August 2015
  • Day423

    Oog in oog met glooiend groen

    October 13, 2016 in South Africa

    Tijd voor safari. Het is alweer de derde keer in een maand tijd. Als we Minneriya National Park meerekenen zelfs de vierde keer in twee maanden. Je zou denken dat het gaat vervelen, maar dat doet het allesbehalve.. Wat blijft het ongelofelijk bijzonder om zulke iconische wilde dieren in het echt -soms van dichtbij- te mogen aanschouwen! En het is iedere keer ook weer zo anders: Het relatief vlakke maar groene Krüger Park waar we binnen korte tijd zó veel moois zagen. Het droge maanlandschap dat Etosha heet waar we werden getrakteerd op ware Lion King taferelen bij de waterholes. En dan nu Hluhluwe-Imfolozi met zijn groene heuvels en vele neushoorns. Wat een fantastisch park.. de uitzichten zijn zo mooi dat alleen al het rondrijden een feestje is. En dan zien we ook nog eens heel veel neushoorns, die onverstoorbaar hun ding doen naast de kant van de weg.

    We maken aan de lopende band foto’s en rijden na een lange dag helemaal opgetogen het park weer uit. Oh dit hadden we écht even nodig! Stelletje verwende keutels zijn we ook haha!

    ‘s Avonds checken we in bij een camping een eindje buiten het park. Het weer is wat opgeklaard en dus slaan we weer ons tentje op. Het leek zo’n rustige avond te worden..

    Het begint goed als we wanneer we ons dagelijkse groentenprutje koken in de gezamenlijke buitenkeuken in gesprek raken met een groep Zuid Afrikanen. Het is een groep vrienden die herenigd zijn met hun leraar Portugees, en dus zijn ze met z'n allen een weekend op pad. Ze zijn super aardig en lief en stáan erop dat we hun cocktails en picanha (Braziliaans vlees van de bbq) problemen. Tja, daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen! We genieten van de cocktails (caipirinhas uiteraard), de heerlijke picanha en het leuke gezelschap en praten een hele tijd over mooie (reis)ervaringen en het leven. Wat een top avond!

    ‘s Nachts een minder leuke verrassing. Ons luchtbed blijkt lek. Zo plat als een dubbeltje, echt helemaal leeg! We proberen zo goed en zo kwaad als het kan nog wat slaap te pakken, maar een paar uur later (voor ons gevoel in elk geval) zijn we er helemaal klaar mee. Dit gaat zo niet werken.

    Eerder die avond hebben we een sleutel gekregen van een van de huisjes op het terrein aangezien er aan het sanitair gewerkt werd. We mochten in plaats daarvan gebruik maken van het sanitair in een van de huisjes (niet slapen!) Helemaal prima.

    ‘s Nachts is het idee van een echt bed wel erg aantrekkelijk en in onze boosheid om het feit dat ze ons een kampeerplek vol doorns hebben gegeven waardoor ons luchtbed en tentzeil (net nieuw!) is lek geraakt, besluiten we naar het huisje te sneaken en nog een paar uurtjes slaap te pakken. Gerechtvaardigd, toch? Vol adrenaline sluipen we ‘s nachts over het terrein naar het huisje. James Bond-style. Niemand gezien? Nee niemand gezien. Vroeg in de ochtend sneaken we weer terug naar ons tentje. Alle kussentjes weer netjes op hun plek gelegd alsof er niets gebeurd is. Het kan natuurlijk echt niet maar het was wel heel fijn. En leuk achteraf. Haha.
    Read more

  • Explore, what other travelers do in:
  • Day422

    Op naar nieuwe hoogtepunten!

    October 12, 2016 in South Africa ⋅ 🌧 17 °C

    We worden wakker in een druilerige, grijze wereld. Snel eten we ons ontbijt (havermout, zoals altijd) in het kleine keukentje bij The Knoll Guestfarm. Fijn dat we met dit weer niet zelf buiten aan de slag hoeven met ons kookpitje.

