Slot

En zo eindigt ons avontuur van Washington naar Oregon op de Pacific Crest Trail. Het werden minder weken dan we hadden gehoopt, maar elke stap was er eentje om trots op te zijn. Zonder ervaring zoveel kilometers afleggen, door bergen en bossen, langs meren en over bergpassen – dat alleen al voelt episch.

Wat ons het meest bijblijft zijn de ontmoetingen onderweg. Hikers die je soms maar een dag ziet, maar met wie je meteen verhalen en vertrouwen deelt. En de trail angels: mensen die uit het niets opdoken met koud drinken, een lift naar de supermarkt of gewoon een vriendelijk woord. Zij maakten de tocht lichter en gaven telkens weer vertrouwen in de goedheid van mensen.

Het blijft ongelooflijk hoe vaak the trail provides. Van een verloren bril die zomaar weer opdook tot precies de juiste snack of lift op het moment dat je die het hardst nodig had – het leek soms pure magie. Alsof de trail zelf een handje meehielp.

Het dagelijkse ritme van hike, eat, sleep, repeat was soms zwaar, maar ook bevrijdend in zijn eenvoud. Je wereld krimpt tot een paar basisvragen: haal ik vandaag genoeg kilometers? Vind ik straks een plek voor de tent? Is er nog genoeg eten tot de volgende resupply? Juist dat eten plannen bleek vaak het moeilijkst: te veel kilo’s meesjouwen of net veel te vroeg door je voorraad heen zijn. Ook de alledaagse dingen thuis zoals water uit de kraan en een douche waardeer je extra als je telkens water moet filteren.

De natuur vormde elke dag een nieuw decor. Dichte wouden waar het zonlicht nauwelijks doorheen brak, meren zo glad als een spiegel, en bergtoppen die plots achter de horizon opdoken. Soms adembenemend mooi, soms eindeloos zwaar – maar altijd indrukwekkend.

De grootste vijand? Zonder twijfel de muggen. Dagenlang werden we achtervolgd door dat aanhoudende gezoem en talloze steken, soms nog vermoeiender dan de steilste klim. Toch lachen we er nu om: ook dat hoort bij dit avontuur.

Onze tocht stopte vroeger dan gepland, maar dat maakt het niet minder waardevol. Integendeel: ik ben trots op hoe ver we zijn geraakt. Deze reis heeft ons geleerd dat je niet veel nodig hebt om gelukkig te zijn. Een warme maaltijd, droge sokken en iemand om een stukje trail mee te delen – meer hoeft het niet te zijn.

Met één voet in Californie beseffen we dat dit niet alleen een fysieke tocht was, maar vooral ook een reis naar binnen.

De avonturen na de Pacific Crest voelden soms als een tweede keuze, zeker in Yosemite als je zo dichtbij de trail bent maar we zijn dankbaar voor deze extra avonturen die deze reis voor ons tot iets unieks hebben gemaakt.Read more