Joined December 2016 Message
  • Day400

    Thuiskomen na 13 maanden op wereldreis

    October 7, 2019 in the Netherlands ⋅ ⛅ 10 °C

    Na een reis van 384 dagen, 5 werelddelen, 90.000 kilometer, 20 landen, culturen, natuur, mooie mensen, ups en downs, fun, grenzen verleggen, honderden bussen, treinen en vooral onvergetelijke avonturen weer terug in Nederland.

    Het slotstuk van een droomreis...

    Cancun Airport, Mexico. De laatste dag van mijn reis is aangebroken. Ik heb me kunnen voorbereiden op mijn terugkomst en de laatste weken waren mooi en bijzonder. Mexico Yacutan was een prima afsluiting en door de zon, witte palmstranden en vooral milde reis- en cultuur intensiteit een fijne overgang naar Europa.

    Per bus vertrek ik op vrijdagochtend naar het vliegveld. Wat normaal synoniem staat voor avontuur. Nu voor terugkomst. Met tranen in mijn ogen komt het vliegtuig los van Mexicaans grondgebied. Op naar de laatste halte van deze trip. Op naar Nederland.

    Een reis van meer dan een jaar. Te lang voor je geest om als een geheel te overzien. Ik heb de foto's en blogs nodig om alle herinneringen terug te halen. Om de gevoelens per plek weer boven te laten komen. En dat zal de komende maanden wel intenser worden verwacht ik. Met in totaal +20.000 foto's. En dus indrukken.

    Van de treinen door Rusland, Siberië naar Mongolië en China, de tempels in Myanmar, kerst in Bangkok, feestend het nieuwe jaar in Thailand, streetfood in Singapore en Kuala Lumpur, het straatleven in kleurrijk India, struinen door Sydney, roadtrippen door Nieuw-Zeeland tot 7 maanden per bussen door Zuid- en Midden Amerika. Over de Chinese muur, Machu Pichu, langs het Sydney Opera House. En zoveel meer. De lijst is eindeloos.

    De afgelopen 6 maanden 900 kilometer en 34.000 hoogtemeters gehiked.

    En als ik mijn top 3 mooiste reislanden zou moeten noemen waren dat voor mij: India, Argentinië en Mongolië. Gevolgd door Colombia, Bolivia, Guatemala en Chili. En Singapore. En Sydney. Hmm. Een keuze maken is eigenlijk niet mogelijk...

    Ik vlieg terug op Brussel Airport en als de daling wordt ingezet zie ik de uitgestrekte platte groene velden, lintdorpjes met kerk en een horizon. De begroeting bij de Belgische migratiemedewerker doe ik onbewust nog in het Spaans. Geen nieuwe stempel meer, geen Spaanse taal meer.

    Mijn vader en broertje halen me op van het vliegveld. Een mooi moment. Over de snelweg rijden we in drie uur terug naar huis. Dit is een korte rit voor mijn gevoel, maar voor Nederlandse begrippen erg lang. Als we onderweg uitstappen ruik ik de geur die me direct doet denken aan Nederland. Voel ik de frisse herfstlucht die me doet beseffen aan de seizoenen in Nederland. En zie de driebaans autosnelwegen met luxe stationauto's aan de linkerkant en kleine langzaam auto's aan de rechterkant, wat me doet denken aan Nederland. Wat een prikkels op de weg.

    We hebben een lunch met mijn prachtige lieve familie in Velp waar ik ook mijn kleine neefje weer zie. Die toen ik vertrok nog afhankelijk in mijn armen lag en nu op zijn driewieler vrolijk door de woonkamer rijdt. Voor hem is het leven momenteel een grote ontdekking. Zoals het voor Ome Jesper afgelopen jaar was. Leren, risico's durven nemen, verwonderen, observeren, open in het contact.

