Nainggolan

We rijden twee uur naar Nainggolan, het stadje waar mijn oma in 1934 is geboren als laatste dochter van een protestantse zendeling.

Een lokale gids vangt ons hier op met de tweede pastoor. Zij laten ons het huis zien en hoe er vroeger werd geleefd. Het huis is vervallen maar je kan je er nog veel bij voorstellen. Ze zouden het graag renoveren, maar dat is duur.

Ook bekijken we de kerk en het ziekenhuis dat door mijn overgrootvader is gebouwd. Het voelt dubbel: al dit is gebeurd uit naam van de kerk, om het geloof te verspreiden. Ook nu gaan er nog circa 300 gezinnen naar deze kerk, terwijl in Nederland het geloof binnen een aantal generaties eigenlijk is verdwenen. In ieder geval in mijn gezin.

De pastoor vertelt dankbaar te zijn voor de gezondheidszorg die onze familie heeft meegebracht.

In het ziekenhuis zit nu een opvangplek voor kinderen met HIV die niet meer verzorgd kunnen worden door hun eigen familie. Nadia, een vrouw van 28, runt dit samen met haar collega. Mooi om te zien hoeveel ze voor de kinderen doen, ook om het stigma rondom HIV weg te nemen.

Het is zo'n andere plek dan waar ik zelf ben opgegroeid. Maar ik kan me er nu wel meer bij voorstellen. Ik vind het ook een erg mooie plek, het meer met uitzicht op de schitterende heuvels.Okumaya devam et