    Het grasveld is veranderd in een zwembad. Oké, een pierebadje. Even zijn we bang dat we niet meer weg kunnen met de auto. Dat zou wel een grap zijn.. we moeten namelijk zo snel mogelijk naar het Thrifty kantoor om ons contract te verlengen. In ieder geval vandaag.

    Gelukkig trekt Binkie ons bakkie lekker door :). Een uurtje of wat later verlaten we dan ook opgelucht het Thrifty office. Heel wat Randjes armer maar mét een nieuw contract, en dat voelt goed. Na al dat gehaast en de vele (saaie) kilometers de afgelopen dagen hebben we ineens zeeën van tijd. Wat zullen we eens gaan doen?

    We zijn inmiddels wel klaar met Durban. Te veel gedoe. Het is tijd voor een nieuw hoogtepunt. Tijd om ons weer onder te dompelen in de prachtige natuur van Zuid-Afrika.

    Plan A: St Lucia. We rijden naar St Lucia, hier vind je moeraslanden vol nijlpaarden. Het ding om te doen is een boottochtje om de nijlpaarden vanaf het water te zien. We twijfelen even bij de slagboom. Het is zo druk! En toeristisch. We kijken elkaar aan en besluiten maar door te rijden. Dit is niet helemaal het paradijs wat we voor ogen hebben.

    Als we bij een tankstation stoppen is het voor Thomas weer tijd voor een lesje Zulu van de pompbediende. Iedere keer heeft hij binnen no time weer een leuke klik en een paar nieuwe woordjes als bonus. Zo leuk!

    Een basisgesprekje Zulu:
    kunjaaaani - hoe gaat het?
    kuyashiiiiisa! wena ke? - tis waaarm vandaag! en met jou?
    ngiyaphila - met mij prima

    We besluiten verder te rijden naar Hluhluwe-Imfolozi.. Hier worden we wél heel enthousiast van. We hebben niets dan goede verhalen gehoord over dit wildpark en hebben wel weer zin in een safari avontuur! We pakken onze go-to travel blog Viajas con Mochilas erbij voor tips voor overnachtingen in en rond het park. Grappig, in ieder land hebben we wel een lijstje favorieten.

    Het regent nog steeds en dus stoppen we bij een backpackers (hostel) vlakbij de ingang. Geen zin om te kamperen. Helemaal prima: Het is goedkoop en er is een echt bed (2-persoons!), een grote keuken en het ziet er gezellig uit (pooltafel, een bar gemaakt van flessendopjes, bijzonder sfeertje). De eigenaar is wel een beetje apart.. volgens mij heeft hij al lang geen gasten meer gezien want hij blíjft maar vreemde verhalen vertellen haha! Samen met alle opgezette dieren aan de muur geeft ons dat toch een beetje een ongemakkelijk gevoel. Vooral Thomas is stiekem een beetje opgelucht als we de ochtend erna weer vertrekken haha. Nu is het eindelijk tijd voor Hluhluwe-Imfolozi. Rijden maar!
    Read more

  • Day421

    Met onze neus in de boter

    October 11, 2016 in South Africa ⋅ ☀️ 25 °C

    Het is zo'n 6 uur rijden naar Bloemfontein. Het is een saaie route. Wat zijn we verwend na de schitterende rijdagen in Namibie. Rond vier uur 's middags komen we aan in Bloemfontein. Eerst even naar de Makro om onze tent in te ruilen.. kijken of hun klantenservice echt zo goed is ;). Als we ons zorgvuldig ingestudeerde verhaaltje herhalen -"we hebben deze tent 3 weken geleden gekocht, nauwelijks gebruikt en nu al stuk!"- nemen ze zonder blikken of blozen onze tent in die ook nog eens dik in de aanbieding blijkt te zijn als we precies dezelfde tent terug willen kopen. Score! Gratis boodschappen, haha! Dat we heus wel weten dat goedkope Makro tentjes helemaal niet bedoeld zijn voor wekenlang zwaar gebruik in het bij vlagen stormachtige Namibie, verzwijgen we maar even.

