Nu al vertrokken

We schrijven tussen kerst en nieuwjaar. Nog 158 dagen. Enkele dagen verlof en eindelijk ook meer tijd om dingen te doen die ik zelf kan kiezen. Zoals een mooie winterwandeling in de Ourthevallei. Een hele dag onderweg met 7 vrienden, met een winterzon en magische slierten van nevel en optrekkende mist. Heerlijk was dat. (zie foto's) Of een namiddag om eens goed door te werken aan een schilderij. Om eens tot in de kleurdetails te vliegen.
Maar ook erg veel tijd gaat naar de tocht. Vooral denktijd. Hoe kan ik mezelf goed voorbereiden. Welke dingen wil ik mee? Welke dingen wil ik zeker niet mee? Ik lees op sites de ervaringen van pelgrims die me voor gingen. Maar uiteraard bestaat er niet zoiets als 'goed advies'. Daarvoor bestaan er teveel soorten pelgrims, te veel soorten motieven, te veel soorten karakters. Ik nam me wel voor om onderweg wat aan "exposure"te doen. Deze blog is daar een uitermate duidelijk voorbeeld van. Observaties neerschrijven, mijn eigen reis 'volgbaar' maken. Er zijn al genoeg mensen die me vertelden dat ze steeds genieten van mijn wandelverslagjes op Facebook. En er zijn zelfs twee mensen die me vertelden dat het hoog tijd wordt voor 'mijn' boek. Daar stond in in het begin toch wat huiverachtig tegenover. Wie ben ik? Waarom zou iemand willen lezen wat ik meemaak, wat ik schrijf? Ben ik wel een schrijver? En niet eerder een 'beeldenmaker'? Maar het idee rijpt.
Misschien zit mijn zeggingskracht daar wel ergens tussenin? Een soort beeld van de wereld rondom me oproepen met foto's die ik nam, en die illustreren met gedachten die door me heen gaan. Met reflecties die ontstonden uit simpele impulsen onderweg. Of omgekeerd. Mijn neergeschreven overdenkingen onderweg illustreren met foto's.
Geen roman. Geen reishandboek. Geen 'how to' handleiding voor de rugzakadept. Maar eerder een hoogst persoonlijke neerslag. Van de rechthoekige beelden die ik 'om welke reden dan ook' waard vond om even halt voor te houden, enkele eenvoudige afwegingen te maken over beeldopzet, compositie, perspectief, ritme... Maar evengoed over de zegging van het beeld. Wat vertelt het? Wat is de verhaallijn? Waarom wil ik het jullie laten zien?
En dat beeld dan later omcirkelen met woorden. Met gedachten en vraagstukken. Die je dieper of verder doen kijken dan het plaatje. Die de foto degraderen tot een 'bijvoorbeeld'. Of een 'bijvoor-beeld'. Of een 'onder-achter-middenin-beeld'.
Ik hoef me vooral niet af te vragen waarom mensen dit of dat 'interessant' of lezenswaardig zouden vinden. En of ik onderweg wel trouw blijf aan mijn doel of format. Ik wil vooral een eerlijk verslag brengen. Van een mens die onderweg is. Die de ervaring opdoet, en die stockeert in zijn geheugen, en die het een historie of avontuur wil noemen. En die altijd wel bezig zal zijn. Een eindeloze dialoog met zijn eigen 'dialogue intérieur'.
Ik heb geen idee hoe dit voornemen zal evolueren als ik echt ben vertrokken. Of ik niet vooral dingen zal willen schrijven die goedbedoeld 'educatief' zijn. Vol weetjes en wegwijs-makers. Dat zou kunnen, mezelf kennende. Of ik niet door de toenemende vermoeidheid deze schrijfbelofte aan mezelf vakkundig zal verwaarlozen. Of omdat mijn hoofd er niet naar staat. Of omdat ik te druk ben met het socialiseren met andere pelgrims? Wie zal het zeggen?
Ik kocht me alvast deze week een meeneem klavier. Waar ik vlot mee kan tikken via een smartphone. Een opvouwbaar dingetje, van hoop en al een kleine 200 gram. Ik hoop dat het helpt.Read more