    Als ik 10% van de reismind kan vasthouden is dat al een stap in levensgeluk. Op reis heb je een open blik. Sta je aan. Daarin heb ik onder andere geleerd dat iets nieuws (of struggle) ook iets moois kan opleveren. Je bent niet je gedachten. Je veel dingen niet kan plannen of voorspellen. Het in beweging blijven, ruimte, een doel, zorgen voor lichaam en geest energie geeft.

    Zoals de klim naar 6100 meter hoogte summit in Bolivia. Leren dat je lichaam zoveel kan, als je fit en mentaal sterk bent. De kou, wind. Het leren om door te gaan als het moeilijk of zwaar wordt. Idemdito voor momenten in reizen door India, met parachute uit een vliegtuig springen op 4600m hoogte, de klim naar vulkaan Fuego. Situaties waar je doorheen moet en niet uit kan stappen.

    Je bewust tijd moet maken (of kopen) om ruimte en rust te creëren. Ruimte leidt tot groei en inspiratie. Wat zorgt voor geluk. Niet meer, maar minder werken zou hier wat meer de norm moeten worden. In ieder geval minder drukte, minder 'moeten'. Druk zijn is ook ego. Reflectie voor mezelf. Minder geleefd worden. In Nederland zitten 150.000 jongeren (tussen 20 en 35) thuis vanwege burn out klachten. Enorme aantallen. Terwijl we in de rijkste, gezondste en veiligste tijd ooit leven.

    Ik hoop vast te houden om met open blik naar de wereld te kijken, zoals op reis. Nieuwe dingen proberen, minder oordelen, de open minded mensen, de vele soms onwerkelijk gastvrije momenten. De connecties. Stuk voor stuk heel bijzonder. De zelfvoorzienende nomaden in Mongolië, de duizenden mensen die het straatleven leiden, soms alleen wat snoepjes verkopen in een bus of in houten huisjes wonen. Om te kunnen (over)leven.

    Als ik in de middag in Utrecht ben pak ik vrijwel gelijk mijn hardloopschoenen en ren een rondje door de stad. Genieten van de laatste herfstzon die fris aanvoelt na de hitte in Mexico. Ik versta ineens weer wat de mensen op straat zeggen, Spaanse woorden vallen me op, zie de volle terrassen en zelfs een bekend gezicht langs fietsen. Wat een gemoedelijk en een mooi pittoresk stadje. Alle gemakken ineens bij de hand. Utrecht voelt klein, maar vertrouwd. Al ben ik afgelopen jaar juist vertrouwd geraakt aan alles wat in basis niet vertrouwd was.

    Op zondagochtend word ik wakker in een serene rust. Vogeltjes fluiten en de kerkklokken luiden zachtjes op de achtergrond. Bij alle buren nog de gordijnen dicht, een lege straat. Geen blaffende honden, muziek of straatkarren zoals in Zuid-Amerika en Azië. Altijd en overal maar die geluiden. In maanden heb ik niet zo'n stilte ervaren. Het Aziatische en Zuid Amerikaans straatleven is voorbij.

    Na een kop koffie is mijn eerste gedachte om erop uit te gaan. De reflex bij een nieuwe omgeving. Tripadvisor te openen en te kijken wat er te doen is. In Utrecht de Grachten, het Wilhelminapark en het Nijntje museum. De normale dingen. Het is zondagochtend en weekend. Voor de werkende mens nog een dagje genieten van de laatste zonnestralen om morgenvroeg de werkweek en drukte weer in te gaan.

    De zon deze dag helpt. Zon en warmte geeft zo'n levensenergie in veel landen. Als voorbeeld in het zonnige Colombia. De grijze lucht is misschien wel de grootste omschakeling na een jaar zon en blauwe lucht.

    Bij de eerste boodschappen die middag in de AH neem ik de bemenste kassa in plaats van een zelfscan die ik een jaar geleden nooit oversloeg in verband met snelheid. Word op de eerste dag bij twee kassa's teruggeroepen omdat ik bij het weglopen mijn bonuskaart en pinpas niet heb teruggepakt.