    Het is al einde middag als we op zoek gaan naar een camping. Makkelijk is het niet deze keer. Alle campings zijn duur, ongezellig, en het weer begint ook te betrekken. Waar is de zon? Uiteindelijk besluiten we toch maar voor een dure camping te gaan. Met goede reden want hier hebben we een prive keukentje en badkamer.. belachelijk luxe voor deze viezige backpackers! En dus maken we er een feestje van: Heerlijk eten, een goede douche.. We kunnen er weer tegenaan.

    De volgende ochtend rijden we op ons gemakje naar Thrifty. We moeten precies een maand na het ingaan van ons autoverhuurcontract bij ze langs om ons contract te verlengen. Maar eenmaal daar wacht ons minder leuk niews. A. We zijn heeeel dik over het maximaal aantal kilometers heengegaan, en dus moeten we veeeel geld bijleggen. B. We zijn een dag te vroeg.. Wat betekent dat we een dag moeten wachten in het boring Bloemfontein waar echt geen reet te beleven is. Huilen!

    We wisten wel dat we over het aantal kilometers zouden gaan (nu al 7000, dat is van Amsterdam naar Mongolie!) maar voelen we ons toch een beetje genaaid door Thrifty die wel wat duidelijker hadden mogen zijn. En hoe lang is een maand precies? 31 dagen? 30 dagen? Haha! Hoe dan ook.. Hier balen we flink van. Na kort overleg besluiten we dat we geen minuut langer in boring Bloemfontein willen blijven en maar voor lief te nemen nog iets te meer moeten betalen voor onze kilometers. We rijden gewoon meteen in een ruk door naar Durban waar het volgende Thrifty kantoor ligt. Het is maar zeven uur rijden. Slik..

    Met een goeie playlist op, de auto volgeladen met onze favo koekjes en chippies, en af en toe een kop koffie, knallen we door. Dit is zo erg nog niet! Na uuuren rijden verandert het landschap langzaam en wordt het steeds bergachtiger en groener, zeker als we in de buurt komen van Drakensberg aan de grens met Lesotho. Oh dit is zo mooi! We kunnen niet wachten deze omgeving te gaan verkennen. Maar eerst nog even dit klusje klaren.

    Thomas knalt ondertussen stevig door (bijna 600 kilometer!) en als de avond valt kunnen we Durban al bijna ruiken. Dat wordt een makkie morgenvroeg. Ondertussen is het alleen wel flink gaan regenen, het komt met bakken uit de hemel in het doorgaans zeer droge Kwazulu Natal. Koud is het ook. Het doet me denken aan November weer in Nederland. Brr. Nadat we een paar campings hebben geprobeerd zijn we ten einde raad.. Het is al bijna donker -in het donker rijden kun je beter niet doen in Zuid-Afrika- en opnieuw kunnen we geen fatsoenlijke slaapplek vinden. Veeleisend zijn we echt niet hoor! Een camping die alleen al open is zou fijn zijn.

    Dan vindt Thomas op maps.me iets wat lijkt op een camping, The Knoll GuestFarm. Hier mogen we vast wel ons tentje opzetten. Ik navigeer ons uit de kluiten gewassen bakkie tussen de schitterend witte historische vakantiehuisjes over smalle weggetjes. Het is compleet uitgestorven. Ligt hier echt een camping liefie? Dan komen we bij een terreintje vol met auto's die strategisch opgesteld staan om niet weg te zakken in de modder. Alles staat blank en de regen komt nog steeds met bakken uit de hemel, maar iedereen is verdacht vrolijk.

