Eksjö-pet en Stalpet

Vandaag gingen we het huurcontract tekenen dus planden we wat activiteiten in de buurt van ons nieuwe huis. Eerst Eksjö, dat is één van Europa’s best bewaarde houten steden met een geschiedenis die teruggaat tot de middeleeuwen. Dat moet er natuurlijk wel tof uitzien, dus wij daarheen.

Je loopt het oude centrum in langs tevens oude, maar stenen, hoge gebouwen, zoals een middelbare school, een basisschool, het stadhuis en een prachtige kerk mèt robotgrasmaaier (die onderhoudt het gazon natuurlijk met de kracht van boven). Daarna volgt een prachtig, vierkant kerkplein met er tegenover een schitterend oud hotel, en aan dit plein liggen kleine cobblestone straatjes met, inderdaad, duidelijk eeuwenoude, houten huizen. Volgens het internet is de stad meerdere keren afgebrand, waaronder in de Noordse Zevenjarige Oorlog in de 16e eeuw. Daarna werd Eksjö op een iets andere plek herbouwd, onder leiding van de Nederlandse bouwmeester Arendt de Roy. We zagen op sommige gevels inderdaad indrukwekkende sprinklerinstallaties aan de buitenkant. Ja, de opstalverzekering zal hier wel wat kosten.

Wat hier verder opviel was dat veel normale winkels gesloten zijn. Dat kan ofwel betekenen dat zo'n stadje toch ook langzaam leegloopt, en ondernemers de deuren noodgedwongen moeten sluiten, of dat ze het juist alleen openstellen in de vakantieperiode, als heel veel andere Zweden op bezoek komen.
We konden wel een boekenwinkel in, waar we wat makkelijke lectuur hoopten te vinden waarmee we ons Zweeds kunnen oefenen. Omdat we daar totaal niet slaagden hebben we ons geluk nogmaals beproefd in een kringloopwinkel.
Tweedehands troepwinkels heb je hier overal. Het is echt een fenomeen hier, en heet de loppis, wat een afkorting is van 'loppmarknad', (vlooienmarkt, rommelmarkt). Daar leerden we allerlei grappige dingetjes zoals (in de kast met dvd's) dat veel films volledig vertaald worden ('What women want' stond er bijvoorbeeld getiteld 'Vad kvinnor vill ha'). Tijl kocht hier 2 Zweedse Donald Ducks en ik een mooie pet omdat het de laatste dagen zo waait, en ik nog een pet nodig had.

Na de boodschappen hadden we nog ruim de tijd, dus we besloten alvast een stukje te gaan rijden en in de buurt van het huurhuis nog wat rond te wandelen. Vanaf een hoge brug zagen we ineens een mooie waterval die het waard was om even bij te parkeren. Dit bleek de Stalpet, een 20 meter hoge waterval die Tijl al eerder op z'n lijstje van mogelijke to do's had gezet. Via een hoge houten trap kon je 'm van alle kanten bekijken en fotograferen. Dus dat deden we. En Tijl kon 'm ook goed aanwijzen.

Tenslotte reden we nog een rondje nabij ons huis. Noemenswaardig is het onverharde, smalle bosweggetje waar Tijl zijn Zweedse auto op de proef stelde in zijn natuurlijke habitat. Waarin de Wolvo met vlag en wimpel slaagde, omdat Tijl 'm zelfs moest keren vanwege een grote bosbouwoplegger op de route.Read more