    Wat ook opvalt. De zittende kassa-medewerkers in de supermarkt, de vele monumentale panden, de vitale oudere mensen op de fiets, dure auto's, de volle borrelcafés, de biercultuur, het snelle internet, de heerlijke Nederlandse kaas en mijzelf ontspannend voor een rood stoplicht. De welvaart prijkt in het schone straatbeeld.

    Afspraken komen weer binnen. Zie mijn goede vrienden weer. Moet wennen aan het hebben van een planning, agenda en nadenken welke dag het is.

    En het contact. Nederland is in basis individualistischer. Meer 1 op 1. Als ik in een koffie-tentje zit om mijn CV te updaten en aan een man, verzonken in zijn scherm, naast me aanspreek verrast dat hem. Wat daarna leidt tot een leuk gesprek. Zo ook met een gepensioneerde Amerikaan die zijn dochter bezoekt. En een paar dagen later met een filmdirector van mijn leeftijd uit Canada. Gewoon door contact te maken.

    Iedereen raast voorbij. En alles gaat nog een beetje langs me heen. Op een lange reis doe je ontzettend veel maar moet je in basis niets. Leef je in het moment, van dag tot dag en kijk je om je heen. Nederland is voorspelbaar en comfortabel, reizen en onderweg zijn verslavend.

    Ik wil deze blik vasthouden, voor het ook weer langzaam uit mijn blikveld verdwijnt. De snelheid en zelfde ritmiek waarop alles gaat. Voor ik straks ook weer door het rode licht fiets, langzame weggebruikers inhaal en de zelfscan-kassa pak om snelheid te maken. De 24 uurs-maatschappij van het Westen in dender. Altijd maar meer. Dat het zo weer normaal is, als je er niet bewust anders mee omgaat.

    Ik voel me ontspannen, leef nog deels uit mijn backpack. Het omgekeerde van toen ik vertrok. Met inmiddels 8 kg lichaamsgewicht minder en dubbel zoveel energie.

    Doe dagelijkse workouts en lessen bij een nieuwe sportschool, geniet van het sauna moment, volg een proefles bouldering, heb zelfs een yoga les geprobeerd, vervolg lessen Spaans en ga vanavond naar het Language cafe om met internationals mijn Spaans een beetje bij te houden.

    Verder eet ik bewust, drink al maanden amper alcohol, volg geen nieuws en heb geen auto, computer, televisie of tv abonnement. En die laatste twee gaan er ook niet komen. Wel een e-reader met boeken en podcasts. Neem elke ochtend een koude douche (aanrader) en zet mijn telefoon in vliegtuigmodus (aanrader). Die rust en mindset houd ik zo lang mogelijk vast.

    Zoals een oud collega die ook een lange reis heeft gemaakt eens naar mij schreef. 'Nederland is Nederland. Koud. Druk. Asfalt en voor je het weet een volle agenda'.

    Ja, we zijn weer terug. Ik zet wat Colombiaanse salsamuziek op en staar uit het raam. De herfst is aangebroken. Terugkomen is ook een onderdeel van een wereldreis. Misschien wel uitdagender dan weg gaan.

    Op naar een nieuwe fase. Op naar nieuwe dromen....

    Lieve mensen,

    Enorm BEDANKT voor het volgen van mijn reisblog, jullie reacties, het meeleven en de inspiratie. Super tof!

    Schrijven was voor mij, vooral op momenten waar ik lang moest wachten of tijdens urenlange trein- en busritten (waarvan de langste 76 uur), een fijne manier in het verwerken van ervaringen, te kunnen delen en daar later op terug te blikken. Alles geschreven op mijn telefoon met een notitie-app.

    Het was voorrecht om zoveel verschillende plekken op de wereld te mogen ervaren, culturen te ontdekken en de kans te hebben en een kijkje te nemen in andere werelden.

    Een buitengewoon mooi en waardevol cadeau aan mezelf. Soms moet je dingen doen waarvan je nog niet weet hoe. Uit die comfortzone. Als je kan zijn met een minimaal aan spullen en ongemak ben je vrij. En leer je.

