Dag 3 van Shangai naar Guilin

Om 7u30 zaten we al op de bus opweg naar de luchthaven. Maar ipv rechtsreeks 45 minuten te rijden naar daar namen we nog een ommetoer naar de hyper snelle Magneet trein, ook wel metlev trein genoemt. Deze trein kreeg in het begin de naam de bullet train vanwege zijn vorm ondertussen veranderede de vorm omdat je steeds een sonic boom had als je op de hoogste snelheid door een tunnel reed.

De uitvinding is Duits en werd verfijnd in Japan. De trein werd in de beginjaren van 2000 geimplementeerd en ging in zijn beginjaren tot een snelheid van 450 km/h maar door slijtage van de magneten zit de snelheid nu rond het comfortabele 300 km/h.
Om van het station naar de luchthaven te rijden dat ongeveer 32 km verderop ligt doe je 8 minuten over.

Voor de Chinezen en Japanners is dit niet voldoende want ze zijn nu bezig met een trein te ontwerpen diet tot wel 500 km per uur zou kunnen gaan.

Een paar leuke weetjes van de gids . In 2010 was Shanhgai de gast stad voor wereld expo, alle gebouwen die speciaal daarvoor werden opgetrokken zijn ondertussen ook al weer afgebroken.

Er is 1 heuvel in Shanggai deze is door de mens gemaakt, aan de buitenkant is het en park, de binnenkant is volledig hol. De productiekosten hoe je vast, waren 300 miljoen euro.

Er zijn ook heel veel woon torens in Shanghai, deze gebouwen zijn tussen de 6 a 8 verdiepingdn hoog. En vaak ook steeds hoger. Rond de hoogte van de gebouwen maakte de regering een wetgeving die voorschrijft dat een woonblok pas vanaf 8 verdiepingen verplicht een lift moet hebben. Dus iedereen die in een gebouw woont met minder dan 8 verdiepen heeft het flink te verduren. Er mogen liften geplaatst worden maar daar moet idereen vqn het woonblok akkoord me zijn omdat het een gezamzlijke kost is. Vaak wiegen de gelijkvloers en de eerste verdieping om mee te werken...

We komen vlotje en in stijl binnengezoefd in de departure hall, klaaf met pak en zak om door de paspoort en douane controle te gaan. Dit verliep voor ons heel er vlotjes.

Om 12u30 steeg ons vloegtuig op voor een vlucht van een dikke 2 uur naar de luchthaven van Guilin.

Mits heel wat turbulentie landen we veilig om 14u30 in Guilin. Hier ontmoeten we ook Micheal onze nieuwe gids voor de komende 5 dagen. Hij heeft ook een stagair mee, die Ricky heet. We noemen hen dan ook micky en Ricky 😄

Na een eindje rijden en heel veel weetjes over de lokale bevolking kwamen we aan in een groen en bergachtig gebied. Hier mochten we overstappen op een golfkarretje en werden we naar een heel traditioneel dorpje gebracht die de Dong mensen huist.

Eerste enkele feitjes dat Micky ons wist bij te brengen.
De stad Guilin en zijn regio telt ongeveer zo'n 1 miljoen inwoners. Dit is mini tegenover grootsteden als Shanghai. De grootste reden hiervoor is dat de overheid een verbod gelegd heeft op het bouwen van fabrieken en het uitoefenen van zware industrie. De regio is 1 grote groene long en moet beschermd worden. Dit vind ik zeer positief!

Vandaar zijn de inwoners opzoek gegaan naar hoe ze wel hun boterham kunnen verdienen, dit doen ze op enkele manieren.
1. Ze leven voornamelijk van het toerisme. Er is veel natuur en heel wat etnische minderheden aanwezig in deze regio. Vandaar werken er ongeveer 20 000 inwoners als gids.

2. In Guilin zelf zijn er heel wat universiteiten te vinden. Er zijn 9 verschillende hoge scholen met verschillende campusen over de hele stad. Er zouden zo'n 20 000 inwoners werken als leerkrachten. En tegen de 100 000 studenten vanover de hele wereld komen om er te studeren. Het is dus een stad met een hele grote populatie van jonge mensen.

3. Deze tak hangt een beetje samen met de 2de tak is het vestigen van high tech bedrijven die regelmatig in samenwerking treden met de universiteiten om zoveel mogelijk te kunnen innoveren.

4. De laatste Industrie is het brouwen en produceren van bier, en het produceren van condooms. Deze business is er gekomen vanwege de 1 kind politiek. Dit begon in 1979. Toch is het niet simpel om de chinezen te overtuigen om zich te houden bij het ene kind, zeker als het eerste een meisje is.