    Wat begon als een dag om je gewoon nog eens om te draaien, je kop koffie naar de muur (tentdoek) te smijten, of beter gewoon direct te vergeten, eindigt als een van de leukste dagen van onze tijd in Zuid-Afrika. Wat blijkt? We vallen met onze neus in de boter want er vindt hier vanavond een muziekfestival plaats! En en en.. We hebben een kamertje met een stapelbed geregeld! Oh we zijn nog nooit zo blij geweest met een stapelbed! Door het koude en natte weer voelt het als een godsgeschenk om niet in het donker met bevoren vingers ons tentje te hoeven opzetten.

    Dan het festival wat ook weer zoooo gezellig en leuk is. Er speelt een singer songwriter, een bandje en zelfs een koor uit Denemarken, The Baobab Sisters. Binnen in een schuur knettert het vuur en we genieten intens van de mooie muziek. We hebben leuke gesprekken met de Afrikanen die nieuwsgierig zijn naar hoe wij hier zijn beland. En dan het eten! Boerewors van de grill en bunny chow (curry in brood), alles is ontzettend lekker! Na nog een biertje omdat we het verdiend hebben kruipen we met een hele dikke glimlach frisgedoucht en lekker rozig ons warme stapelbedje in. Ik boven uiteraard :)
    Read more

  • Day418

    Effe bijkomen!

    October 8, 2016 in South Africa ⋅ ☀️ 21 °C

    We steken vroeg op dag de grens over bij Ariamsvlei. Na onze avonturen in Botswana en Namibië zijn we weer terug in Zuid-Afrika. Maar het besef komt ook dat onze mega roadtrip er al weer bijna op zit.. Nog maar anderhalve week en dan vliegen we alweer naar onze laatste bestemming Zanzibar. Sterker nog.. Over drie weken zijn we alweer thuis!

    Een vreemd gevoel. Voor het eerst denken we aan onze terugreis. Tot aan Namibië waren we zo gefocust op alles wat we wilden zien en meemaken dat tijd geen enkele rol speelde. Zo was het 13 maanden lang. Nu zijn we terug in Zuid-Afrika en weten we even niet meer wat we willen. Tussen de grens met Namibië en Kwazulu Natal -absoluut wel op onze to do lijst- ligt een heeeel eind niks. Twee volle dagen rijden. We zijn even klaar met de lange rijdagen en zoeken naar een plek om op adem te komen, onze blog bij te werken, maar vooral ook te genieten van mooie natuur en het prachtig zonnige weer wat ons al sinds de Panorama route niet meer in de steek heeft gelaten.

    We besluiten een camping te zoeken in de buurt van Upington. Het is niet makkelijk -de meeste campings zijn of te duur of vrij ongezellig- maar we komen uiteindelijk terecht bij Oranjerus Resort, een mooie camping die aan de rivier ligt. Als de host ons vertelt dat er geen wifi is voor camping gasten knikken we braaf, geen probleem hoor.. Thomas heeft vanuit zijn ooghoek namelijk al een wifi wachtwoord zien hangen in zijn kantoortje. Nu nog even een kampeerplekje zoeken waar we een flintertje receptie-ontvangst hebben en tadaaa! We hebben het weer voor elkaar. Als je maar lang genoeg reist wordt je vanzelf handig wat dit soort dingen betreft. We doen verder weinig die dag: we hebben eindelijk weer boodschappen kunnen doen bij een Pick 'n Pay en dus eten we een feestmaal. We doen onze afwas en ik werk een paar blogjes uit. Inmiddels lopen we drie maanden achter wat betreft onze blog. Tja, time flies when you're having fun.

