wilde regelen - wat in Delhi scherpte vraagt i.v.m. de scams - kwam een Indieer aanlopen met zijn telefoon. 'Jesper?' Hell Yeah!

    .... De afgelopen dagen aan de Ganges waren top. Een aantal keer heb ik me met een bootje langs de oude stad laten varen, dit is ook in de avond zeer mooi, rondgedwaald in de steegjes en een aantal markten bezocht.

    Alles gebeurt in Varanasi op straat. De jeugd vermaakt zicht met wat cricket, vliegeren en het achter elkaar aan rondbanjeren. Een biertje kopen is komisch (zie foto) omdat dat stiekem gaat, maar ook weer niet. In een provosorisch leeg kamertje langs een drukke straat kan je een blikje bier kopen. Door een gat in het glas geef je het geld en wordt bier uitgewisseld. De verkoper kijkt schichtig om zich heen voor de overdracht, je moet het bier blikje snel in je zak steken en dan kan je gaan.

    Varanasi is ook intens. Naast de drukte, viezigheid, indrukken hoor je als Westerling in alle denkbare volgordes continue: 'Hellooo, sir, helloo!', 'going boat, sir?', 'money please, sir!?', 'where are you from, sir?', 'want some , smoke friend?', 'heeeey, helloo!', 'Nice beard, sir' come to my shop, sir', 'need riksja , sir?' :)

    Soms snak ik in het dolhof van het getoeter , prikkels, geuren, mensen die iets van je willen, je aanraken, naar je staren even naar een uitweg. Vaak is dat het hostel of de oever van de Ganges.

    Aan de andere kant vind ik het ook leuk om langs de hectische straat juist even stil te zitten. Dit deed ik per toeval een keer toen ik op een avond op de drukke hoofdstraat langs een smid liep. Deze smid, zijn vuur en zijn gereedschap. En alle drukte om hem heen. We maakte contact en hij wees me naar een klein bankje op de stoep voor hem. Ik nam plaats. Observeren, wat woorden uitwisselen en kijken waar hij mee bezig was. Ondertussen waren zijn kinderen aan deze giga drukke en vieze straat aan het spelen (in Nederland is dit echt echt echt echt ondenkbaar) en was een oom tussen al het toeterende verkeer op 15 meter hoogte zonder enige valbeveiliging een boom aan het kappen.

    Deze smid was op een vierkante straatmeter bezig met de kern van zijn bestaan. Heel direct en authentiek. Geen regeltjes, bureaucratie, lean/six-sigma, pop-gesprekken, wifi, telefoons ed,. Nee, tussen het drukke verkeer een eigen ambacht uitoefenen en daar brood mee verdienen. Zijn bed stond een meter van deze werkplek af, namelijk aan de binnenkant van het gebouw. Geen woon-werk verkeer voor hem. De puurheid is mooi om te zien :).

    Het zakje chips dat ik nog in mijn tas had geef ik aan zijn kleine kinderen. Hij haalt voor mij en hemzelf een thai thee aan de overkant van de straat....
    Read more

  • Day12

    Fascinerend Varanasi

    December 22, 2016 in India

    Holy Varanasi, stad aan de Ganges! Een wereld trekt hier elke seconde voorbij. Zeer druk, veel kleuren, viezigheid, armoede, vele ambachten, verdwalen in de smalle steegjes, spiritueel. En veel koeien die het verkeer ophouden. Ook voor fotografie een walhalla.

    Varanasi is een van de oudste levende steden ter wereld (per dag valt de stroom 4-5 keer uit) en een echt pelgrimsoord. Honderden hindoes wassen, in de zeer ernstig vervuilde 'Moeder Ganga', hun zonden weg.

    Varanasi staat ook bekend om zijn open crematieplaatsen, de 'Burning Ghats'. Sterven in Varanasi is voor Hindoes het hoogst haalbare. Geen reïncarnatie maar naar het Nirwana.

    Vierentwintig uur per dag en zeven dagen per week worden hier bij twee ghats aan de oever van de Ganges lichamen gecremeerd. 300 tot 500 per dag (!). Met veel respect en eerbetoon. Zeer religieus. Kalm en in rust valt me op. Leven en de dood zijn hier in elkaar verweven.

