Oogverblindend mooi, dit land

Toegegeven, het was een stralend zonnige dag vandaag en we zijn hier in de mooiste periode van het jaar. Maar wàt een schitterende landschappen zag ik vandaag.

Onze fietstocht startte over de gravelweg waaraan ons vakantiehuis gelegen is. We namen al gauw een afslag naar een ander gravelweggetje dat steeds meer een bospad werd, maar dat liep dood in een bosbouwvrachtwagenlus (zie eerste 3 foto's). Maar dit was al zo prachtig dat ik al meteen genoot van het verrassend gladde paadje, de zoetige bosluchtjes en de anticipatie van wat er om de volgende bocht zou liggen. Eenmaal terug op de gravelweg reden we naar de grotere weg, categorie provinciale weg maar waar je wel op mag met de fiets. Het geringe gemotoriseerde verkeer houdt veel rekening met fietsers - iedereen rijdt met een grote bocht om je heen hier.
What goes up, must come down dus na een klimmetje volgde een afdaling op die weg en kwam het grote meer in beeld waar we parallel aan fietsten. Het meer Västra Lagern is zo'n 15 kilometer lang en bovengemiddeld diep, zo las ik op internet. Het is namelijk een zgn. breuklijnmeer, gevormd in diepe scheuren in de aardkorst. Grappig om te lezen, want toen we erlangs reden viel me al op hoe donker het water was.
Ik stelde voor om bij een steigertje te stoppen voor een foto (excuuspauze). Daar kon Tijl meteen iets zakelijks afhandelen op zijn telefoon terwijl ik even op adem kon komen, en natuurlijk maakten we ook nog wat gezellige fotootjes voordat we weer verder reden. Aan de noordkant van het meer sloegen we weer af naar een prachtig smal, glad geasfalteerd weggetje direct langs de oever. Hier zagen we tot onze verbazing dikke rietkragen (nog weinig gezien hier in Zweden) en even verderop, juist een heel ondiep stuk waar de bodem tot in de verte zichtbaar bleef en er jong riet boven het wateroppervlak uit stak. Het was dat we zo lekker aan het fietsen waren met steeds meer de wind in de rug, anders had ik me hier uren kunnen vermaken met mijn camera.
We draaiden weer wat meer het bos in en het mooie bochtige weggetje werd glooiender. Zo leuk om steeds zo'n hobbeltje over te gaan, niet wetend wat erna komt; weer zo'n prachtig typisch Zweeds huis? Een keuterboerderij waar 6 koeien in de schaduw van een boom liggen te chillen? Een glooiend weiland vol met mos bedekte keien? Of weer een stuk bos, loof of naald, of weer een meertje? Of misschien ineens een dorpje met een kerk en zo'n bijzondere vrijstaande houten klokkentoren ernaast?
Toen ik tenslotte wat moe in de benen werd, duwde Tijl mij een paar heuveltjes op. Totdat we weer op "onze" gravelweg waren.

Wat ìs het hier prachtig zeg. Je zou er maar wonen...Read more