    De volgende ochtend hebben we ons plan klaar. We rijden naar Augrabies Falls, een nationaal park ten zuidwesten van Upington met o.a. een gigantische waterval. Het ligt min of meer op onze route en hier kunnen we ons wel een dag vermaken. We zijn er al vroeg en dus is er tijd om te relaxen. We lezen wat bij onze tent, doen een vreugdedansje als we een wasmachine + droger op het terrein ontdekken (heeerlijk om niet zelf met de hand te hoeven wassen!), regelen wat dingen voor onze terugkomst en bezoeken de waterval. Hoewel we er in het droge seizoen zijn is de waterval nog steeds erg indrukwekkend. Ongelofelijk hoe deze gigantische watermassa zich een weg naar beneden heeft gebaand. Het is een oorverdovende bak herrie, dat ook. We hebben het prima naar onze zin, al is er wel een troep ‘huisbavianen' die de camping terroriseert. Alle prullenbakken zijn hermetisch afgesloten en bij het koken kijken we steeds argwanend om ons heen of ze niet te dichtbij komen. Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met bavianen: Het zijn schitterende dieren maar zo brutaal en gehaaid dat ik een beetje bang van ze ben. Het is ook een ware plaag hier in Zuid-Afrika.

    De volgende dag zetten we het nietsdoen voort. We nemen een duik in het ijskoude zwembad, genieten van de zon, en besluiten al snel dat 1 nacht niet voldoende is. We boeken nog een nachtje bij en rapen onszelf op van onze relax spot om aan een hike te beginnen. We lopen de Dassie trail en inderdaad, overal op de trail zien we Dassies! Zo leuk! We hebben voor het eerst Dassies gezien toen we in 2012 in Zuid-Afrika waren. Toen zagen we ze ergens random op een parkeerplaats, nu zien we hele families van deze bijzondere diertjes. Echt te gek. En het park zelf is ook ontzettend mooi: Wild, rotsachtig en droog, maar je kunt ontzettend ver kijken en de laaghangende zon maakt het hele plaatje nog mooier.

    Die avond besluiten we te splurgen (nu echt!) en lekker uit eten te gaan. We genieten van een drie gangen menu met wijn, by far ons chiqueste diner in maanden. In werkelijkheid is het vast niet zo'n super fancy restaurant maar hoewel we onze mooiste kleren hebben aangetrokken voelen we ons toch een beetje out of place als we de stralend witte gevouwen servetten en driedubbel gedekt bestek zien die de tafels bevolken. Tijd om hier lang bij stil te staan hebben we niet.. Genieten geblazen! Vooraf carpaccio en salade, dan biefstuk met frites voor Thomas en gebakken vis voor mij. Hierbij een lokale wijn -wat heerlijk om weer in wijnland Zuid-Afrika te zijn!- en als nagerecht een brownie met ijs. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, wat was dit heerlijk! Het voelt alsof we samen op date zijn. Dit hebben we echt verdiend!

    Als we heel gelukkig en rozig van de wijn terugkomen bij onze tent wacht ons een verrassing. De rits is stuk, shit! Al eerder merkten we dat onze tent het langzaam aan het begeven is, maar nu is het echt klaar. Helaas. Met al die bavianen om ons heen niet handig, dus we besluiten maar om de volgende dag een stop in te lassen bij de Makro. Op naar Bloemfontein.
    Read more

  • Day416

    Ooit komen we terug!

    October 6, 2016 in Namibia

    De volgende ochtend gaan we weer vroeg op pad om de canyon bij daglicht te ontdekken. De grootte is overweldigend. Je kunt heel ver kijken en vanuit iedere hoek is het uitzicht weer anders. We lopen langs de canyon af tot we een top plekje vinden. Even een moment nemen om bewust te genieten van hoe mooi het hier is. We besluiten ter plekke nog eens terug te gaan om de Fish River Canyon hike te doen: Een mega zware maar mooie 4-5 daagse hike door de canyon. Andere toeristen zijn er trouwens wel, maar niet meer dan een handvol (al zou het kunnen dat we de touringcars vakkundig hebben ontweken). Een groot verschil met de Grand Canyon ;)

    ‘s Middags besluiten we weer verder te rijden. Niet ver buiten het park ligt Road House, een soort restaurant / hotel / camping. Vrij toeristisch maar wel erg leuk! Overal op het terrein vind je oldtimers en oude snuisterijen waardoor het als een gezellig allegaartje voelt. We kijken onze ogen uit.