    Het mooie van reizen is het besef hoe enorm klein het stukje waar je woont of werkt eigenlijk is, hoe je geest zich daar in rap tempo in aanpast en ervaren hoe andere mensen het leven leven. Dat het ook anders kan. Maar we tegelijkertijd ook echt allemaal op elkaar lijken. De meeste mensen deugen... (tip - is ook een prachtig boek over).

    En hoe een 'ver land' tijdens het reizen zo bekend, vertrouwd en dichtbij gaat voelen. Vooroordelen verdwijnen.

    Alles is perceptie
    Alles is relatief
    Allemaal een state of mind

    En om met een aantal prachtige woorden van Steve Jobs af te sluiten: “You can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something, your gut, destiny, life, karma, whatever.“

    Uiteindelijk is het hele leven een reis. Maak er iets moois van. En gun jezelf ruimte. Niet iedereen heeft die kans....

    https://youtu.be/9C4UbGbQYyc

    Tot snel! Jesper
    Read more

    Hans van der Vliet

    Wat een prachtig blog over de afsluiting van je wereldreis! Ik heb veel bewondering voor hoe je alles hebt beleefd en ervaren. Dank voor hoe je ons hebt laten meegenieten van je reis! Liefs pap. 😘😘

    10/6/19Reply
    Annelies van der vliet

    Ik sluit me helemaal bij Hans aan. Ik heb dit laatste blog niet met droge ogen kunnen lezen. Dank voor al je mooie , beschouwende en bijzondere verhalen. We hebben er van genoten en gaan het nog missen. Zo trots op je! ❤️Mam xxx

    10/6/19Reply

    Ik heb genoten van je blog! Keep the spirit alive. En blijf vooral die heerlijke Zuid Amerikaanse muziek draaien. Mijn favoriet was Marc Antoni Vivir mi vida! Groetjes van Marleen (die van je oud-collega ;))

    10/6/19Reply
    13 more comments
     
  • Explore, what other travelers do in:
  • Day381

    Mexico, Yucatán 2/2

    September 18, 2019 in Mexico ⋅ ⛅ 32 °C

    Op slippers de grensovergang over;

    Zeilen op het Bacalar-meer;

    Een bezoek aan het 'Nieuwe wereldwonder' Chichen Itza;

    Slenteren door gekleurde straten van Merida;

    Een duik in een typische Mexicaanse Cenote;

    Taco's en tortillas met chicken mole;

    Op de fiets naar witte zandstranden in Tulum;

    En uitrusten en landen in toeristisch Playa del Carmen voor de terugvlucht naar NL....
    Read more

    Dank ne wel.v

    9/27/19Reply
     
  • Day374

    Caye Caulker Island, Belize

    September 11, 2019 in Belize ⋅ ⛅ 31 °C

    Vanuit Guatemala per bus naar Belize City;

    Jamaica sfeer op 'Go slow' Island Caye Caulker;

    Snorkelen met nurse haaien bij het Belize Barrier Reef, na Australië het tweede grootste Coral Reef ter wereld;

    Video: https://youtu.be/ufeAyX0yHxM

    Hardlopen en work-out onder de palmbomen;

    Zwemmen in Caribbean sea.
    Read more

    Hans van der Vliet

    Wauw

    9/15/19Reply

    Cool zwemmen tussen de haaien

    9/19/19Reply
     
  • Day374

    Een reis naar Belize en Mexico

    September 11, 2019 in Guatemala ⋅ ⛅ 25 °C

    Inmiddels is de reisgrens van 365 dagen met backpack onderweg verstreken.

    Het voelt nog als de dag van gister toen we vanaf Schiphol vertrokken. Zo snel gaat een jaar. Zo snel glipt de tijd normaal door je vingers als je niet bewust herinneringen maakt in je leven. Al gaat de tijd misschien juist wel sneller als je herinneringen maakt. Een jaar vol avontuur. Geen volle agenda's, wintermaanden, verplichtingen, nieuwe kleding om er leuk uit te zien, verwachtingen, materialistische aankopen, televisie, nieuws. Enkel budget leefstijl met focus op ervaringen...