    Het is een vrij te aanschouwen schouwspel van knapperende vuurtjes (per crematie 200 kg hout) en grijze rookwolken. Met daaromheen koeien, honden, veel viezigheid en Indische families. Het ruikt er niet onaangenaam door de balsems die gebruikt wordt.

    Een crematie duurt ongeveer drie uur. Het is mannenwerk en er gaan tientallen rituelen aan vooraf. Een overledene wordt o.a. op een bamboe stretcher en in een doek met versiering door de smalle straatjes naar de Burning Ghat gebracht. Het is regelmatig uitwijken voor deze stoet. De mannelijke afgevaardigde (vaak een zoon) scheert ter plekke zijn haar af en wordt door de priester geinstrueerd. Deze afgevaardigde start het vuur met een eeuwige vlam. Na afloop worden de onverbrande botten samen met het as in de Ganges gegooid en het vuur geblust met Ganges water. De goudzoekers (laagste kaste) staan in het water klaar om sieraden met hun blote handen uit het water te zeven.

    Je kijkt er naar en bent stil. Probeert het in je op te nemen.

    Twintig meter naast de verbrandingen zie je mensen baden in hetzelfde water. Niet alleen baden, ook wassen, tandenpoetsen, drinken, bidden en zwemmen. Ongelooflijk. Vandaag zag ik voor het eerst vier blanke Westerlingen, inclusief kind een 'heilig' bad nemen. De toekijkende Indieers snapte er niets van en stonden net als mij vol verbazing te kijken. Ik heb daar een mooie foto van.

    Overleden kinderen, zwangeren, overledenen aan een slangenbeet en misdadigers worden overigens niet gecremeerd. Zij worden, verwikkeld in een doek en zware steen in de rivier afgezonken. Klinkt wreed, dat is het niet. Het geloof is hier sterk.

    ....Tijdens het aanschouwen van deze facinerende rituelen vanaf een hoger gelegen platform staat er een Indieer naast mij tegen een muur aan te plassen, doet onder me een koe zijn behoefte op straat, word ik aangesproken voor een boottocht en vechten drie straathonden om een stuk brood. De werkelijkheid is nooit ver weg in India :).

    Wordt vervolgd.
    Read more

  • Day10

    Een tussenstop in Khajuraho

    December 20, 2016 in India

    De komende dagen verblijf ik in Varanasi, de meest heilige en oude stad van India. Ik kijk daar erg naar uit. Gister ben ik in Varanasi gearriveerd vanuit Khajuraho.

    Khajuraho was een mooie tussenstop en staat bekend om de prachtige tempels en bijbehorende (erotische) beeldhouwwerken - UNESCO werelderfgoed. Honderden kleurrijke Indiërs komen hier dagelijks naartoe. Rituelen en geloof zijn belangrijk.

    Khajuraho is, wat toeristen betreft, momenteel een 'uitgedroogd' dorp. Veel toeristen blijven weg door de huidige cashproblemen. 'No business' hoor je overal als je wat met de lokale verkopers praat. De lokale bevolking is hard getroffen door het plotselinge beleid van de overheid. Overal snakken ze naar alleen al je blik op hun kraampje, winkeltjes.....en bijbehorende kamasutra-boekjes. Dat is hun inkomen, en dus eten voor hun en familie. Er is geen vangnet.

    Per toeval kwam ik er achter dat toeristen hier voorrang krijgen bij de ATM-rij. Beetje genant is het wel als je als 'rijke toerist' ineens langs de rij met locals wordt geleid. Enerzijds is dit gastvrijheid voor ons als bezoeker, vrouwen krijgen ook voorrang, anderzijds is het subdoel - als toerist je geld snel weer kunnen uitgeven - ook mooi meegenomen :).