    Voor we weer verder rijden trakteren we onszelf op een goddelijke burger met friet. Of hij echt goddelijk was.. geen idee. Maar het is heerlijk om weer eens uit eten te gaan na al die zelfgekookte maaltjes. Niet voor te stellen dat we even geleden in Azië wel drie keer per dag uit eten gingen!

    Tijd om te vertrekken. We slaan rechtsaf richting de Zuid-Afrikaanse grens, richting Ariamsvlei. Inmiddels is het alweer einde middag: tijd om een camping te zoeken want de grensovergang zullen we niet meer redden vandaag.

    We stoppen bij het dorpje Grünau en vinden een plekje bij de White House campsite. Meer dan een paar plekjes bij een boerderij is het niet, maar de omgeving is prachtig en de lieve gastvrouw maakt het méér dan goed. We zijn nog niet binnen of we worden verwend met zelfgebakken sopkoeke, een soort brosse kruidige koeken. Super lekker.

    Later die avond begint het zo hard te waaien en stormen dat we besluiten onze tent maar onder een overkapping te plaatsen. Het waait ineens zo hard dat we echt bang zijn dat onze tent het niet gaat overleven. Ach, het heeft wel wat. Terwijl het buiten stormt zitten wij heerlijk in een stenen iglootje te bloggen met een kopje thee.

    Dit was het dan voor Namibië.. ons laatste nachtje! Een beetje moeilijk vinden we het wel. Wat was Namibië ongelofelijk mooi en indrukwekkend! We hebben 2/3 weken ontzettend genoten van de schitterende natuur, de vriendelijke mensen, de dieren waarvan we nooit hadden gedacht ze in het echt te zien, de prachtige kleuren, de gezellige dagen met zn tweetjes al cruisend over de zandwegen met een muziekje op, de adembenemende Sossusvlei en tot slot de Fish River Canyon. Hier willen we absoluut nog eens terug!
    Read more

  • Day415

    Oerlandschap

    October 5, 2016 in Namibia

    Net voor sluitingstijd komen we aan bij Hobas camp. Het is een simpele camping, aan de rand van Fish River canyon gelegen. Wel zijn we de allereersten dus we zoeken een fantastisch plekje uit.

    Fish River Canyon is na de Grand Canyon de langste canyon ter wereld: 160 kilometer lang en tot wel 27 kilometer breed. Gigantisch dus. Bizar ook om dit hier in Namibië tegen te komen.. we blijven ons verbazen over de schoonheid en veelzijdigheid van dit land!

    Als we de was hebben gedaan, een blogje hebben geschreven en onze tent staat overeind springen we nog even de auto in om de zonsondergang mee te maken. We zijn precies op tijd. Adembenemend mooi om de laatste zonnestralen over de canyon te zien glijden.
    Read more

  • Day414

    Heel veel niks maar o zo mooi

    October 4, 2016 in Namibia

    Vanuit Sossusvlei rijden we door naar het zuiden, richting Marienthal. We vinden Namibië tot nu toe zo geweldig dat we bang zijn om iets te missen. Alles willen we zien, geen tijd te verliezen!

    We proberen niet te veel grote wegen te nemen. Nou zijn we de wegen in Namibië sowieso al niet state of the art, maar het heeft wel iets om urenlang over zandwegen te rijden waar het uitzicht niet vervuild wordt door verkeersborden maar alleen door bergen die je soms het zicht ontnemen. De leegte en ongereptheid vinden we heel bijzonder aan Namibië. Je kunt hier urenlang rijden zonder een levende ziel tegen te komen. Maar dan letterlijk! Geen huizen, geen dieren, geen enkel spoor van menselijk ingrijpen. Op de weg na dan, want met ons goeikoppe bakkie durven we het niet aan die achter ons te laten (sowieso geen goed plan.. je zit hier aan de rand van de Kalahari desert!) Wel zien we een aantal gigantisch grote landbouwbedrijven. Je schijnt hier farms te hebben ter grootte van de provincie Utrecht! Niet normaal groot he?

