E - troubles

Deze ochtend hebben we dan de grote afdaling ingezet. Ik hield het bij 14 kilometer, en een verval van meer dan 1250 meter afdalen. Om mijn knieën te sparen. Dat was de redenering toen ik nog thuis was. Mijn Ierse vrienden heb ik vaarwel gezegd. Zij lopen in één dag door tot in Aosta. En daarmee zijn we dus defintief in Italie aanbeland. De sfeer is meteen een stuk gemoedelijker, de dorpjes wat rommeliger, maar de Via Francigena is plots overal. In elk dorpje zie je pancartes, en zie je bordjes waar je je stempel kan halen.

Ik heb het gevoel dat alle mensen die ik tot op heden heb leren kennen nu kwijt ben gespeeld. Maar dat wil zeggen dat er weer andere contacten zich kunnen aandienen. Deze nacht sliep ik trouwens in een dortoir met twee vrouwen uit Nieuw-Zeeland. Ze zijn met de fiets vertrokken in Engeland en fietsen hetzelfde traject naar Rome. Ze hebben er gewoon 30 dagen minder voor nodig.
Ze waren ook al in Belgë geweest. In Oudenaarde. Naar het museum van de Ronde Van Vlaanderen. En ze waren vol lof voor Lotte Kopecky. Ik bespaar je de uitspraak. Zéér grappig.

Ik zit nu in een gezellig hotelletje in Etroubles. Door de Ieren uitgesproken als E - troubles. En dat bleek een voorbode. Want mijn telefoon heeft alweer haar kuren. Ik raak maar niet verbonden met de Italiaanse netwerken. Perfect hetzelfde euvel waar ik in Ierland ook mee kampte tijdens de paasvakantie. Ik moet dus erg goed uitkijken dat ik alles in WIFI zone voorbereid zodat ik overdag perfect offline kan navigeren. Tegelijkertijd probeer ik Telenet in beweging te krijgen om mee te kijken wat er scheelt. Maar dat duurt dus gewoon uuuuren alvorens je doorheen de reeks standaardvragen bent die robots stellen. Ik hoop dat het deze keer niet weer 4 volle dagen duurt vooraleer ik kan bellen en smssen en vooral... gebruik kan maken van 4G als ik het even nodig of nuttig acht. Grrrr.Read more