    Na terugkomst van de Acatenango Vulkaan hike reisde ik per minibus door naar Lake Atitlan. Lake Atitlan is volgens veel reisgidsen een van de mooiste lakes ter wereld. Het is een kratermeer, omringd door groene bergen en vulkanen, helder water en met name in de ochtendzon met blauwe lucht magisch mooi.

    'Nineteenth-century traveler John Stephens, writing in Incidents of Travel in Central America, called Lago de Atitlán 'the most magnificent spectacle we ever saw,' and he had been around a bit. Today even seasoned travelers marvel at this incredible environment. Fishers in rustic crafts ply the lake's aquamarine surface. Fertile hills dot the landscape, and over everything looms the volcanoes, permeating the entire area with a mysterious beauty. It never looks the same twice. '

    Aan het meer liggen Maya dorpjes met eigen karakter, markten en subcultuur die je per boot kan bereiken. Een soort eiland hoppen maar dan met dorpjes.

    Van San Marcos aka hippie Town, klein en rustgevend met meditation, eco, vega, massage, yoga, chiropractic, healing, super juices, smile center, soul therapy, healthy food, master yogic cleanse en body, tot aan San Pedro. Een groter plaatsje aan het lake en uitvalbasis voor bezoek aan de omliggende dorpjes. Waar de dagelijkse lokale markten een highlight zijn en honderden Guatamalese vrouwen in traditionele Maya kleding de dag starten. Elke dag vers fruit, eieren en avocado's voor het ontbijt.

    Op de markten ben ik ongetwijfeld een imposante verschijning. Het viel me sinds Antigua al op dat de Guatemalees klein is van formaat, maar de vrouwen in dit land blijken met gemiddeld 1.49 centimeter lengte ook echt de kleinste vrouwen ter wereld. 

    En een reis in Guatemala is niet compleet als je niet met de lokale chicken bus hebt gereisd. Naar mijn volgende bestemming dus niet met de shuttle waar toeristen veelal gebruik van maken maar met het vervoersmiddel van de Guatemalees. De chickenbussen zouden in Nederland niet door de APK komen, de banken zijn voor mijn beenlengte veel te krap, er is geen zichtbare dienstregeling maar het is een geweldige reiservaring. Voor de rit van 3 uur waren 4 verschillende bussen nodig. Het gaat kris kras door elkaar en sluit verbazingwekkend aan over zo'n grote afstand. Bij elke overstap direct een andere chickenbus in die ook weer binnen een minuut vertrok. 

    Een chauffeur om te rijden, een mannetje ernaast om cash geld te innen, backpack op het dak en gaan. Alles gaat in enorm tempo en het gaspedaal wordt vol ingedrukt.

    En de laatste fase van mijn reis druk ook ik het gaspedaal nog even in. Met bussen reisde ik door berggebied naar Lanquín in het Noorden van Guatemala. Waar ik rondom Semuc Champey in de subtropische jungleregio verbleef, in laadbakken van jeeps over gravelwegen verplaatste, het grootste Maya complex van Midden Amerika (Tikal) bezocht en na een stop in Belize de grens met Mexico zal gaan oversteken...
    Read more

  • Day365

    Lago de Atitlán, Guatemala

    September 2, 2019 in Guatemala ⋅ ⛅ 26 °C
    Annelies van der vliet

    Wat een prachtige kleurrijke foto’s! Smullen .... wat een schitterende plek!

    9/7/19Reply
    Hans van der Vliet

    Wat een kleurenexplosie! Prachtige foto’s.

    9/7/19Reply

    Prachtig Jesper!

    9/7/19Reply
    2 more comments
     
  • Day362

    Hiken van vulkanen Acatenango en Fuego

    August 30, 2019 in Guatemala ⋅ ⛅ 18 °C

    Tweedaagse hike van vulkaan Acatenango summit (3976m) en vulkaan Fuego. 500 verdiepingen en 25.000 stappen op dag 1.