    Tegen het einde van de middag komen we aan bij Tirool. Dat klinkt heel wat maar het is niet veel meer dan een verzameling farms langs de weg. Het uitzicht is prachtig.. Paarsoranje gekleurde regenboogbergen tegen een knalblauwe lucht. En je kunt ontzettend ver kijken. Heel gaaf! Hier vinden we een plekje op een camping aan huis bij een aardige vrouw. Misschien niet interessant maar ik vertel het toch omdat we hier zo erg hebben genoten: Een privé terras met een picknicktafel, barbecue en super schoon sanitair. Oh zo fijn in dit hete en droge klimaat! En ook hier hebben we weer een knalroze zonsondergang, waarna een hemel te zien is met 100 miljoen sterren.

    De volgende dag rijden we door naar Aus voor wat boodschappen. Je schijnt hier wilde (woestijn)paarden te kunnen zien dus we letten extra goed op. Ik denk een kudde te zien in de verte maar helemaal zeker weten doe ik het niet. Ach, de heerlijke versgebakken broodjes die we bij een tankstation vinden maken heel veel goed!

    We twijfelen nog even of we door zullen rijden naar Luderitz. Dit is een beroemde plek waar je de meest surreële foto's kunt maken van hoe de woestijn langzaam een stad overneemt: huizen die ogenschijnlijk halsoverkop zijn achtergelaten die nu volledig lijken te zijn overgenomen door de oprukkende duinen met hen kenmerkende rode zand. Het is een reëel fenomeen, een ramp voor dit land. Maar ook een van de meest bekende toeristen hotspots. Vreemd hoe dat kan. Het is een flinke omweg -een dag heen en een dag terug- en we besluiten het toch maar niet te doen. Je moet een georganiseerde tour doen die vrij prijzig is, en meer voor professionele fotografen lijkt te zijn bedoeld (komen wij daar aan met onze gopro! haha). Ook willen we er zeker van zijn dat we genoeg tijd hebben voor de Fish River Canyon, de volgende attractie op onze toch al zeer indrukwekkende must-see list!

    Voor het zo ver is vinden we een slaapplek bij Seeheim, een camping gelegen bij een hotel. Hier hebben ze wifi! Haha, gek hoe je dat zo erg kunt missen. Weer een geweldige slaapplek met een kampvuurtje en een drankje.. zo kunnen we het nog wel even volhouden. De volgende ochtend wel even schrikken als we bij het opruimen van onze tent een schorpioen spotten onder de tent. Iehh! Een klein meisje had ons nog gewaarschuwd dat er hier veel schorpioenen zitten, maar dit zagen we niet aankomen. Best eng, maar gelukkig maakt het diertje zich snel uit de voeten.

    Extra vrolijk stappen we die dag weer in de auto: Tijd voor een flink rit naar Fish River Canyon!
    Read more

  • Day413

    Een hele dikke oranje kers op de pudding

    October 3, 2016 in Namibia

    Dan rijden we door naar Dune 45 voor nog een kleine encore. Het is al laat in de middag en de goudoranje duinen kleuren prachtig tegen de felblauwe hemel. En the golden hour maakt alles net even mooier. Nog fijner is dat we deze keer alleen zijn. We klimmen naar boven met flinke tegenwind. Eenmaal boven worden we stil van het uitzicht. Zo ver als we kunnen kijken zien we oranjerode duinen die zich een weg banen over de paarsbruine vlaktes. Namibië blijft ons verrassen met haar mooie kleuren. Dan is het tijd om het park te verlaten, de zon gaat al bijna onder. Met Mongolië nog vers in ons geheugen rennen we joelend naar beneden, al rollend door het zand.

    Terug bij de camping nemen we een douche onder de sterrenhemel om het zand van ons af te spoelen. Naast onze tent zien we een grootoorvos (tof! een heel bijzonder dier) en we sluiten de dag af met een heerlijke homemade spaghetti. Wat een fantastische dag was dit.. Met recht een hoogtepunt. Hier gaan we nog vaak aan terug denken!
    Read more

  • Day413

    Absurd mooi!

