Rue Neuve of Ru Neuf

Na een nachtelijk onwedertje toch droog kunnen aanzetten deze morgen. Ik had voor deze zekerheid mijn regenhoes over mijn rugzak getrokken, kwestie de weergoden niet uit te dagen. Maar kijk. Tegen 12u30 waren we al ter plekke in Aosta. Het eerste deel zit erop. Morgen een rustdag zoalsthuis gepland.

Onderweg heb ik mijn Duits trachten aan te scherpen. Ik liep met een duitse vrolijke Frans mee. De man is altijd goed gezind, zelfs nu zijn vrouw de bus neemt want een gebroken teen. Dank o dank JM Pfaff, om me voldoende zelfvertrouwen te geven om maar wat nederduits te brabbelen. Het lukte nog ook. Gelukkig bestaan hier geen opnamen van.

De marsrichting was nog maar een keer een dag bergafwaarts. Al ging dat heel erg geleidelijk. Het pad volgde namelijk de Ru Neuf. Neen, geen winkelwandelstraat in het hart van Brussel, maar een wandelpad van uit de tijd van 1400. Het volgt een soort beek gebouwd tegen de bergflank dat het water opvangt en gecontoleeerd langzaam naar benden laat stromen. Het water maakt veel landbouw op de bergflanken mogelijk en bevoorraad een aantal hoger gelegen dorpen. Simpel, en het werkt.

Twee hindernissen vandaag. Eerst een stuk vol omgevallen bomen. Op Facebook regent het al een paar maanden advies om de zone te mijden wegens ondoordringbaar. Je zou er uuuren verliezen met kruipen en zoeken naar een doorkomen. Gelukkig hoorden we in het Hospice van een man die de via noordwaarts aflegt dat men volop de zone aan het vrijmaken is met kettinzagen. De passage was nog nauwelijks het melden waard.

En dan huppelden er plots een 250 tal schapen voor mijn neus. Met een paar kleine paarden ertussen en omringd door vaardige herdershonden. De herder maakte me duidelijk dat ik er door kon. 'Passegiare ma piano!' Ik voelde me niet echt op mijn gemak tussen al die beesten maar het lukte wonderwel.

Morgen rustdag, en daarna voor het eerst een etappe van 27,5km. Ik ging alvast naar de wasserette om mijn kledij een keer te wassen. Er is al wat afgezweet en ik wil mezelf fris blijven voelen. Daarna nog een pint met de twee Ieren, die morgen doorlopen.
Als eerste evaluatie prijs ik me in eerste instantie absoluut gelukkig: mijn lichaam doet het perfect, geen rode plekken (dus ook geen steunkousen, oef), geen blaren, geen ontstekingen, enkel wat stramheid iedere ochtend. En dan is er nog het weer... Ik hield het vandaag nog maar een keer droog, al wordt het nu wel erg vochtig en zwoel met het verder afdalen in de Aostavallei. Op het mentale vlak gaat het ook steeds beter. Dit leven went. De allereerste dagen lag ik soms in mijn bed te piekeren en werd ik soms wat angstig dat ik me had vergist. Maar dat is nu totaal verdwenen. Zolang ik maar genoeg sociaal contact kan maken met medewandelaars. Binnen een dag of vier liggen de Alpen achter me. Top.Read more