    Beeld: https://youtu.be/zOc83rhnEQA

    De foto die ik een maand geleden van de Acatenango hike zag is waar mijn trip naar Guatemala mee begon. In Colombia zag een goed weather window ontstaan en plande ik deze hike in.

    Deze hike is onder (sportieve) reizigers vrij populair. Niet zonder reden want het ligt dichtbij Antigua, je krijgt zicht op de actieve lava vulkaan Fuego, een prachtige sunrise vanaf de summit en de kosten zijn welgeteld 60 euro. Je moet alleen wel zelf in twee dagen en 1800 hoogtemeters naar boven en weer beneden hiken. Op meer dan 3500 meter hoogte boven zeeniveau.

    Met een groep van 16 personen, allen backpackers van rond mijn leeftijd vertrokken we naar de start van de hike. Naast mij geen enkele Nederlander, wat een uitzondering is in dit soort groepen. Wel Duitsland, Nieuw Zeeland, Mexico, Engeland, Frankrijk en Australië.

    Na ongeveer drie uur en 1300 hoogtemeters hiken komen we aan op het basecamp. Het basecamp van de Acatenango is een prachtig plekje en geeft uitzicht op de actieve Fuego vulkaan. De Fuego vulkaan is zo actief dat we om de 30 minuten enorme knallen horen en rookwolken zien opstijgen. Een vulkaan zoals je je dit voorstelt. Het gaat dag en nacht door, waarbij je in de avond het lava kan zien. Enorm natuurgeweld. Vorig jaar juni (2018) was de zwaarste eruptie ooit, waarbij honderden doden zijn gevallen in omliggende dorpjes en Guatemala in rouw dompelde.

    In strandstoelen en met een zonnetje aanschouwen we het uitzicht vanuit het basecamp. De erupties worden met verwondering en Oehhh en Ooohs ontvangen. Ik wist niet dat dit zo zichtbaar bestond.

    In het basecamp lunchen en relaxen we totdat onze gids ons in de namiddag de keuze geeft om ook nog de vulkaan Fuego, de actieve vulkaan waar we al de hele middag zicht op hebben, te beklimmen. Vanuit dit viewpoint kom je op onwerkelijk dichtbij de Fuego vulkaankrater, waarbij je in het donker perfect zicht krijgt op de lava erupties. Het is alleen nog minimaal drie uur hiken, veel hoogtemeters en in het donker terug. Met 6 van de 16 personen gaan we de uitdaging aan. Gewapend met warme kleren, een helm en hoofdlamp om 16.00 op pad. We zullen pas in de avond weer in het basecamp terugkeren.

    Het pad is mul zand en grind en dat maakt hiken niet makkelijker. Na 2 uur de ene vulkaan af en de andere komen we met zonsondergang bij het viewpoint van Vulkaankrater Fuego aan.

    Als we op het hoogste punt de bocht om komen blijkt de windsnelheid krankzinnig hard. Met ons groepje zoeken we zittend achter liggende stenen dicht tegen elkaar aan enige dekking. Zand en grind vliegen in de rondte, spullen waaien uit je handen als je het niet stevig vasthoudt en praten met elkaar lukt amper meer.

    Terwijl we zitten en de wind tegen ons aan beukt kijken we naar zonsondergang, de indrukwekkend snel bewegende wolkenpartijen en de top van de Fuego Vulkaan. Totdat we een enorme explosie horen en we lava uit de vulkaan Fuego zien spuwen. Wow. Met eigen ogen en op paar honderd meter afstand zien we de gigantische vulkaan eruptie. Tot drie keer toe terwijl we daar zitten. Onwerkelijk en bijzonder.

    De sterke wind lijkt echter per minuut heviger te worden en maakt langer blijven onmogelijk. In het donker en beide kanten een afgrond best intimiderend. We moeten van die vulkaanhelling af. Onszelf zo klein mogelijk makend en sommige personen in elkaar gearmd richting het punt van de afdaling. Pas bij de afdaling lopen we meer beschut. De gids had deze windsnelheid in drie jaar nog nooit meegemaakt.

