In conclaaf

De dagen lengen en de temperaturen stijgen, net als de spanning.
Paus Franciscus heeft vorige week finaal zijn hoofd op zijn kussen gelegd en vele reporters staan momenteel op het Sint-Pietersplein te staren naar een lamentabel klein schouwtje. Wachtend op witte rook.
Als ik die beelden in de media zie kijk ik met andere ogen naar dat plein. Een plein met een uitzonderlijke status, eigen wetten en landsgrenzen, en het epicentrum van een geloof dat ik vooral herken doordat het mijn jeugd doordrenkte. Het plein is nu mijn finish, mijn doel.
De taferelen doen me nadenken. Waarom loop ik in hemelsnaam naar ginds? Zal ik het heilige vuur wel voelen om vol te houden? Zoals de echte gelovigen die pelgrimeren om een aflaat op te halen? Of zou ik zelf vatbaar zijn voor nieuw vuur? Misschien wel door de inspanning en uitdaging aan te gaan? Of door in interactie te gaan met anderen? Of zal mijn blik er één blijven van de observator? Die het geloof en haar rituelen bekijkt van buitenaf, als een onderzoeker die tracht autonoom te denken zonder de hulp van een god?
Deze en nog vele andere vragen vormen mijn persoonlijke conclaaf. Ik trek me terug in mijn eigen sixtijnse kapel. Voor rijp beraad. Tijd nemend om de tijd haar werk te laten doen. Wetende dat het nooit te laat is; nooit kan zijn. Om het leven te overschouwen en het kompas nog een keer te kalibreren. Richting zoekend voor de jaren die me nog resten. Ook voor na die in de verte opdoemende datum op mypension.be. Ik verwacht niet snel witte rook door mijn eigen schamele pijp. Waarschijnlijk ten vroegste als ik zelf in Rome sta. En wie weet nog later. Of wie weet is er gewoon geen rook. En dwalen we verder op volkse wijsheden als daar zijn: 'en de boer..., hij ploegde voort'.
Nog 29 dagen en ik trek de voordeur achter me dicht. Maar eerst is er nog het leven van vandaag dat me opzuigt. Een volle agenda, vol ge- en vervolgen van vroeger genomen beslissingen. Vol werk. Engagement. Ambities. Sleur. Passies. Om de leegte van een alternatieve agenda niet te moeten aanschouwen. We vervelen ons niet. Gelukkig niet.Read more