    October 3, 2016 in Namibia

    Op een gegeven moment komen we bij een parkeerplaats waar we ons geliefde bakkie moeten achterlaten. Je hebt vanaf dat moment namelijk echt een 4WD nodig voor de laatste kilometers. We hebben mensen het wel zien proberen met een normale auto, maar dat zouden we echt niet aanraden. Tot de bovenkant van je wielen vast in het zand, wachtend op hulp. No fun! Wij besluiten te gaan lopen, al nemen we halverwege toch maar een lift met een soort van OV-jeepje. We willen nog wat van onze energie bewaren voor wat er komen gaat.

    Het aanzicht van Deadvlei stelt allesbehalve teleur. Je moet dit echt met eigen ogen zien om het te geloven, maar de kleuren zijn oogverblindend en 100% echt: zwarte versteende bomen op een spierwitte zoutvlakte met op de achtergrond de rode duinen van Namibië en haar knalblauwe lucht. Dit is echt een knijp jezelf in je arm moment. Wat is dit mooi.. We staan anderhalf uur lang met open mond te kijken en blijven maar foto's maken vanuit alle hoeken. Echt waanzinnig! Check de foto's voor het bewijs.

    Na een hele ochtend bij Deadvlei te hebben gespendeerd en duinen op geklommen te hebben zoeken we een plekje om te lunchen. Het is moeilijk om afscheid te nemen van deze prachtige plek, om weer terug te gaan naar de 'echte' wereld. Maar het is ontzettend heet -de zon is op haar felst- en we hebben honger. Als we een lunchplekje hebben gevonden ontmoeten we een Canadese familie met wie we een leuk gesprek hebben. Ze bieden ons een lift aan terug naar de parkeerplaats (zeer welkom) en we wisselen meteen maar even adresgegevens uit om elkaar nog eens op te zoeken. Zo gaat dat als je voor langere tijd reist, vrienden heb je zo gemaakt :)

    Eenmaal terug op de parkeerplaats besluiten we nog een hike te doen naar de minder bekende Hidden Vlei. Ook best een onderneming om niet te verdwalen in dit weidse landschap. Hoewel niet zo mooi als Deadvlei genieten we er van om de toeristenmassa achter ons te laten en even alleen te zijn. Lekker met z'n tweetjes snowangels maken in het zand en tot vervelens toe naar het mooie uitzicht staren.
    Read more

  • Day413

    Alsof we op Mars zijn beland

    October 3, 2016 in Namibia

    We staan vroeg op voor Sossusvlei. Een van de hoogtepunten van Namibië. Of eigenlijk, preciezer gezegd: Deadvlei, dat is namelijk het beeld dat iedereen kent: het versteende bos, midden tussen de duinen. Nog voor openingstijd sluiten we met ons bakkie aan in de rij om het park binnen te komen. We willen zo veel mogelijk uit onze enige dag hier halen dus geen tijd te verliezen.

    Meteen al staren we alle twee met open mond naar het landschap. De zon is aan het opkomen en daardoor kleuren de duinen fel paars, zacht roze, oranje en zelfs vuurrood. Kleurencombinaties zoals we het nog nooit hebben gezien in de natuur. We zien een eenzame oryx -een gemsbok- tegen de horizon bewegen. Jezus, wat is dit een mooi land! Dune 45 skippen we nog even, er staan mensen in de rij om naar boven te klimmen om de zonsopgang te zien. Hier moet je premium tickets voor hebben gekocht en we hebben geen zin in drukte vandaag. Daarom gaan we eerst even flink doorrijden in dit Marslandschap richting Deadvlei. Maar niet voordat we nog een paar keer de auto stil zetten om tegen elkaar te zeggen hoe on-voor-stel-baar mooi we deze plek vinden.
    Read more