En waarom Zweden?

Dat vragen zóveel mensen aan me, als ik vertel over ons Zwedenplan.
Ja, hoe startte dat eigenlijk? Wanneer werd de uit de handgelopen grap over wonen in de Scandinavische natuur, een serieus plan? Het moet ergens in september vorig jaar zijn geweest.

In de zomer van '25 waren Tijl en ik driekwart jaar bij elkaar, en dat ging zo supergoed en leuk dat we steeds vaker over toekomstplannen samen spraken. Mijn toch wat kostbare, eenpersoonshuisje in Utrecht Zuilen paste daar niet echt in. Daarnaast zat mijn werk me niet lekker. En toen ik mijn werkgever vroeg of ik wat minder uren kon gaan werken, voor een deeltijdmaster Klimaatpsychologie en -gedrag aan de Hogeschool van Amsterdam, op eigen kosten overigens, reageerden ze afhoudend.
Terugkijkend was het eigenlijk een soort 'crossroads' moment, zo'n punt in je leven waarop het huidige pad niet meer goed voelt en een grote verandering ineens heel logisch, mogelijk èn haalbaar lijkt.

Ik had op het cv van een sollicitant bij mijn werk de studie Sustainable Communication in de Zweedse stad Jönköping zien staan. En toen ik Tijl daarover vertelde, en hoe cool me dat leek, was zijn antwoord: wist je dat je als EU-burger in Zweden gratis kunt studeren bij openbare bachelor- en masteropleidingen? Dus 1. je betaalt dus geen collegegeld daar, en 2. die master werd ook éénjarig aangeboden. Dus stelllll dat ik dat zou gaan doen, en dan 1 jaar geen inkomen zou hebben, zou ik dat financieel kunnen bolwerken? Tijl hielp me dit door te rekenen en samen kwamen we tot de conclusie dat het eigenlijk best haalbaar kon zijn. Met een paar mitsen en maren, maar haalbaar! Ook vanwege de huizenmarkt aldaar, die stukken betaalbaarder is in Zweden dan in Nederland, en zeker als we zouden samenwonen en ik niet meer die hypotheek zou dragen. Dat wist Tijl natuurlijk allang, aangezien hij regelmatig zat te gluren op Hemnet.se (het Zweedse Funda) om zich te verlekkeren bij de fantastische huizen met veel grond en natuur er omheen, voor onvergelijkbare prijzen als in Nederland.

Ik las me nog wat verder in op die studie (dat paste inderdaad helemaal bij mij) en de toelatingseisen, en in oktober '25 meldde ik mij aan. Ik moest een kopie van mijn getuigschrift plus een Engelse vertaling van het bachelordiploma toesturen, en aangezien De Haagse Hogeschool geen Engelstalige versie had moest ik die laten vertalen door een gecertificeerd vertaalbureau. Ook moest ik een Engelse taalvaardigheidstest doen (grappig genoeg via Duolingo, dat kennelijk vaker wordt gebruikt voor universitaire toelatingen), en ik schreef - eigenlijk vooral voor mijzelf - een motivatiebrief aan de opleiding. Samen pakten we Duolingo Zweeds op (waar we een dagelijkse ochtendroutine van maakten) maar ook schreven we ons in voor echte taalles: Zweeds voor beginners (dus niveau A1), bij Buro Zweeds Leren op de woensdagavond in Bunnik. En we begonnen voorzichtigaan familie en vrienden te informeren.

Intussen fantaseerden we al breeduit over de huisdieren die we zouden hebben daar, en de Volvo die ik daar zou gaan rijden, en de gravelroutes die we zouden gaan fietsen, wn het nieuwe leven dat we daar zouden gaan leven. Het laantje vlakbij huis waar we bijna dagelijks wandelen werd liefkozend mini-Zweden gedoopt. We startten met de taalles in Bunnik in januari '26. In diezelfde maand zette ik mijn huis te koop en kreeg ik een brief van de decaan van de Jönköping Universiteit dat ik was toegelaten.

En toen was het echt!

De vakantie naar Zweden werd vooral gepland onder het mom van huizen bezichtigen, maar de grote grap is ook dat ik voor het eerst in mijn leven nu naar Zweden ga. Ik ga vanaf nu zien en meemaken waar ik in de zomer van 2026 ga leven.

Ik heb er zin in!Read more