Het is namelijk zo dat vrouwen niet meer voor hun familie zorgen als ze trouwen, zo goed als alle banden worden gebroken en ze moet zorgen voor de familie van de man. Een man is ook gemakkelijke om te gebruiken voor het harde werk. Daarnaast hechten chinezen heel veel waarde aan het doorgeven van genen en de familie naam.

5. Als laatste wordt er watermeloen frost geproduceert. Dit is een middel tegen keelpijn en hoest. De gids zegt dat het een noodzaak was om dit te produceren omdat zowel gidsen als leerkrachten heel veel spreken.

De regio hier noemt Cheng yang. Het is een deel van het land die heel wat minderheidsgroepen huist. Zo gaan wij vandaag de Dong mensen gaan bezoeken. Zijn settelen hier ongeveer een 1000 jaar geleden. Hun dorp bestaat uit 7 aparte dorpjes.
Heel specifiek is dat ze een dialect hebben die geen geschreven taal kent. De ouden mensen zijn dus ook analfabeet, de jongere generatie leert chinees en kan dit ook schrijven. Deze minderheden zijn vooral gekend voor gun zang.

We zitten in de bergen, hier in de regio zijn die gemakkelijk 1050 meter hoog. Ze zijn rijkelijk begroeid met veel verschillende soorten vegetatie. Ze telen hier ook passievrucht, boeda fruit, dragen fruit, thee, rijst, bananen, meloen, bamboo en een lange Hooge en pijl rechte boom dat ze "fur treas" noemen en gebruiken als hout voor alles binnen huis.

Hier in de regio zitten veel soorten van giftige slangen maar de gids stetelt ons gerust dat ze niet gaan aanvallen als ze niet geprovoceerd worden.

We zitten ook in een moderne tijd hier in china dus verschiet ik er niet van dat ze overal elektriciteit en wifi hebben. De groene elektriciteit is opgewekt via het water. Er valt hier meer dan 1900mm liter water per m². Vandaar hebben ze veel dammen gebouwd om zo energie op te wekken.

We zijn in de namiddag tie gekomdn in het dorpje van de Dong mensen, in dit dorpje gaa´ we ook 1 nacht blijven slapen. We kregen als eerste de kamers te zien. Het is echr gigantisch! We hebben 2 grote slaapkamers en een zitruimte en een badkamer met grote douche en bad. Al snel gingen we terug naar hdt dorpsplijn voor een grote wandeling door de 7 dorpjes. Het was machtig om lang smalle en oneffen paadjes langs de rijstvelden te lopen. Het dorp is op de de berg gebouwd dus het is veel op en neer wandelen.

De mensen daar zijn mega klein en komen vaak maar tot aan mijn borstkas. Op een bepaald moment zagen we ook jongeren tekenen, zij oefenen om naar de kunstschool te gaan. Het zag er echt goed uit dus ik hoop voor hen dat het lukt.

Na een stevige wandeling van anderhalf uur en 300 foto´s rijker kwamen we terug op het pleintje. Hier stond een groep vrouwen in traditionele kledij klaar om ons toe te zingen. Het klonk heel erg mooi en was super hoog van stem. Ze vroegen ook aan ons om hen wederom toe te zingen. Dus we zongen met de hele groep het refrein van laat de zon in je hard.

Na deze ceremonie werden we uitgenodigd op een lange tafel buffet. Dit is eigenlijk een chinese draaitafel maar ipv de plaat te draaien staat iedereen recht en neemt van tafel. Dit was even wennen want het was mega chaotische en de chinezen hebben weinig geduld. Ondertussen voerden de dames een show op met drank en alcohol. De hele oude dames verkochten vanalles maar zelfs als je niets kocht bleven ze mega hard aandringen om te kopen, dit was niet zo fijn maar ik begrijp wel dat het voor hen inkomsten zijn.

Nadat wij klaar waren met eten begonnen de dames die aan het optreden waren de restjes op te eten.
Na dien voerden ze nog een hele show op met dans en bomboo blaas instrumenten. Ze dansten samen met ons in cirkels en we hadden ook een spel waarbij er in bewegende balken moest gesprongen worden. Ik heb aan alles mee gedaan!

We waren daar als enige blanken maar er waren wel nog enkele andere groepen. Zo waren er middelbare scholieren vanuit een andere regio. Blijkbaar zien zij weinig blanken en ze wilden heel graag met mij en Kobe de andere jonge gast uit onze groep op de foto.

Het was een gezellig avond met heel veel indrukken. Moe maar voldaan gaan we naar bedje.Read more