    Tijdens een middagwandeling in Khajuraho spreek ik een lokale Indische jongen van mijn leeftijd. We komen in gesprek en hij wil mij met zijn motorbike wel een aantal tempels in de omgeving laten zien. Niets is hier voor niets, dus spreek ik een bedrag af. Wat hij in eerste instantie niet wilt. Zijn Engels goed, gevoel is goed en ik stap achterop. Na anderhalf uur diverse tempels bezocht te hebben, waarbij hij steeds netjes wacht, vraagt hij me na afloop nog even mee naar zijn kledingwinkel. Dat is dus de deal. Na een fooi voor zijn diensten nemen we afscheid....

    De tempels zijn prachtig. Zo blijkt Khajuraho een mooi rustmoment voor de choas, smog en spirituele tafarelen in Varanasi.
    Read more

  • Day9

    Ont-moeten in India....

    December 19, 2016 in India

    Ont-moeten staat centraal deze reis. Ontmoetingen met reizigers en locals ontstaan vaak spontaan en ze komen en gaan. Dat is leuk omdat dit in het Nederlandse dagelijks leven eigenlijk zelden voorkomt. Daar volgt een ieder zijn of haar ritme en gaat op in eigen sociale kring en werk-thuis afspraken. Heel gesloten. Dit is dus echt iets voor op reis. Aan de andere kant moet je niets (ont-moeten) en heb je zelf de regie.

    Zo sprak ik de afgelopen week onder andere een reizende schrijver uit Texas USA , een kledingontwerpster uit San Francisco, een wereldreiziger die al 3.5 jaar van huis was, een hippie-barman uit Australië en een militair koppel uit Engeland. Daarnaast reizigers uit landen als Mexico, Canada, Nederland, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en India. Grappig.

    Toen ik vanuit Orchha uit de trein stapte was er een Indiase student die zijn tas had laten vallen. Ik hielp hem in de chaos (Indieers stappen de trein al in, voordat de andere passagiers er uit zijn) en al pratend liepen we samen richting de uitgang van het hectische station. Bij de uitgang vroeg ik zijn hulp bij het regelen van vervoer. Een lokaal 'sleeptouw' is in de hectiek fijn. Dat was geen probleem, Na afdingen kon ik met de door hem uitgekozen auto-riksja op pad. Mijn tijdelijke Indiase vriend gaf nog even zijn telefoonnummer voor als er problemen zouden zijn onderweg (safety-borging). In een half uur over een aantal verlaten wegen in het donker in een auto-riskja op naar het guesthouse. En trotseren van de kou - tijdens de rit in de open auto-riksja heb ik een aantal kledingstukken uit mijn backpack gehaald en over mijn vest aan getrokken. Moet er grappig hebben uitgezien.

    In het guesthouse in Orchha schuif ik later op de avond aan bij een Zwitererse gepensioneerde vrouw op het dakterras. Zij blijkt hier al zeven weken te verblijven en komt al 40 jaar in India. Onder het genot van een glas whiskey praten we over de Indiase cultuur en hoe moeilijke die te begrijpen is als je maar een paar weken bent. Veel zaken in India leven onder de oppervlakte en zijn maar moeilijk te zien. Onder ander het kastensysteem, wat op het oog voor een toerist lastig zichtbaar is, nog zeer actief is. Een dag later vertrekt zij weer voor een aantal maanden naar Goa, Zuid-India.

    Op de laatse dag in Orchha kom ik in de ochtend toevallig in gesprek met een Frans koppel, dertigers, op de binnenplaats van het guesthouse. Na een kort gesprek blijken ze op het punt een taxi te nemen naar dezelfde bestemming waar ik veel later die middag met de trein heen ga. Ze bieden me aan met hun mee te reizen. Dat klinkt goed. Ongepland en tien minuten later zit ik voor de komende uren samen met de Fransen in een taxi over hobbelige wegen op weg naar de volgende bestemming. Mijn trein heb ik maar laten gaan...

    In het hostel in Khajuraho loop ik die avond vervolgens Josh, een voormalig business consultant uit Londen, tegen het lijf. Hem had eerder ontmoet ik het hostel in Delhi. Hoe is het mogelijk. Met hem en nog twee andere Engelse reizigers hebben we een mooie avond. De wereld is klein, ook in India.
    Read more

Never miss updates of Jesper van der Vliet with our app:

FindPenguins for iOS FindPenguins for Android