Rondje Faial!

Vandaag lekker rustig opgestart! Lekker ontbeten, met verse dingen uit de tuin van de Quinta, en zelfgemaakte yoghurt en een versgebakken eitje! We wisten dat de tuin van de Quinta erg groot was, maar niet precies hoe groot, dus op ontdekkingstocht! Nou, 3000 stappen later hadden we één (1!) rondje gemaakt!
Een enorme moestuin, een groot stuk weiland met 3 koeien, een doolhof van hagen met daarin een kippenren met de blijste kippetjes ooit, een kas met nog meer verse groente en fruit en bananenbomen, sinaasappelbomen, mango bomen, van alles! Geweldig om rond te dwalen. Overal schieten de hagedissen weg tussen de warme stenen. Een waterval hoort ook bij de tuin, al staat die op moment droog. Sowieso is het vrij droog en zonnig voor de tijd van het jaar hier in de Azoren!
De waterval leid naar een tunnel onder de landingsbaan van het vliegveld, en komt uit bij de zee. Je kan er doorheen, dus dat wilden wij wel even zien natuurlijk! Supergaaf, 40 meter lang en door een hoge afstap zie je de andere kant ook niet. Spooky!
Daarna was het tijd voor een rondje Faial met onze huurauto, en we begonnen bij de zuidkust met een mooi uitkijkpunt op een stuk beschermde rots als broedplaats voor vogels. Daarna namen we een duik in de natuurlijke zwembaden, maar deze viel wat tegen. Weinig vissen gezien in de inkeping, de volle oceaan was veel te wild. Afspoelen en gaan dus! We werden op de parkeerplaats aangesproken door een Italiaanse fotograaf die een Travel Magazine aan het maken is over de Azoren, en vroeg of wij model wilden staan. Eh, okee? Na een kleine fotoshoot wisselde we onze mailadressen uit, wie weet staan we binnenkort op banners in Milaan, of het is gewoon een goed verhaal haha!
Toen reden we door naar het westelijkst
e puntje, wat een heel ander beeld gaf dan wat we tot nu toe hebben gezien! De Capelinhos vulkaan die deze kust vormt is in 1957 uitgebarsten, en daarom is dit stuk nog niet begroeid. De vulkaanuitbarsting heeft voor veel disruptie gezorgd in de vorm van aswolken die de oogsten liet mislukken, en als gevolg daarvan zijn er veel mensen naar Brazilië en Amerika geëmigreerd, daar kregen ze een verblijfsvergunning.
Het uitzicht op deze kale stukken land was prachtig, en ondergronds is er een museum gebouwd over vulkanen en vooral deze vulkaan. Leuk en informatief! Het museum eindigt bij de oude vuurtoren, die toen het puntje was van dit eiland, moet je nagaan hoeveel grond er is bijgekomen. We klimmen helemaal naar boven en hebben een geweldig uitzicht.
Weer in de auto, op naar de noordkust! Van West naar Oost is het een half uurtje rijden, eigenlijk is alles dichtbij. We kijken bij de wilde noordkust hoe de golven op de vulkanische rotsen klappen. Blijft een mooi gezicht!
Op naar de oostkant dus, naar een vervallen kerk. Hij is tot 2 keer toe hersteld, maar door aardbevingen telkens ingestort en nu hebben ze maar een klein exemplaar ernaast gebouwd. Het oude pand is in verval geraakt en nu een prachtig fotopunt, al zijn wij de enige hier. Prima! We rijden 5 min verder naar de kust, en kijken uit op Pico, het eiland en de gelijknamige vulkaan waar we morgen heen gaan, en met een beetje geluk zaterdag op zondag slapen!
We gaan terug naar de stad en eten sushi, in restaurant waar alles mis lijkt te gaan, bediening die alles vergeet, verkeerd bestelde gerechten, de halve kaart is niet verkrijgbaar en vooral lang wachtende mensen. Het is half leeg, en de gasten kijken elkaar vragend aan. Hilarische ervaring, maar geen aanrader.
Morgenochtend vertrekken we met de pont naar Pico, dus beetje bijtijds naar bed!Read more