    In het donker en met het licht van de hoofdlamp, de knallen van de vulkaan op de achtergrond beginnen we aan de tocht terug richting het basecamp van Acatenango . Vulkaan Fuego af, Acatenango op. Waar we 20.00 in de avond met z'n zessen en gids weer bij het basecamp aankomen. Redelijk uitgeput. Vandaag 4 uur extra onderweg geweest. We ploffen neer rondom het kampvuur en roosteren marshmallow.

    Volgens sommige is de hike naar Fuego de zwaarste hike die ze ooit hebben gemaakt. Brutal noemen ze het. 5 van de 6 personen besluiten de sunrise hike naar de Summit vannacht niet meer te doen. Ze zijn te vermoeid. De stappenteller geeft vandaag 500 verdiepingen en 25.000 stappen aan. Mijn Strava app 13 km en 1850 hoogtemeters. Dat is bijna twee keer de hoogte van Alpe d'Huez, op 3650 meter boven zeeniveau. Hoeveel loop je op een gemiddelde kantoordag?

    Na het eten duikt iedereen zijn bed in en probeer ik met camera en een statief nog een vulkaaneruptie vast te leggen. Wanneer krijg je zo'n kans. Het vraagt geduld. Koude wind in de buitenlucht en zoeken naar de juiste met instellingen. Niemand is meer wakker, zelfs de gidsen liggen al in hun tent, maar na 40 minuten krijg ik mijn eigen moment supreme. Een enorme lava eruptie van de vulkaan Fuego waarbij ik op het juiste moment de sluitertijd indruk. Het levert uniek beeld op. Lava stroomt aan beide kanten de top af. Zie foto boven deze blog.

    Om 23.00 duik ik ook mijn slaapzak in op een luchtbed zij aan zij met de andere personen krijg ik nog een paar uur slaap. Met op de achtergrond de knallen van Vulkaan Fuego. Nog 4 uur tot de volgende klim.

    Om 3.45 in de nacht gaat de wekker alweer. Tijd voor de hike naar de summit van de vulkaan Acatenango. Van de 16 personen zijn er nu nog maar 2 die de beklimming naar de summit willen maken. Ik en een backpackster uit Londen. Nadat ik zelf de gids heb wakker gemaakt, gaan we in het holst van de nacht omhoog. Niet extreem lang of moeilijk maar wel het steilste stuk van de hike. Zoals je een glacier beklimt loop ik nu op vulkaangrind omhoog. Met de lichten van Guatamala City in de verte.

    Na anderhalf uur en 400 hoogtemeters komen we met zonsopgang aan op de top. 3996 meter boven zeeniveau. Het is koud en veel wind maar adembenemend mooi.

    Tientallen vulkanen in de verte, Lake Atitlán, een sunrise en Vulkaan Fuego prominent op de voorgrond. We aanschouwen het geheel voor zo'n 30 minuten. Prachtig.

    Na de summit volgt de afdaling naar beneden. Wat sneller gaat omdat je door het mulle zand je lichaam meer naar beneden kan laten vallen. Eerst naar het basecamp en na een kop koffie en ontbijt vanuit daar met de hele groep naar het beginpunt van de trail.

    Aan het einde van de ochtend komen we aan in Antigua. Een highlight in deze reis....

    Beeld en geluid van deze geweldige trip:
    https://youtu.be/zOc83rhnEQA
    Read more

    Annelies van der vliet

    Wat een prachtige belevenis en ..... wat een conditie! Je doet het allemaal maar! Trots op je❤️!

    9/6/19Reply
    Carla Hendriks

    Jesper toch!

    9/6/19Reply
    Carla Hendriks

    En wat een goed filmpje en mooie foto’s!

    9/6/19Reply
    2 more comments
     

Join us:

FindPenguins for iOSFindPenguins for Android