Skurugataaaah!

Tijl hield me de hele ochtend voor dat we naar een spannende Japanse krijgskunstshow gingen want hij riep steeds "ooooh skurugataaaah!" met een bepaalde tongval. Maar het bleek veel spectaculairder te zijn.

We bezochten geen samoeraishow maar een natuurreservaat, ten noordoosten van Eksjö [spreek uit Ekgeu] en slechts een klein stukje rijden vanaf Aneby (waar we later vandaag moesten zijn). Dit gebied genaamd 'Skurugata' staat bekend om zijn 800 meter lange kloof met steile rotswanden, en er is óók nog een hoog uitkijkpunt genaamd 'Skuruhatt', kennelijk een van de hoogste punten van Småland. Vanaf daar zou je een adembenemend uitzicht hebben over de omliggende bossen en meren.

De belofte was dus, zoals gezegd, spectaculair. De rit er naartoe was dat ook (zie vorige post over overstekend groot wild). En steeds bij zo'n natuurgebied naar een wc kunnen is trouwens ook erg prettig.

Maar hoe dan ook. Eerst liepen we naar het uitkijkpunt. Dat was makkelijk te bereiken vanaf de parkeerplaats via een relatief vlaklopend pad. Onderweg zagen we een bordje dat aankondigde dat er marters wonen en zwarte spechten leefden, en bijna op de top roken we ineens brandlucht... Tijl stond meteen op scherp, was er een bosbrand?? Een paar stappen verder zagen we zelfs oranje vlammen. Het leek opzich een mooie gecontroleerde fik. Dat was het dus ook. Sterker nog, er was niet één maar twee 'grillplatser' (openbare barbecueplaatsen die je kunt gebruiken op basis van een principe van vertrouwen, delen en netheid). De vuurtjes waren wat hoog opgestookt maar de worstjes lagen al klaar.

Omdat hier bij het uitzichtpunt ineens vrij veel andere mensen bleken te zijn, besloten wij de kloof in te duiken. Terug naar de parkeerplaats en een ander pad in naar beneden. Je kan dus helemaal door die kloof heen klauteren (wat wij natuurlijk deden als ware steenbokken) of bovenlangs wandelen (oké we hebben ook een kleine shortcut genomen toen we een spannende ladder naar boven zagen). Door de beschutte ligging was het er onderin opvallend koel, en er waren prachtige mossen en varens te zien. Ook lagen er veel losse rotsen en stenen, omgevallen bomen en dood hout, en van de verticale rotswanden droop vocht (grondwater?). Echt een magische plek en eigenlijk niet te vatten op beeld.

Volgens het internet is het onduidelijk hoe de kloof is ontstaan; theorieën lopen uiteen van uitslijping door ijssmeltwater tot een breuk in het gesteente.

Toen we eruit naar boven klommen kwamen we via een schitterend bospad opnieuw uit bij Skuruhatt. Daar hebben we nog even heerlijk op een rots gezeten om onze oksels en natte rug te laten drogen in de wind en zon, met een snickers als lunch en uitzicht op de wijdse omgeving.

Dit natuurgebiedje was, voor het eerst sinds ons bezoek aan Zweden, warempel een beetje toeristisch. In de kloof kwamen we 3 andere groepjes cq. duowandelaars tegen. En op het uitzichtpunt waren er dus nog veel meer mensen, waarschijnlijk door die bereikbaarheid van Skuruhatt en de faciliteiten aldaar.

Maar toegegeven: de geur van een houtvuurtje en gegrilde worstjes is ook wel heel uitnodigend.Read more