Boomerpret of tijdsloosheid?

Iets over het gevoel van 'schuld' of de luxe om dit te mogen meemaken. Heb ik hier wel recht op?
De Via Francigena ontstond als een authentieke pelgrimstocht. Waarover eeuwenlang mensen, christenen, dezelfde weg hebben afgelegd. Ze schreven zich in, in een verhaal van boetedoening. Sommigen liepen bewust blootvoets, of gehuld in lompen. Anderen gingen op zoek naar de kern van hun geloof. Naar het geografische centrum van hun geloofsverhaal. Naar het machtscenakel Rome. Duizenden, gespreid in de tijd, als een eindeloze sliert gelovigen, gelijkgezinden die elkaars voetsporen gebruikten. Die hun zondige leven wilden reinigen, of hun gewoontegedrag terug wilden verankeren aan hun gelovige beeld van een 'goed en waardig leven'.

En ik zou zomaar hetzelfde doen? Waar haal ik het recht vandaan? Ik die in geen 45 jaar nog heb gepraktiseerd. Neem ik de plaats, het bed, niet in van iemand die dit veel meer heeft 'verdient'?
Kan een niet-moslim naar Mekka reizen? Zomaar uit curiositeit?
Ik, die het grootste deel van mijn leven ben omgegaan met het verdampen van het eigen geloofsvraagstuk? Die het actief belijden van geloof als 'volkstraditie' nog net heeft gekend?
Want, dit moet ik toegeven. Ik heb bij deze route toch wel enige inhoudelijke twijfels. De keuze voor de VF was voor mij in eerste instantie pragmatisch. Het is nu eenmaal een route die een erg mooi landschap en een rijk cultuurhistorisch gebied doorkruist. Die tegelijk naar de zomerse zon en de vermaarde culinaire lekkernijen van de Italiaanse keuken geurt. Maar ook praktisch. De route is bezaait met logische etappeplaatsen en 'ostellos'. Goedkope en groepsgerichte overnachtingsplaatsen. Heel erg basic. Maar vooral betaalbaar. 'Bed, bad, brood' zouden we in tijden van doortrekkende mensen kunnen zeggen. De eenvoud en de afwezigheid van luxe is uiteraard geïnspireerd op het geloof en de klassieke beweegredenen voor pelgrimage. Een pelgrimstocht is een soort 'heilige reis' . Pelgrims zijn anders dan toeristen: ze reizen om spirituele redenen, en zijn dus niet uit op aardse goederen of de geneugten van luxe. Een pelgrimstocht was een zoektocht naar betekenis, doel, waarden of waarheid. En dus zou je het vandaag ook kunnen zien als een reis ontdaan van alle overbodigheden. Terug naar de bron, naar de essentie. Is dit de keuze die ik wilde maken? Zoek ik betekenis? En in welke mate dan wel? Mag het ook plezant zijn alsjeblief?

Hoe anders zou het zijn mocht ik bijvoorbeeld de GR5 volgen? Vanaf de Noordzee doorheen Frankrijk naar Nice. Toch ook wel een tocht die voor Europeanen tot de verbeelding spreekt en die de duizend kilometer ruim overschrijdt. Maar die geen historische spirituele grondslag kent. Die je nooit een 'Camino' mag noemen. Die GR5 vind ik een heel waardevolle vergelijking. Vooral omdat ik hem niet koos. De GR5 sprak me minder aan. Er zit dus toch iets meer aan vast dan de puur praktische keuze van de aanwezige accommodatie en de Italiaanse keuken. Maar wat dan wel?
En moet ik die vraag kunnen beantwoorden voor ik vertrek? Of mag ik de antwoorden ook gaandeweg ontdekken?
Wat een mooi woord trouwens. Gaandeweg. Gaan, en 'de weg' . Al doende de ervaring toelaten.
Het is 2025 trouwens. We zijn in het jaar van vertrek aanbeland. En de zon schijnt.Read more