Op "trainingsstage" in Ierland

Het is paasvakantie. Goede Vrijdag om precies te zijn. Ik bereikte ook een specifiek punt in de aanlooptijd naar het vertrek. Nog 49 dagen. Dat is dus minder dan het aantal stapdagen dat ik nodig zal hebben om in Rome te geraken. (52 dagen)
Gisteren keerde ik terug uit Ierland. We stapten met een aantal vrienden vier dagen op de Kerry Way in het zuidwesten. Het was fantastisch. Mede veroorzaakt door het treffelijke weer naar Ierse normen.
Tegelijkertijd kon ik wat nieuwigheden uittesten. Ik droeg mijn paraplu/parasol probleemloos met me mee de hele tijd. Ik droeg iedere dag probleemloos mijn steunkousen en dat werkte perfect. Mijn schoenen zijn nu ook definitief ingelopen, een resultaat zonder bleinen. Ook de hoeveelheid kledij die ik zal inpakken is nu duidelijker geworden. Het navigeren via de app Routeyou werkte ook perfect. We liepen geen meter verkeerd. Mijn rugzak woog bij vertrek 6,5 kg (zonder eten en water). En dat was erg aangenaam om dragen. Een mooi streefdoel voor op 6 juni. Ook het transport per vliegtuig met de lengte van de paraplu en de wandelstick werkte zonder hindernissen. Prima. En vooral... mijn lijf en leden deden het voortreffelijk. Stramheid, zeker de eerste dagen, is compleet normaal. Geen pijn, prima voeten, enkel hier en daar wat draaglijke ongemakken in de rechter enkel en een pees bovenaan hetzelfde been. Maar dat werd niet erger. Integendeel zelfs.
En toch ook weer wat zorgen. Bij aankomst met het vliegtuig in Dublin wilde mijn telefoon niet verbinden met een lokale telecom-providor, wat bij al mijn medereizigers probleemloos lukte. Zelfs na uren chatten met Telenet in België kregen we het probleem niet van de baan. Ik redde me wel via WIFI-zones. Maar dat zou ik op de VF toch liever niet meemaken. Ik wil namelijk mijn accomodaties kunnen contacteren, ook onderweg.
Na 4 dagen kreeg ik plots een sms: 'welkom in Ierland'. JA! Ik was online. Vanaf dan verliep de telecomconnectie perfect. Maar wat ging er nu verkeerd? En waarom werkte het plots wel? Ik kan het niet meer nagaan en zal het vermoedelijk nooit te weten komen. Niet voor herhaling vatbaar.
Gisteren liepen er beelden binnen van overvloedige regen in het hele noorden van Italië. Compleet doorweekte pelgrims liepen er door overstroomde straten en paden. En erger nog. In de hoogste regionen van de alpen viel alles onder de vorm van sneeuw. Getuigen spreken van anderhalve meter sneeuw in één dag. Nog 49 dagen om alles weer weg te laten smelten.
Maar wat me nog het allermeest bezig houdt. Ik las in een facebook post van een pelgrim die momenteel de Apennijnen doorkruist: "Some of the hardest walking I’ve done due the climbs, the weather and the lack of available accommodation." Vooral dat laatste zinnetje speelt me parten.
Zou ik dan toch ook in Italië vooraf alle accommodatie moeten gaan boeken?
Dat wilde ik nu net vermijden. En een tent op mijn rug is absoluut uitgesloten.
Ik denk dat ik in Italië toch een paar etappeplaatsen vooraf zal proberen boeken. Al is het maar om te ervaren hoe de bezettingsgraad er vandaag aan toe is. Nog 49 dagen. Zo veraf en tegelijk zo dichtbij.Read more