Adembenemende interieurs

Het avondlijke onweer was heerlijk. En overvloedig . Een stroom van vocht onder een raam maakte een kleine rivier in mijn kamer. Ik verwittigde Marc den Hollander, uitbater van de B en B. Die riep voor dit soort werk prompt zijn vrouw met de dweil. Terwijl kreeg ik een heel betoog over hoe succesvol de man wel was. Zijn zoon studeert en werkt in Japan, hij was ooit Sommelier op de Queen Mary 2. Het grootste schip ter wereld. En hoe hij de burgemeester van Viverone duidelijk maakte dat er meer internationaal toerisme moest gelokt worden. Er moest hoger gemikt, met betere kunst dan die amateurs van het dorp... Ik kon me snel voor de geest halen hoe het dorp dergelijke opscheppers uit Nederland snel weer terug naar hun lage land zouden verwensen. Voor dit soort mensen is het woord arrogant uitgevonden.

Mijn zelf gesprokkelde ontbijt (want Marc wilde liever een keertje uitslapen) smaakte me en de zon was weer omnipresent. Ik probeerde de rode lijntjes op mijn kuiten te negeren en mijn pas niet te versnellen, ondanks het vlakke parcours. De bergen achter me worden steeds kleiner, maar ik zie nog steeds de overvloedige sneeuw liggen op het massief van de Matterhorn en de Dufourspitze.

Ondertussen worden de schaduwkansen steeds kleiner en de lanbouwactiviteiten steeds aanweziger. Ik stel vast dat ik onderweg minder foto's maak en meer van plaats naar plaats trek. Tussenin wisselen graan en maïs elkaar af en plots zijn daar de eerste rijstvelden. De irrigatiestrategie zit hier enorm ingenieus in elkaar. Overal zie je het alpenwater veelvuldig in minikanaaltjes elke veld bereiken.

Ondertussen passeerde ik Roppolo (een wijndomein) maar vooral Cavaglià. Wat zich aandiende als een eenvoudig dorp van nog geen 3500 inwoners bleek een kerk te hebben die eerder past bij een stad van 10 keer zo groot. De octogonale koepel zag ik al van ver. Het is zondag en de kerken zijn dus open. Toen ik die kerk binnenstapte kwam ik adem te kort. De vormen, kleuren, frescos's, zuilen. Wat een weelde. Hier richt je je blik als vanzelf naar de hemel. Hetzelfde herhaalde zich nog een keer in mijn dagbestemming Santhià. De viering zal hier nog niet zo lang achter de rug geweest zijn. De geur en de waas van wierrook hing nog centraal in het indrukwekkende schip. De Italianen en religieuze architectuur, veel beter wordt het niet.

Een aquarelletje later kom ik Sam tegen op de kamer van het Ostello. Een zeer jonge Amerikaan van 23. Hij sleurt een gitaar op zijn rug mee en is herstellende van koorts. Straks ga ik iets met hem eten in een resto waar ze een Pelgrimsmenu aanbieden. Tenzij hij zich nog bedenkt. Want hij had in de Lidl paella gekocht voor in de micro wave. Americans, yeah.

Morgen starten we de zogevreesde etappes doorheen de po-vlakte. Weinig waterpunten, weinig schaduw, etappes van 29km en miljoenen muggen.Read more